Zerknęliśmy na nowy pawilon, który powstał po pożarze w miejscu „Baciarskiej Chaty”. Nie ma już śladu po tym przykrym wydarzeniu. Wszystko ładnie zagospodarowano na nowo.

W planach miało być grzybobranie. I właściwie było… tylko grzyby najwyraźniej jeszcze nie dostały informacji, że sezon już się zaczął.    Znaleźliśmy ich niewiele. Nawet z niejadalnymi jest problem. Może to jeszcze nie ich pora, a może beskidzkiej ziemi wciąż brakuje wilgoci. Widać, że las najwyraźniej potrzebuje jej więcej.

Szybko opuściliśmy czerwony szlak i zanurzyliśmy się w leśnych ostępach.

Przykład drzewa, gdzie mrówki gmachówki (gmachówka cieśla albo drzewotoczna) zasiedliły i wykorzystały stare dziuple lub wydrążenia stworzone przez dzięcioły.

Gmachówki gniazdują w martwym lub częściowo spróchniałym drewnie. Gotowa dziupla ptaka stanowi dla nich dogodne, osłonięte miejsce na rozbudowę gniazda i komór lęgowych.

Taka relacja jest często obustronna, ponieważ z jednej strony mrówki adaptują dziuple na cele kolonii, z drugiej strony dla niektórych gatunków dzięciołów np. czarnego czy zielonego gmachówki są stałym i cennym źródłem pokarmu.

Na szlaku, w rowach i błotnistych zagłębieniach, po opadach zbiera się woda. Rzęśl wiosenna (Callitriche verna L.) tworzy w nich zielone dywany.

Szukając grzybów, trafiła nam się piękna leśna ścieżka, prowadząca przez miejsca, gdzie las nagle się otwierał, a między drzewami pojawiały się dalekie beskidzkie panoramy m.in. na Królową Beskidów, Pilsko, a gdzieś w dali również Tatry. 

Na ogołoconym z drzew stoku znalazłam rzadką w naszych lasach paproć - podrzeń żebrowiec (Blechnum spicant). Tworzy zielone rozety, jak małe leśne fontanny. A z ich środka wyrastają smukłe, wyprostowane liście zarodnikowe – jakby podrzeń miał swoje drugie, bardziej tajemnicze oblicze. Lubi cieniste, wilgotne lasy i miejsca, w których leśna gleba pozostaje nienaruszona. W Polsce objęty jest częściową ochroną gatunkową. Na niżu uznawany jest za relikt glacjalny. Zagrożeniem dla niego jest wycinka drzew w lasach i tym samym dewastacja gleb leśnych.

I właśnie przy nim przyszła kolejna refleksja ...

Bo wystarczy odejść trochę od głównego szlaku, żeby zobaczyć, jak bardzo las potrafi zmienić się pod kołami ciężkiego sprzętu.

To, co przez dziesiątki lat tworzyło leśne runo, ściółkę, młode drzewa i całe małe ekosystemy, można w krótkim czasie po prostu przeorać i zniszczyć.

Czy naprawdę trzeba tak głęboko wjeżdżać w las? Czy każda droga musi wyglądać jak plac budowy?    Las to przecież nie tylko drzewa. To także gleba, mchy, paprocie, zioła, grzyby, owady, ptaki i cała ta niewidoczna na pierwszy rzut oka sieć życia, która potrzebuje spokoju, żeby istnieć.

W drodze powrotnej, po zmierzchu, zatrzymaliśmy się jeszcze na chwilę na szczycie Kocierza. Czekała tam na nas drewniana ławeczka — trochę podniszczona i niestety „gratis” w postaci śmieci. 

Do auta schodziliśmy tradycyjnie … w ciemności. Zaczynało lekko padać, ale odczuwalne było przyjemnie ciepło.

Kilka godzin włóczęgi, trochę błota na butach, niewiele grzybów w koszyku. Kilka jednak z nami wróciło. Dzisiaj się suszą i pachnie nimi cały dom.

Nie zawsze trzeba wrócić z pełnym koszem. Czasem wystarczy pobyć z lasem sam na sam, poczuć jego zapach, wsłuchać się w ciszę i przypomnieć sobie, jak dobrze jest po prostu być ... .

Bo las rzadko daje tylko to, czego szukamy. Czasem zamiast grzybów daje widok, zamiast trofeum – zachwyt, a zamiast odpowiedzi – chwilę, w której można odnaleźć siebie.

fot. nena

W zeszłą niedzielę wybrałam się do lasu właściwie bez większego planu. Ot, zwyczajny popołudniowy regeneracyjny spacer…

Już na jego skraju czekała na mnie miła niespodzianka. Wśród zarośli zobaczyłam łanię. Spokojnie skubała trawę, zupełnie nie wyczuwając mojej obecności. Przypatrywałam się jej chwilę zza drzewa. Bardzo rozczulający widok …

Dalej, na leśnych polanach, lato jeszcze nie powiedziało ostatniego słowa. Nad resztkami letnich kwiatów tańczyły bielinki kapustniki, czerwończyki nieparki i dzikie pszczoły zbierały pyłek z żółtych brodawników. Krążyły z kwiatu na kwiat, łapiąc w skrzydła ciepło wrześniowego słońca. Jakby wiedziały, że zostało im już niewiele takich dni.

I mnie też nie chciało się nigdzie spieszyć. Otulona ciepłem wrześniowego słońca położyłam się na trawie. Słuchając leśnych odgłosów, patrzyłam, jak chmury przesuwają się po niebie. Uwielbiam taką beztroskę … 

We wrześniu za dnia słychać przede wszystkim ptaki, które ucztują na dojrzewających owocach. No a w nocy mam za oknem coroczny piękny spektakl – rykowisko.  

Ruszyłam dalej, sprawdzić czy coś się zmieniło od mojej ostatniej wizyty. Jabłka na płonkach już są czerwone. Jeszcze dwa tygodnie temu nie dało się ich zjeść, bo były bardzo cierpkie, dziś są rumiane, soczyste i, o dziwo, mega słodkie. Po prostu pyszne. Właśnie takie smakują najlepiej – zerwane prosto z drzewa.

A ałycza? Myślałam, że już śliwek nie będzie. A ona wciąż jeszcze ma owoce, które są coraz słodsze. Oczywiście musiałam spróbować.

Wokół coraz więcej znaków, że coś się zmienia. Jeszcze dwa tygodnie temu, głóg i dzika róża były zielone, teraz się już mocno zaczerwieniły i są w fazie dojrzewania.

Tu i ówdzie pojawiają się pierwsze żółte i brązowe liście. Mocno widać jesienne kolory na orlicy.

Piękne i dorodne są w tym roku owoce jarzębiny.

Ostatnie kwiaty naparstnicy purpurowej, tu odmiana o białych kwiatach Digitalis purpurea f. albiflora.

Naparstnica purpurowa jest w Polsce gatunkiem, który pierwotnie sprowadzono jako roślinę ozdobną i leczniczą z Europy Zachodniej. Bardzo łatwo dziczeje i rozprzestrzenia się wzdłuż leśnych duktów, poręb oraz polan. Produkuje tysiące drobnych nasion, które doskonale rozsiewają się same. Bardzo łatwo krzyżują się między sobą. Jeśli w pobliżu rosła biała odmiana, owady (głównie trzmiele) mogą przenieść pyłek na dzikie osobniki, w wyniku czego w kolejnych pokoleniach na leśnej polanie wyrosną białe kwiaty. Trzeba pamiętać, że niezależnie od koloru kwiatów (różowe, purpurowe czy białe), naparstnica purpurowa jest rośliną trującą.

A poniżej tegoroczne szyszki modrzewia.

Grzybów było niewiele i bardzo wysuszone. Niestety dosyć mocno nachylone południowe stoki Gancarza, tegoroczna susza oraz niszczycielska gospodarka leśna, powodują, że woda deszczowa szybko spływa, zamiast wsiąkać w glebę, a słońce i wiatr błyskawicznie wysuszają odsłoniętą ziemię.

Jesień się skrada, małymi kroczkami zagląda między drzewa, przysiada na gałęziach, rumieni owoce i zostawia pierwsze ślady na leśnych polanach. Polecam teraz wybrać się do lasu.

Od samego początku starałam się więc skupić na wiosennej zieleni.

Knieć błotna czyli popularny kaczeniec– roślina z rodziny jaskrowatych. Zawiera toksyczną protoanemoninę, mimo tego ma właściwości lecznicze. Wymaga jednak odpowiedniego przygotowania i ostrożności w stosowaniu. Świeży sok z tej rośliny może powodować pęcherze na skórze. W medycynie ludowej wykorzystywano ją głównie w leczeniu schorzeń wątroby, dróg żółciowych oraz zewnętrznie przy trudno gojących się ranach.

Piękny samiec jaszczurki zwinki w szacie godowej.

Jedyna kałuża na trasie, a w niej resztki wody i życie – larwy (kijanki) kumaka górskiego.

Widoczność tego dnia była bardzo dobra.

W wyższych partiach gór kwitną jeszcze zawilce gajowe.

A w runie szczawik zajęczy i ciemiężyca zielona. Zdziwiłam się jak dużo jest jej na szczytowej Polanie Jaskula. Tworzy „ciemiężycowe pola”. Jest to roślina lecznicza pod częściową ochroną, ale silnie trująca. Zawiera bardzo trujące alkaloidy (m.in. weratrynę, protoweratrynę A i B, ). Jej spożycie może prowadzić do poważnych zatruć, u zwierząt hodowlanych wywołuje instynktowne unikanie tej rośliny na pastwiskach. Tak więc samemu lepiej z nią nie eksperymentować.

Podeszliśmy pod kaplicę, w nadziei, że może skoro msza się skończyła, to będzie przy niej mniej ludzi.

Nic bardziej mylnego. Za bramą kaplicy, na szczycie Gronia JP II, odbywały się spotkania rodzinne, biesiady przy grillu, leżakowanie …

Skierowaliśmy więc swoje kroki pośpiesznie w kierunku Leskowca.

Będą borówki. Nie wszędzie mróz uszkodził kwiaty.

Czy ktoś wie, co/kto mogło/mógł tak pozrywać warstwę wierzchnią gleby z trawą ? Czy to zwierzęta ?
A może quady, crossy … ? Duża część polany szczytowej tak wygląda… . Jakby ją ktoś przeorał … .

Chwilę pozachwycaliśmy się ośnieżoną jeszcze Królową Beskidów i Tatrami.

Powrót zaplanowaliśmy przez Gancarz, ale w ostatniej chwili zamieniliśmy go na bezszlakową Klimaskę. I to był bardzo dobry pomysł, żeby choć odrobinę pobyć sam na sam z przyrodą.

Pniarek obrzeżony – to pasożyt drzew, powodujący brunatną zgniliznę drewna. Dawniej wykorzystywano go do tamowania krwawień, ponieważ posiada doskonałe właściwości higroskopijne i antybiotyczne w stosunku do bakterii zakażających otwarte rany. W medycynie wschodniej wykorzystywany był do walki z nowotworami oraz do tamowania krwotoków. Ma również działanie uspokajające.

I tak chłonąc ciepłe promienie słoneczne, upojeni wiosenną zielenią, dotarliśmy do kolejnej kaplicy z pięknym widokiem na Gancarz.

Tłumy potrafiły nas wymęczyć, ale zrekompensowała nam to na sam koniec dnia soczysta zieleń buczyn skąpana w promieniach zachodzącego słońca.

fot. nena

Krokusiki znalazłam. Pojawiły się nad potokiem, w bardziej osłoniętym od wiatru i nasłonecznionym miejscu.

Natomiast, górą, przy drodze tylko pojedyncze osobniki, na nie trzeba jeszcze trochę poczekać. Obudziły się już latolistki cytrynki, jedyne europejskie motyle zimujące w opadłych liściach. Z fioletem tworzą piękny naturalny kontrast.

Martwi mnie część polany, koło drogi, która kiedyś była koszona i kwitły na niej wiosną krokusy, natomiast teraz jest niestety mocno zarośnięta jeżyną, która skutecznie je blokuje. Może jakimś pojedynczym uda się przebić przez te chaszcze, ale na filetowe łany, to w tym miejscu nie ma co liczyć. W zeszłym roku, z tego co nam pisał Jan Zieliński nie udało się jej skosić.
Przełożono to na ten rok. Bez regularnego koszenia polany krokusy na niej wyginą.

Nad strumykiem kwitnie już śledziennica skrętolistna, a niedługo rozwinie swoje kwiaty żywiec gruczołowaty.

W lesie jeszcze mało zieleni. Za to wszędzie odgłosy pił motorowych.   Nie mogłam ich słuchać. Niestety ciężkie maszyny leśne rozjeżdżają leśne dukty, strumienie i potoki mącąc w nich wodę. Zamiast krystalicznie czystej płynie brudna. To tragedia dla m.in. ryb, które w nich żyją np. głowacza czy pstrąga. Smutny widok.

Krokusowy sezon 2026 uważam za otwarty.

Zdjęcia: nena

Teren, który kiedyś kojarzył mi się z otwartą przestrzenią, ciszą i swobodą, dziś w dużej mierze został podzielony i oznaczony tabliczkami „teren prywatny”, „wstęp wzbroniony”. Polany szczytowe, niegdyś dostępne i naturalne, można było usiąść na trawie w dowolnym miejscu, obecnie zostały w znacznym stopniu zabudowane, przygotowane pod zabudowę i ogrodzone.

Wokół powstało wiele domków letniskowych i apartamentów do wynajęcia. Choć miejsce wciąż jest popularne i chętnie odwiedzane, trudno nie odnieść wrażenia, że zaczyna robić się tu powoli ciasno, w weekendy głośno, a miejscami i kiczowato. To już nie to, co stare klimatyczne drewniane domki, które pamiętam.

Chata „Czapa” zagubiła się wśród drzew i nowych zabudowań.

Zrobiliśmy krótki spacer po uliczkach przysiółka. Widać wyraźnie, jak bardzo zmieniło się to miejsce. Letnicy próbują upchać swoje dacze w niemal każdym wolnym miejscu. Budowane są w przeróżnym stylu, nie zawsze pasującym do otoczenia, czasem zupełnie oderwane od charakteru tego miejsca.
Jednocześnie czuć, że rdzenni mieszkańcy dbają o swój kawałek ziemi, o obejścia, detale, porządek wokół domów. Widać, że jest w tym troska i przywiązanie do tradycji.

Mimo wszystko Łysina nadal potrafi zachwycić. To wciąż bardzo przyjemne miejsce na spacer, zwłaszcza ze względu na rozległe, dalekie widoki. Od strony południowej rozpościera się piękna panorama Beskidu Żywieckiego z wyraźnie widoczną Babią Górą, Pilskiem oraz Pasmem Jałowieckim. Przy dobrej widoczności można podziwiać Tatry. Po północnej stronie mamy dolinę Kocierzanki i wznoszący się nad nią grzbiet z Kocierzem, Potrójną i Przełęczą Kocierską, a dalej wyłania się Jawornica. Bardziej na wschód wznosi się pasmo Łamanej Skały.

Oczywiście niezmienną atrakcją Ścieszków Gronia pozostają skalne skały Zamczyska i jaskinie osuwiskowe, w tym największa - Jaskinia Lodowa.

Historia Łysiny wciąż jest tu obecna. Dawniej ludność zajmowała się tu kamieniarstwem i do dziś można podziwiać stare, kamienne kapliczki z XVIII i XIX wieku – ciche świadectwa minionych czasów. To one nadają temu miejscu głębi i autentyczności. Najciekawsze są te najstarsze. Te nowoczesne, z dużą ilością plastikowych ozdób, to już niestety nie to samo.

W czasie spaceru z nostalgią przypomniał mi się piękny, drewniany anioł, który w 2013 r. stał na jednej ze szczytowych polan. Dziś niestety już go nie ma, a jego brak symbolicznie podkreśla, jak szybko to miejsce się zmienia.

Łysina pozostaje piękna widokowo, ale emocjonalnie jest już nieco inna. Przynajmniej dla mnie. Spacer wprawdzie daje radość z gór i przestrzeni, ale jednocześnie zostawia lekki smutek i tęsknotę za tym, co było kiedyś – prostsze, bardziej dzikie i przez to, prawdziwe.

A jakie są Wasze odczucia ? Był ktoś z Was ostatnio na Łysinie ?

Odwiedziłam dzisiaj polankę i trochę się zmartwiłam, ponieważ część z niej, ta, która bardziej przylega do drogi, niestety bardzo zarosła jeżyną. Krokusów jest tu zdecydowanie mniej, niż np. w roku ubiegłym. Więcej można ich znaleźć nad potokiem, gdzie krzewów jeżyn jest zdecydowanie mniej. Jeśli łąka nie będzie koszona z roku na rok będziemy mieli na niej mniej krokusów  . Kiedyś bardzo dbał o jej utrzymanie Jan Zieliński, teraz też, tylko sam Janek, co jest zresztą zrozumiałe, nie jest w stanie wszystkiego ogarnąć.

Pytanie do Janka, czy jesteśmy w stanie  jakoś pomóc, żeby krokusowa łąka „U Zielińskiego” przetrwała ? Jeśli tak, napisz nam w jaki sposób moglibyśmy się do tego przyczynić. ?

Magurkę omijaliśmy ostatnimi czasy z powodu fatalnego dojazdu, spowodowanego przedłużającymi się robotami drogowymi. Obecnie droga do Żywca w dużej części jest wyremontowana, przynajmniej odcinek do ronda w Międzybrodziu Bialskim i można bez problemu dojechać na Przełęcz Przegibek.

Stąd ruszyliśmy na Magurkę.

Nowa, porządna tablica na przełęczy.

Pierwsze piękne widoczki na szczyty Beskidu Śląskiego, spowite złocistym blaskiem zachodzącego słońca, z polany przy Chacie na Magurce.

Chata na Magurce już „chaty” nie przypomina. Dzisiaj to raczej rozbudowana górska agroturystyka (Agroturystyka Gębalówka) . Można tu również przenocować. I chyba stanie się, jeśli już nie jest, konkurencją dla tylko nieco wyżej położonego schroniska. Widoki stąd są nieziemskie.

Tego dnia spotkaliśmy na szlaku sporo turystów, którzy postanowili tak jak my, pożegnać kończący się rok w górach.

Schronisko PTTK na Magurce zyskało nowoczesne szklane wejście, jak dla mnie niezbyt pasujące do schroniska górskiego. Charakterystyczny zielony dach, również zniknął. Teraz wygląda bardzo ładnie, niemal jak dworek, albo mały górski hotelik, przynajmniej ceny noclegów na to wskazują. No cóż, czasy się zmieniają. 

Z nieczynnego chyba już obiektu sportowego GOSiR Wilkowice, które robi teraz za platformę widokową, pożegnaliśmy słońce nad szczytami Beskidu Żywieckiego, Śląskiego i bardziej odległej Małej Fatry. 

Beskid Mały od strony północno – wschodniej w różowej poświacie.

Do samochodu wróciliśmy tradycyjnie po zmroku.

W tle Hrobacza Łąka.

Zdjęcia: nena

Z domu wyszliśmy trochę późno, bo ok. 14.00. Ruszyliśmy bezszlakowo z Czańca Górnego, z ul. Leśnej.

Początkowo droga prowadziła wzdłuż potoku Domaczka (wodospady zostawiliśmy sobie na wiosnę ) przez las z pięknie wyrośniętymi bukami i jodłami. 

Momentami podejścia są tu bardzo strome.
                           

Wspinając się ostro pod górę doszliśmy do niebieskiego szlaku z Drogą Krzyżową. Nie mam tego szlaku na mapie. Ze szlakowskazu na )( Bukowskiej odczytałam, że prowadzi do Porąbki Centrum. Dawno go wytyczyli ? Wyszliśmy nim na przełęcz, prawie przy Chatce Limba.

Dalej poszliśmy w prawo, zielonym, w kierunku Trzonki.

Zachodzące słońce pięknie wyzłacało drzewa.

Niektóre polanki mocno już pozarastały. Pozmieniało się tu, wybudowano nowe domki letniskowe, pojawiły się również jakieś nowe obiekty.

Tego dnia były ładne widoczki na Babią, Taterki,

Żar, Kiczerę i Beskid Śląski.

W partiach szczytowych wiało dosyć mocno, co dodatkowo potęgowało chłód. Trzeba było ubrać kurtkę i założyć rękawiczki.

W drodze na Bukowski Groń widoków jest niewiele. Od strony zachodniej ogranicza je las.

Jedno okienko widokowe na północ pozwala podziwiać Czaniec, Andrychów, Wieprz. Przy lepszej widoczności zapewne oglądalibyśmy więcej.

Na szczycie Bukowskiego Gronia usypano kopiec z kamieni. Nie ma tabliczki. Odpadła, albo ktoś zerwał.

Zawróciliśmy do )( Bukowskiej i żółtym szlakiem wyszliśmy pod Porębski Groń.

Po zachodzie na niebie rozgrywał się mega kolorowy spektakl. Jaskrawe barwy nieba i księżyc w kole to zapowiedź zmiany pogody.

Wróciliśmy po zmroku. Halny w dolinie zaczynał przybierać na sile.

Chętnych tego dnia na góry było więcej, parking był niemal w całości zapełniony.

Tym razem wybraliśmy inną trasę, wyruszyliśmy żółtym szlakiem z parkingu w Kozach na ul. Beskidzkiej.

Małe leśne stawki przy szlaku. Musi tu być ładnie wiosną.

Szlak jest bardzo przyjemny, szeroka utwardzona droga z całkiem ładnymi widokami na północ i wschód.

Na )( U Panienki ktoś przyozdobił świątecznie drzewko.

Wiele się tu zmieniło. Przede wszystkim sporo podrosły drzewa wzdłuż szlaku, co spowodowało, że  ograniczyły się mocno widoki w kierunku południowym i południowo - zachodnim.

W tle ośnieżone Skrzyczne.

Zejście do Źródełka Maryjnego też dzisiaj inaczej wygląda.

to z 2014 r.

i obecne …

Za to na szczycie „krzyż stoi, chociaż kręci się świat”.

Widok z platformy na północ i wschód.

W tle Jezioro Goczałkowickie

Zeszliśmy jeszcze do odbudowanego po pożarze schroniska. Niestety było zamknięte. Na drzwiach wisiała kartka z napisem  „Zamknięte do odwołania”. Trzeba przyznać, że prezentuje się teraz jak górski pensjonat.

Wokół niego, na polanie z widokiem na Jezioro Międzybrodzkie zebrało się sporo grup. O dziwo, każda z nich postanowiła ogrzać się przy swoim ognisku … Tak więc paliło się na tej małej przestrzeni kilka ognisk : D Ale na Hrobaczej to już chyba taka tradycja … .

Na drogę powrotną wybraliśmy zielony szlak, zwany niegdyś szlakiem papieskim. Jest bardziej stromy i kamienisty, zwłaszcza jego początkowy odcinek, ten od szczytu. Później się rozgałęzia i możemy wybrać wersję ekstremalną, wąską i bardzo stromą ścieżkę przez las, z zejściem do kamieniołomu w Kozach, albo łagodniejszą i szeroką drogę zrywkową, prowadzącą bezpośrednio do parkingu na ul. Beskidzkiej. Z racji tego, że było już późne popołudnie, wybraliśmy wariant drugi.

Ludzi na szlaku i na samym szczycie spotkaliśmy tego dnia sporo. To był bardzo przyjemne górskie pożegnanie starego roku, z nadzieją, że nowy będzie pod względem górskich wycieczek, dużo lepszy. !

Na tym spokój w tym dniu się skończył. Po powrocie do domu zaczęło się jeszcze na długo przed północą sylwestrowe szaleństwo w postaci huku fajerwerków. Nieroztropność i skrajna głupota ludzi wprawiła nas w osłupienie. Nie zważając na sąsiadów, bliskość domów, czy drewnianych stodół wypełnionych po brzegi sianem lub słomą, niektórzy traktują wszystko jak prywatny folwark. Mają dosłownie w czterech literach apele, prośby, ba, nawet groźby do nich nie docierają. Kanonady nie trwały minutę, czy dwie. Nie licząc przerw na rozpalanie lontów, co najmniej pół godziny, jeśli nie dłużej.

Samochód zostawiliśmy niedaleko zabudowań, przy leśnej drodze. W górę prowadzi dosyć stromo kamienista ścieżka. Wije się wśród pól i łąk.

Dopóki nie wejdziemy do lasu, dopóty towarzyszyć nam będą ładne widoczki.

Sam szczyt Małej Bukowej usytuowany jest w lesie i chociaż nazwa wskazywałaby na to, że powinny go porastać buki, to przeważają tu potężne, smukłe jodły. Aż dziw, że się ostały … .

Gdybyśmy podążyli dalej zielonym szlakiem doszlibyśmy do kapliczki na Trzonce, a następnie do )( Bukowskiej, Trzonki, Bukowskiego Gronia, Palenicy i Wielkiej Puszczy. Nie mieliśmy aż tyle czasu więc po zejściu z Małej Bukowej poszliśmy w kierunku Porębskiego Gronia wzdłuż ul. Palenica, którą przebiega granica między woj. małopolskim i śląskim.
Mijaliśmy po drodze zabudowania i ciekawe domki letniskowe, położone w ładnych widokowo miejscach.

Rozległa polana z widokiem na Królową Beskidów.

Tak sobie drepcząc wśród leśnej czerwcowej zieleni dotarliśmy do Porębskiego Gronia.

Troszkę żałowaliśmy, że wyszliśmy zbyt późno, ponieważ pogoda sprzyjała wędrówce i można było zrobić w tym dniu dłuższą trasę. Podsumowując, przy okazji krótkiego spaceru poznałam ciekawy odcinek szlaku i nowe miejsca w Beskidzie Małym.

Samochód zostawiliśmy na ostatnim parkingu (za 15 zeta), tuż nad dolną stacją kolejki i spacerkiem asfaltem ruszyliśmy w górę. Osobiście asfaltingu bardzo nie lubię, ale w tej sytuacji innego wyjścia nie było.

Wyjechaliśmy grubo po południu. Było ciepło, praktycznie bezwietrznie, lekkie mgły unosiły się nad górami, słońce próbowało się przebić przez chmury. Była szansa, że przy zachodzie mu się to uda.

Pozmieniało się nieco na czerwonym szlaku.

W wielu miejscach jest mocno rozjeżdżony i błotnisty. W zagłębieniach utworzyły się rozległe kałuże.

Na drzewie, które, jak pamiętamy, podpalono, wisi nowa kapliczka.

Na Kiczerze, od strony zachodniej postawiono tablicę informacyjną, stoliki i ławeczki. Prawie przy każdej ławce jest palenisko. Pytanie, po co przy każdej, skoro na samym szczycie na polanie jest specjalnie w tym celu wybudowana wiata z przygotowanym miejscem na rozpalenie ogniska. Im więcej takich miejsc, tym niestety więcej też pozostawionych w nich po imprezach śmieci.

Udało się słoneczku przebić przez chmury, dlatego mogliśmy oglądać ładny zachód słońca i podziwiać na horyzoncie skąpane w złocistej poświacie szczyty Beskidu Śląskiego.

Po wschodniej stronie również było co oglądać.

Po zachodzie zmierzch zapada szybko i zanim doszliśmy do zbiornika na Żarze, było już ciemno.

Asfaltingu już nam się nie chciało powtarzać. Po krótkiej wizycie na szczycie Żaru, na którym spotkaliśmy głównie osoby mówiące po ukraińsku, zeszliśmy do samochodu wzdłuż wyciągu narciarskiego.

Słoneczko od rana próbowało przebić chmury . Słabo mu to wychodziło, dopiero po południu i wieczorem można było się nim nieco nacieszyć.

Wybraliśmy tradycyjnie szlak serduszkowy. Idzie się nim szybko i przyjemnie.

Wraz z nabieraniem wysokości podziwialiśmy urzekające zimowe widoki.  Im wyżej tym stawały się bardziej bajkowe. Drzewa pokrywał albo świeży śnieżny puch, albo gruba warstwa szadzi.

Uwielbiam taką zimę .

Mega widoczki z Polany Jaskula

Nie wiedziałam nigdy kaplicy na Groniu JP II tak pięknie pokrytej szadzią

W schronisku było trochę turystów. Wypiliśmy gorącą czekoladę i ruszyliśmy na zachód słońca na Leskowiec .

Po południu temperatura zaczęła szybko spadać. Przy zachodzie na szczytach było -7 stopni.

Zjawiskowo

Wróciliśmy po zmroku, drogą do Zielińskiego.

Zdecydowanie warto było wybrać się tego dnia w góry .

Pomimo topniejącego śniegu na szlaku, a miejscami dużych kałuż i błota, w cieple popołudniowego słońca szło się bardzo przyjemnie.

Na szlaku śniegu praktycznie już nie ma, jedynie w zacienionych miejscach. Nieco więcej leży pod i na samym szczycie. Ale to już nie ta zimka, którą nam niedawno na zdjęciach pokazywał kisiel .

Niższy wierzchołek Potrójnej przywitał nas pięknym widokiem na Tatry i Babią Górę.

Na wyższym też było ładnie, ale z powodu mgieł nie można było liczyć tego dnia na jakiś mega piękny zachód. Zdecydowanie lepsze widoki były w kierunku południowo - wschodnim.

Zrobiłam na szczycie parę fotek i ruszyliśmy w stronę Chatki na Potrójnej.

W chatce tego dnia nie było tłumów, ale co jakiś czas ktoś schodził ze szlaku, zawitał, ogrzał się przy kominku i ruszał dalej w drogę. Nie ukrywam, liczyłam po cichu na spotkanie jakiegoś forumowicza .

Pogawędziliśmy przy herbacie z gospodarzami, obejrzeliśmy grillową wiatę, nowe dzieło Rafała i jak to my, tradycyjnie po zmroku wróciliśmy do domu. .

Padło na Klimaskę. I w tym kierunku udaliśmy się w samo południe. Wybraliśmy drogę od Zielińskiego, ponieważ miał to być tylko spacerek .

Gdzieniegdzie jeszcze coś się złociło. Jednak zdecydowanie bardziej dominowały rudości i to bardziej na ziemi niż na drzewach.

Na Klimasce trzy lata temu postawiono murowaną kaplicę Miłosierdzia Bożego, na polanie, w miejscu gdzie stoi duża ambona. Całkiem ładnie wpisała się w krajobraz. Są tu ławeczki, można odpocząć, wyciszyć się, pokontemplować przyrodę. Jest stąd ładny widok na Gancarz. Plusem tego miejsca jest brak ludzi. Spotkaliśmy tylko dwóch turystów, którzy, podobnie jak my, zatrzymali się tu na chwilę.

Było tak przyjemnie, że nie chciało nam się wracać, więc postanowiliśmy ruszyć dalej, za ścieżką, w kierunku czerwonego szlaku.

Ładne widoczki w kierunku Beskidu Śląskiego, a bliżej na stoki Potrójnej.

Na czerwonym szlaku mijaliśmy już duże ilości turystów, którzy wracali z Gronia JP II i Leskowca. Ciszy już niestety nie było...  , ale rekompensowały nam to piękne widoki .

Na samym szczycie tłumy, gwarno, dwa ogniska, plażing, grille … Szybko się stąd zwinęliśmy w kierunku schroniska.

Ale i przy nim wcale nie było lepiej . Nie ma się co dziwić. Taki dzień każdy chciał jak najlepiej wykorzystać.

Ruszyliśmy więc w kierunku Gronia JP II na zachód słońca i dalekie widoczki w kierunku północnym i północno - wschodnim.

Trollik

Do domu zeszliśmy, z racji zmiany czasu, praktycznie już po zmroku. I tak ze spacerku zrobiła się całodniowa wycieczka. Ale zdecydowanie warto było !