W Albanii byliśmy w 2013 roku. Piękny kraj, pełen kontrastów. Gdyby go scharakteryzować jednym słowem, byłoby to słowo: śmieci. Śmieci były wszędzie w dużych ilościach. Nowy bogaty hotel wywalał śmieci bezpośrednio za ogrodzeniem. Sprzątający kawałek płatnej plaży przewalał śmieci na drugą stronę deptaka. Główne drogi pomiędzy dużymi miastami wewnątrz kraju bywały asfaltowo-szutrowe. Jednym słowem syf był wszędzie. Zwiedziliśmy wtedy cały kraj, najgorzej było na północy, najlepiej na południu przy granicy z Grecją. Pod względem gór i wybrzeża najładniej było w okolicach Dhërmi i tam właśnie postanowiliśmy teraz wrócić na pobyt w jednym miejscu.

9 lat temu Dhërmi było dziurą z pustą szeroką plażą, jednym straganem z owocami i paroma marnymi knajpami. Dlatego to co zobaczyliśmy teraz zaskoczyło nas ogromnie.

Łoża plażowe przyciągają wzrok, ale proszę spojrzeć na góry w tle. Dwie najwyższe mają ponad 2000 metrów. Tą z lewej zdobyliśmy 9 lat temu. Dla tej po prawej przyjechaliśmy teraz. To było moje marzenie.

Ten beach bar szczególnie nam się spodobał.

Wieczorami wszystko robiło jeszcze większe wrażenie.
9 lat temu nie było tego deptaka w ogóle.

Więc Ukochana była zadowolona ze standardów

Jeżeli ktoś lubi puste miejsca, też były lekko z boku.

Zabawa z falami

Albania to podobno muzułmański kraj, ale widzieliśmy dosłownie tylko jedną kobietę w muzułmańskim stroju kąpielowym. Nie zrobiłem jej zdjęcia, ale zrobiłem kilka innych

Na koniec słowo o cenach. 9 lat temu były niskie, teraz są wyższe...
Nocleg 30 euro za apartament (sypialnia, kuchnia, łazienka, weranda, klimatyzacja). Piwo na plaży, kieliszek wina, lodzik: 20 zł. Drinki w nocnych barach 50 zł. A taki mięsny obiad dla 2 osób 150 zł. Jest tam 12 kawałków mięsa, różnych i różnie zrobionych. To nasze ulubione danie na wakacyjnych wyjazdach na Bałkany. Albański Mix Grill był najlepszy jaki kiedykolwiek jedliśmy.

To tyle tytułem wstępu

C.D.N.

W tym roku z urlopem były same zawirowania. Początkowo planowaliśmy jak zwykle w czerwcu, ale z powodów zawodowych przesuwało się to systematycznie i pojechaliśmy dopiero we wrześniu.
Co do miejsca, mieliśmy uzgodnioną Toskanię we Włoszech. Tydzień przed wyjazdem, zorientowałem się, że jednak nie wiem gdzie leży Toskania i tak naprawdę chodziło mi o Abruzję. Różnica nie jest duża, Abruzja jest trochę bardziej na południowy wschód. Jednak dzień przed wyjazdem, zapoznawszy się z pogodą, stwierdziłem, że jedziemy na Słowację. No i pojechaliśmy - w sobotę 31 sierpnia, w czasie gigantycznych upałów. Plan był dojechać nad zalew do miejscowości Nitrianske Rudno.

Wyjechaliśmy dopiero ok 9:00, na miejscu byliśmy po 12:00. W pensjonatach wszystko pozajmowane, zakwaterowaliśmy się na kempingu w 4-osobowym domku. Skwar był taki, że plany górskie olaliśmy, poszliśmy nad wodę, potem na piwo, a wieczorem na pizzę i piwo - tak minął pierwszy dzień. Miejscówka jest genialna. Fajny akwen z pełnym zapleczem wypoczynkowym otoczony ze wszystkich stron górami. Spokojnie można tu siedzieć 3 tygodnie dobrze się bawiąc, mając połączenie woda+góry i nie wydając fortuny.

Drugiego dnia morderczych upałów ciąg dalszy, ale w góry ciągnie. Najbliższy ciekawy szczyt to Rokoš w paśmie Nitrické vrchy wchodzącym w skład Gór Strażowskich. Wyruszamy wcześnie rano.

Rokoš (1010) widać w oddali pośodku. Droga prowadzi przez szczyt widoczny z prawej - Košútova Skala (841), a wracać będziemy przez widoczny z lewej Predný Rokoš (811).

U podnóża na początku lasu znajduje się tor motocrossowy. Tabliczka informuje, że jeśli ktoś chce pojeździć, robi to na własne ryzyko. Właścicielem terenu jest "Obecný úrad Nitrianske Rudno", czyli miejscowy urząd miasta. Genialna inicjatywa, dzięki temu nie ma rozjeżdżania gór motorami, tylko jest wyznaczone miejsce, gdzie można to robić legalnie i za darmo.

Dalej był normalny słowacki szlak, czyli stroma urokliwa ścieżka.

Punkty widokowe z tym co przed nami.

I tym co już za nami.

Idziemy w górę.

Cel coraz bliżej.

Zalew coraz dalej.

Skał coraz więcej.

Szczytujemy, odsłaniają się widoki na drugą stronę.

Jest pomnik, informujący, że był tu Alexander Dubček w 1968 roku i krzyż.

Jest też wiata z możliwością noclegu na poddaszu.

Oraz miejsce na ognisko, z informacją, żeby nie tworzyć nowych miejsc ogniskowych. W otoczeniu ani jednego śmiecia. To ma sens. Jest tu rezerwat ścisły, ale można przyjść, poimprezować przy ognisku i przespać się w wiacie. U nas w takim miejscu byłaby wielka tablica z kilkunastoma punktami czego nie wolno robić i jakie kary za to grożą.

Schodzimy przeciwległą granią.

Tobi ćwiczy na trudnym pieńku. Zwróćcie uwagę jaką przekładankę robi przednimi łapkami.

Ostatni szczyt Predný Rokoš i widok z niego.

Jest na nim ciekawy krzyż na którym zawieszona jest książka wpisowa. Jedno nie przeszkadza drugiemu.

Schodzimy bez szlaku, fajną bardzo stromą ścieżką.

Towarzyszą nam ciekawe skałki.

Pętelka, którą zrobiliśmy nie była duża - 6 godzin spokojnym tempem. Trasę opisałem jako słowacki standard, bo wiele już takich na Słowacji widziałem. U nas niestety ciężko byłoby znaleźć tak piękne miejsca. Prawa autorskie do trasy posiada Magis

Wracamy na kemping i drugą połowę dnia plażujemy, bo pogoda jest do tego idealna.
Rozmawiamy też o podejściu Słowaków do zakazów. Nigdzie nie ma ratownika, są tabliczki, że kąpiel na własne ryzyko. U nas chyba jest to niemożliwe prawnie, bo jest obowiązek, żeby na kąpielisku był ratownik - jeżeli nie ma, kąpiel jest zakazana. Oczywiście ludzie i tak się kąpią. Jest to przykład polskiego bezsensu.

Ratownika nie ma, ale jest ciekawa wieżyczka dla ratownika. Leżeliśmy obok, cały czas ludzie próbowali się wspinać na górę. Wyjście na nią jest trudne. Nie ma dolnej drabinki/schodków, więc sprawny facet musi doskoczyć, złapać się podestu i podciągnąć. Kobiecie lub dziecku można pomóc podsadzając. Niektóre dzieciaki ze zręcznością małpki wchodzą same po podporach.

Można wypożyczyć sobie rowerek i popływać z koleżankami. Podoba mi się modny w tym sezonie krój bikini.

Wielu ludzi przychodzi nad wodę z czworonogami.

Kolejnego dnia pogoda wykazuje tendencję do zmiany. Jeszcze jest upał, ale mniej słoneczny i taki ciężki. Nasz mały cel na dzisiaj to Temešská skála (910), widoczna z lewej.

Podjeżdżamy autem i na skałę mieliśmy raptem 45 minut. Niestety pojawiły się przeszkody.

Wiatrołomy były zarówno stare jak i świeże. Zabarykadowały dostęp do skały solidnie. Jednak nie odpuszczaliśmy.

Udało się zdobyć. Widoki byłyby piękne, przy dobrej przejrzystości, a ta była tego dnia fatalna.

Trochę szkoda, bo miejsce jest bardzo ciekawe.

Wróciliśmy do plażowania.

Po południu nastąpiło przepowiadane załamanie pogody. Gwałtowna burza, a potem deszcz ciągły całą noc i spadek temperatury.

Zostało nam jeszcze 20 dni urlopu... co robić, wracać do domu??? Może jednak pojedziemy do tych Włoch

C.D.N.

Obadawszy teren, postanawiamy wyskoczyć jeszcze na zamek królewski w Chęcinach z przełomu XIII i XIV wieku, choć ledwo zamknięty dla zwiedzających (już lekko po 19-tej), wychodzimy na wzgórze zamkowe, by nacieszyć oko sielskością krajobrazu kielecczyzny – w ciepłym świetle przedwieczornym pastelowe barwy malują złote pola zbóż, zieleń łąk i lasów, pagóry i wzniesienia, głęboko wcięte doliny z wijącymi się rzeczkami, przycupnięte w tych dolinach wsie… Niby góry a nie góry…

Wracamy na nasze pole namiotowe. Po kilku minutach okazuje się, że będziemy musieli stawić czoło niemałemu utrapieniu, z miejsca bowiem rzuca się na nas chmara wygłodniałych komarów i po kilkunastu minutach jesteśmy zeżarci, jakby co najmniej przyatakowały nas jakieś zombie. Nie pomaga nawet dym z ogniska. Nie wspomnę już o heroicznych próbach oddania się najprostszej czynności fizjologicznej w pobliskich krzakach. Oczywiście nic przeciwko komarom nie mamy, toteż pozostaje cierpieć i czekać, aż się skurwysyny nadoją naszej krwawicy i pójdą w pizdu spać.

   Obok „pola namiotowego” stoi wyraźnie nieużytkowana od lat działka, na której zalegają stosy drewna i stoi sławojka (przydała się), korzystamy zatem z porzuconych stosów gałęzi i spróchniałych desek, by podtrzymać ogień pod kolacją, mianowicie kurczakiem w papryce smażonym na kratce grillowej. Nad doliną Białej Nidy i sosnowym lasem z wolna zachodzi słońce.

Dochodzi godzina 22-ga i zmierzch okrywa nasze biwakowisko oświetlone płomieniem ogniska, gdy na pole niespodziewanie zajeżdża van. No to mamy towarzystwo, myślimy nieco sceptycznie, szybko jednak się okazuje, że przybysze są nadzwyczaj sympatycznymi i swojskimi ludźmi, toteż szybko znajdujemy wspólny język i spędzamy wspólnie resztę wieczoru. Justyna z Nowego Sącza i Karol z Krakowa – świetni ludzie, z którymi kontakt został nawiązany natychmiast, jakbyśmy się już wcześniej znali. Ogólnie integrację zapoczątkowało wspólne wykopywanie vana z piachu. Wieczór obfituje w opowieści, prezentację prysznica kempingowego „home made”, w efekcie siedzimy chyba do 1 w nocy i na kolejny biwak umawiamy się już wspólnie, znów tutaj, razem, w Choinach, dnia następnego.
fot. Karol S.

fot.Karol S.

Sobota, 29 czerwca
 
  Wstajemy sporo przed 7 rano. Sąsiedzi śpią snem sprawiedliwych. Wokół cisza, jedynie po polu kicają ciekawskie szpaki, zaglądając nawet do lekko uchylonego namiotu. Komary się wyniosły, można zatem zjeść śniadanie bez dodatku fruwającego białka między zębami.
Fot. Karol S.

Poranek jest przepiękny i zapowiada się kolejny upalny dzień. Poranna toaleta, polegająca głównie na wydłubywaniu żałoby poogniskowej spod paznokci i oblewaniu zimną wodą, po czym punkt ósma wyruszamy z pola na trasę.
  Plan na dziś to:
1)    Łysica
2)    Ruiny zamku w Bodzentynie
3)    Skansen Wsi Kieleckiej w Tokarni
    Do pierwszego celu, czyli do Świętej Katarzyny, mamy prawie 50 km, trzeba przejechać przez Kielce – osobiście źle się tamtędy przejeżdża a miasto średnio ciekawe na pierwszy rzut oka. Poza Kielcami tereny jak z bajki – lato w pełni, tu na Wysoczyźnie Kieleckiej tętniące żywymi kolorami, to nic, że prawie tu płasko, ma ta kraina swój swoisty urok. Chwilkę po 9-tej jesteśmy w Św. Katarzynie, niespieszno nam, tym bardziej, że w górę walą jakieś wycieczki, więc zaglądamy do pobliskiego pensjonatu na chwilowy chillout. Gałgan też się cieszy…

Wychodzimy na szlak. Bardzo wymagający. Cała godzina marszu w górę na przewyższeniu 260m. Szaleństwo. Punkt początkowy zwie się Puszcza Jodłowa i kasuje 7 zeta od łba na wejściu do parku. Dla mnie osobiście to żenada za taką cenę ale cóż zrobić… Po drodze mijamy kilka”atrakcji”…
Pomnik Stefana Żeromskiego

Kapliczka św. Franciszka, obok źródełko

Schody, kamole, im wyżej w górę, tym więcej odkrytych gołoborzy. Szlak bardzo ładny i w ogóle nie męczący, przyjemnym lasem, niezbyt wiele ludzi do tego, po niecałej godzinie stajemy na szczycie Łysicy 612m npm, najwyższym ze szczytów Gór Świętokrzyskich i jest to nasz nr 10 do KGP.

Chcemy jeszcze chwilę pobyć w Łysogórach, więc schodzimy dalej czerwonym szlakiem na drugą stronę Łysicy, ku wsi Kakonin, mijając kulminację o wdzięcznej nazwie Agata. Ścieżka jest wygodna, lekko kamienista, opada niezbyt stromo w dół, las daje cień i kilka darów w postaci grzybów. No to jutro będzie jajecznica na śniadanie!
  1,5 godziny później jesteśmy w Kakoninie, na rozgrzanym asfalcie, w ukropie południa.

Kapliczka św Mikołaja na zejściu do Kakonina.

Po zjedzeniu wczorajszego kurczaka z ogniska...

Kakonin - zabytkowa zagroda

Chcemy wracać wzdłuż lasu, jakoś na pałę do samochodu w Św. Katarzynie, ale jak zwykle spontan okazuje się owocny i machnąwszy na stopa pierwszemu kierowcy, otrzymujemy podwózkę na parking pod naszego Transformersa. Więcej szczęścia jak rozumu, albo raczej ludzkiej życzliwości po raz kolejny.

Zaoszczędzamy zatem ponad godzinę czasu i sporo sił w tym narastającym upale. Uderzamy zatem na ruiny zamku biskupów krakowskich zbudowanym w II połowie XIV wieku w Bodzentynie odległym o kilka kilometrów.

Godzina jeszcze młoda, upał doskwiera, zatem postanawiamy zawrócić i odwiedzić rzeczone wcześniej Muzeum Wsi Kieleckiej położony niedaleko miejscowości, w której mamy biwak – w Tokarni, po czym udać się na odpoczynek w cieniu wiatki.

C.D.N.

Przemieściliśmy się nad słoweńskie morze. Nocleg znaleźliśmy w miejscowości Portorož tuż obok bardziej znanego miasteczka Piran, które było pierwszym słoweńskim celem.

Prawdę mówiąc trochę zaskoczył nas wygląd Portorož.

Chodzi mi o przeskok cywilizacyjny. Stopień porządności. W Słowenii jest szczebel wyżej niż w Chorwacji. To jest coś co odczuwa się zaraz na początku jak się gdzieś pojedzie i to jest coś bardzo względnego, do czego szybko się człowiek przyzwyczaja. Z Adriatyckich krajów najniżej jest Albania, gdzie jest syf, wszędzie śmieci, smród, rudery obok nowych brzydkich budynków, a w knajpach stoliki jakie u nas wywala się na śmietnik. W Czarnogórze jest tak "normalnie". Trochę śmieci się znajdzie, bo jak ktoś wyrzuci, to nie od razu zostaną posprzątane. Jedne miejsca są bardziej porządne, inne mniej. W Chorwacji jest jeszcze większy porządek. Nigdzie nie znajdziesz psiej kupy, nad morzem nie ma żadnego śmiecia. W Słowenii wszystkie parkingi są zautomatyzowane, wszędzie są ścieżki rowerowe, a na tych ścieżkach np. progi zwalniające w miejscach gdzie przecinają się z ruchem pieszych, wszędzie dają faktury za nocleg. Po prostu Europa Zachodnia.

Wędrujemy sobie do miasta Piran. Miasto jest wyłączone z ruchu kołowego, podobnie jak Wenecja, turyści zostawiają auta na wielkich parkingach dookoła. Oczywiście jacyś wybrańcy mogą wjechać za zezwoleniem. My idziemy na piechotę wybrzeżem.

Wnętrze kościoła Św. Jerzego.

Warto wyjść na przykościelną wieżę i zobaczyć wszystko z góry.

Schody na wieżę, zupełnie inne niż w Trogirze - kto był ten wie o co chodzi

Widok na rynek i port.

W stronę morza.

Klasyczna mozaika dachów - bardzo lubię.

Piran w całej okazałości.

Widok z Fortu na plażową część wybrzeża. Plaża jest wąska i kamienista (tutaj zasłaniają ją częściowo drzewa). Skorzystaliśmy z kąpieli, bo upał.

Najbardziej wysunięty w morze punkt. Kościół Św.Klemensa, z latarnią morską. Mur ma za zadanie chronić przez dużymi falami.

Piran ma też swoją wieczorną atmosferę i nocne życie. Późnym popołudniem, jak upał odpuszcza, wylegają uliczni grajkowie, zaludniają się knajpy.

Jak dla mnie Piran łapie się na podium wśród adriatyckich miast za Dubrownikiem i Kotorem.

C.D.N.

Pierwsze dni to odpoczynek, plażowanie, przestawianie organizmów na funkcjonowanie w trybie urlopowym. Morze uspokaja. Niestety jak się popatrzyło do góry to czułem "zew". Nieuniknionym było więc spróbowanie jak smakują tutejsze pagórki. Patrząc do góry przed kwaterą widziałem to.

Założyłem, że najwyższy widoczny szczyt to Bukowac (1262m), ale nie byłem tego pewny. Co ciekawe, na zdjęciu są dwie granie jedna za drugą, oddzielone doliną (której nie widać). Najwyższy szczyt pierwszej grani to Borovac (790m), pierwsza kumulacja od lewej. Dokładnie pośrodku zza pierwszej grani wyłania się druga, znacznie wyższa, z Bukovacem. Porównując ten widok z mapą, a właściwie zdjęciem mapy z wielkiej tablicy ze schematem szlaków, trudno było wyobrazić sobie jak naprawdę to wszystko wygląda, gdyż z mapy wynikało, że najwyższym szczytem widocznym w tej linii powinien być Šćirovac (1619 m). Ale jego nie widać... chyba. Jednym słowem miałem trochę dylematów topograficznych planując wycieczkę.

Kolejną zagwozdką była wielkość tych gór. W 2011 roku łaziliśmy po Biokovie, głównie na południowym krańcu. Był to nasz pierwszy kontakt z tym typem gór. Kwatery mieliśmy w Gradacu i z poziomu morza zdobywaliśmy szczyty, które miały wysokości: Paskal 719, Viter 769, Ilia 773. Był to wtedy max naszych możliwości, co było spowodowane strasznymi upałami, specyfiką szlaków, podłożem po jakim się chodzi, ogólnie brakiem doświadczenia w takich warunkach. Przez kolejne lata doświadczenie na pewno wzrosło, ale czy aż na tyle, żeby robić przewyższenia znacznie powyżej 1000 metrów? Nie mogłem się doczekać odpowiedzi na to pytanie.

Po dwóch dniach plażowych, wstajemy o 4:00 i wyruszamy na pierwszą wycieczkę.
Najpierw nudny odcinek w górę naszej miejscowości serpentynami dróg asfaltowych, potem przez zapuszczoną Górną Brelę bardzo stromymi betonowymi drogami i po pół godzinie jesteśmy na początku szlaku. Pierwsze pozytywne zaskoczenie - szlak znaleźliśmy od razu. Pamiętam, że jak byliśmy w Gradacu, to znaleźć początek szlaku za każdym razem było bardzo ciężko.

Wyjście na pierwszą przełęcz (524m), standardową starą drogą dla osiołków. Nigdzie nie jest zarośnięte, idziemy jak po sznurku. Jest dobrze.Po drugiej stronie zalesiona dolina w która schodzimy tracąc ponad 100 metrów wysokości. Ale za to ścieżka jest wyborna.

Na dnie doliny stara opuszczona wioska. Trochę pozarastana, szlak dziwnie pooznaczany, jakby miał wiele wariantów. Takie klimaty są nam znane.

Udaje się przebić przez wioskę i wchodzimy na szlak (droga dla osiołków), który ma nas doprowadzić do miejsca oznaczonego jako Śv.Nikola na wysokości ok. 570 m, gdzie jest skrzyżowanie szlaków.

Śv.Nikola to kościółek. Akurat wyłania się słońce. Do tej pory wszystko idzie doskonale.

Wchodzimy na szlak, który ma nas poprowadzić w górę. Co ciekawe, jest tu wodociąg turystyczny. Gumowym wężem schodzi z góry woda, co jakoś czas zrobione są kraniki i można sobie odkręcić i cieszyć się bieżącą wodą.

Szlak jest dobrze oznakowany, ale trochę zarośnięty. Takie klimaty też są nam nie obce.
Dochodzimy do czegoś co na mapie było oznaczone domkiem. Okazało się, że to schronisko, nowe, malutkie, nowoczesne z panelami słonecznymi i zamknięte.
Mój plan był taki, żeby z tego miejsca bezszlakowo zaatakować jeden z niższych wierzchołków na grani Bukovaca.

Atak się udał - jesteśmy na 1085 m.

Zobaczyliśmy coś więcej dookoła i można było zorientować się lepiej w terenie.
Widać morze. Zabudowania, które są Brelą, ale jeszcze nie tą częścią w której my mieszkamy. Przełęcz przez którą przyszliśmy i dolinę.

Zdecydowaliśmy się, że nie wracamy na szlak, tylko będziemy napierać granią.

A ja sobie idę spokojnie robiąc zdjęcia. Próbuję wypatrzeć centrum Breli. Skoro idę na górę, którą widać spod kwatery, to powinienem zobaczyć kwaterę. Chyba, że to nie ta góra. Nie daje mi to spokoju. Dolina z opuszczoną wioską, przez którą przechodziliśmy też idzie ku górze i zwęża się - to ten pas lasu w dole.

Jest Brela, ale czemu nie widzę swojego auta?

Tymczasem grań po której idziemy odsłania kolejne wierzchołki. Spodziewałem się, że to co widać na początku, to jeszcze nie jest ten właściwy. Kolejny miał nim już być, ale zdobywając go okazało się, że dalej jest jeszcze kolejny... standard.

Ciągle nabieram wysokości i w końcu jest auto. A więc dobrze oceniłem, że właśnie Bukowac widać sprzed naszej kwatery

Dochodzę na szczyt.
Widoki w dół - Baska Voda i Makarska. Pięknie.

Zbliżenie na Baskę.

A nad nami za małą przełączaką - Šćirovac (1619 m). Duża góra, ale nie na tyle, żeby było ją widać z Breli. Bukovac ją zasłania.

Podchodzimy do końca grani Bukovaca. Widok w kierunku najwyższej części Biokova przecudowny. Chłonę go i czuję zew.

Grań Bukovaca kończy się głęboką i bardzo stromą przepaścią. Zdjęcie oczywiście nic nie oddaje.

Z lekkimi trudnościami schodzimy na przełęcz, gdzie powinien być szlak.
Jesteśmy już na odcinku, gdzie rano podchodziliśmy do góry. Widok wstecz na Bukowac.

Schodzimy do doliny.

Przebijamy się przez wioskę. Obawiałem się, ze może być bardzo gorąco, ale jest znośnie.
Schodzimy do Breli. Temperatura jeszcze wyższa, ale bywało gorzej.

Pierwsza wycieczka zakończona ogromnym sukcesem. Po niecałych 13 godzinach łażenia jesteśmy zmęczeni, ale nie padnięci. Wszystkie cele zrealizowane. Góry cudne. Nastrój wręcz euforyczny

Widok satelitarny z przebytej trasy.

Mapka trasy.

Bunusowo widok na Bukovac (z lewej) i Šćirovac (pośrodku) z Baski Vody.

Zbliżenie na Bukovac. Szczyt właściwy jest z lewej. Pośrodku koniec grani Bukovaca zakończony przepaścią - tam stałem

C.D.N.

pierwszy dzień to taka mała objazdówka autem, to tu to tam

w drugi dzień Snowdon

ciekawostką jest to że z miejscowości Llanberis na szczyt można wyjechać sobie kolejką

i moi znajomi mieli taki plan, niestety ja wybrałem dla siebie ciekawszą i wygodniejszą wersję, czyli o własnych nogach i to był strzał w dziesiątkę

footpaths czyli po naszemu szlak nie stwarza żadnych problemów, cały czas biegnie lekko do góry, bez drzew więc można podziwiać okolice

niestety wierzchołek oblega jakaś uporczywa chmura

chyba mam szczęście i zaczyna się coś przejaśniać

po trzech godzinach leniwej wędrówki zdobywam sam szczyt  

gdzie teraz mogę iść na lokalnego browara

na powrót pozwoliłem sobie na mały luksus i wygodę, rozpocząłem zjazd w dół koleją. Tu nastąpiła nagła zmiana pogody i przyszło oczekiwane okno, zaniemówiłem. Snowdon i Snowdonia pokazała mi swoje piękno. Zobaczcie sami, kilka pstryków

koniec

Tegoroczny urlop spędziliśmy w całości nad Zatoką Kotorską. Udało się również poznać nieco bliżej góry, które ją otaczają ze wszystkich stron. Ponieważ górsko są to tereny bardzo mało znane, postanowiłem, że opiszę w miarę dokładnie nasze wycieczki. Może kogoś uda się zainspirować

Do dyspozycji miałem znalezioną w internecie, bardzo marną mapkę szlaków turystycznych. Ale lepsze to niż nic. Na miejscu nie udało się kupić nic lepszego. Być może w ogóle nie istnieje porządna mapa górska tego rejonu.

Noclegi załatwiliśmy na miejscu w miejscowości Dobrota obok Kotoru. To dość dobra lokalizacja, wszędzie blisko, dość spokojnie, nie ma tłoku.

Kotor - Sv. Ilija (765m)

Na początek coś łatwego i przyjemnego na rozruszanie.
Podjechaliśmy autem w miejsce, gdzie rozpoczyna się szlak (jest na miejscu stosowna tablica) i dokładnie z poziomu morza wyruszyliśmy w górę. Najpierw schodkami między domami.

Potem chwila napięcia jak będzie wyżej, czy się od razu nie zgubimy, alno nie skończymy w krzakach, ale nic takiego nie nastąpiło, ścieżka była wyraźna i w doskonałym stanie.

Szybko wkroczyliśmy na serpentyny. To jest typowa stara droga (dla osiołków) poprowadzona łagodnymi serpentynami. Można spokojnie nabierać wysokości i cieszyć oczy egzotycznym krajobrazem.

Z drugiego brzegu zatoki, na dużym przybliżeniu, ta droga wygląda tak. Wyraźnie widać jak porządnie jest zrobiona, miejscami nadbudowa z kamieni ma kilka metrów.

Na tym zdjęciu w dole widać dwa niższe poziomy serpentyn. Naprawdę przyjemnie się po tym wędruje.

Po osiągnięciu ok 450m osiągamy grzbiet Vrmac. Jest drogowskaz na pobliski punkt widokowy, na który idziemy.

Zbliżenie na Kotorską starówkę.

Następnie szlak wiedzie szeroką drogą przez las - Dalmacki Czarny Bór. Występowanie lasu w tych stronach to rzadkość.

Powoli nabieramy wysokości. Wciąż idziemy szeroką drogą. Zbliżamy się do szczytu Sv. Ilija.

Na sam szczyt wiedzie oznakowane odbicie szlaku. Widać, że na tym terenie jeszcze niedawno przebywało sporo zwierząt (krowy, kozy).

Wierzchołek nie jest urodziwy.

Ale widać z niego ładny kawał zatoki.

Próbuję wypatrzeć jakieś szlaki na przeciwległych zboczach. Wydaje mi się, że widzę.
Te góry są już poważniejsze, bardziej strome i wyższe (ok 1000 metrów).

A to nasza miejscowość - Dobrota.

W planie minimum było wycofanie się z tego miejsca t ą samą drogą, ale ponieważ tak dobrze szło, postanowiliśmy zejść na drugą stronę. Szlak dalej wiódł szeroką drogą schodzącą serpantynami na przełęcz o wysokości mniej więcej 450m.

Następnie zejście na naszą stronę wyglądało początkowo tak:

Później przez taki ciekawy las.

Na koniec strome zejście, ale wciąż niezarośniętą ścieżką.

Doszliśmy do dobrze oznaczonej krzyżówki szlaków. Nam pasował najbardziej szlak do Prcanij, który na tablicy informacyjnej ufundowanej przez UE na przełęczy powyżej nie był w ogóle zaznaczony. Jednak dzięki temu szlakowi skracaliśmy o połowę wracanie drogą asfaltową do auta.

Ucieszyliśmy się, ze jest i po 50 metrach stwierdziliśmy, ze jednak go nie ma. Po prostu całkowicie zarósł. Na szczęście byliśmy już blisko domów i dało się zejść prosto w dół.

Asfaltowanie nigdy nie jest fajne, ale to nie było takie złe. Przechodziliśy przez ładne miejscowości, zrobiliśmy przerwę na lody. Jedyne co dokuczało to upał, choć trzeba przyznać, że tego dnia nie było jakoś szczególnie gorąco.

Całość wycieczki zajęła nam od 8:00 do 17:00
Trasę przedstawia poniższa mapka.

A to taki rzut z GoogleEarth dla lepszego wyobrażenia. Na czerwono zaznaczyłem ten odcinek szlaku, który był nieprzejściowy.

Pierwsza wycieczka okazała się całkiem fajna i nabraliśmy ochoty na kolejne, być może już trochę bardziej ambitne.

C.D.N.

https://www.findbed.pl/blog/najtrudniej … schroniska

W minioną niedzielę zdobyłam najwyższy szczyt Łysogór – Łysicę , aż 612 m n.p.m.  Łysica zwana jest również Górą św. Katarzyny.

Samochód zostawiamy na parkingu pod "Domem Wycieczkowym PTTK JODEŁKA" – bardzo pięknie usytuowane i zadbane schronisko. Toczyła się w nim akcja jednego z rozdziałów powieści pt. "Klub włóczykijów" Edmunda Niziurskiego.

Wyruszamy czerwonym szlakiem ze Św. Katarzyny, spod XV-wiecznego Klasztoru ss. Bernardynek.

Wg podań, kiedyś na miejscu klasztoru stała pogańska świątynia. Nazwa miejscowości pochodzi od św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Jej figurka została przywieziona z Ziemi Świętej w to miejsce przez Wacławka – jednego z rycerzy króla Jagiełły i dała ponoć początek życiu religijnemu u stóp pogańskiego Łyśca.
W samej miejscowości ciekawa jest jeszcze kaplica cmentarna, zwana Kaplicą Żeromskiego. Zresztą mamy tu również Szlak Żeromskiego.

Wewnątrz kapliczki na tynku znajdują się wyryte w 1882 r. podpisy Stefana Żeromskiego oraz jego szkolnego kolegi Janka Stróżeckiego. Nieopodal kapliczki znajdują się dwie mogiły: z czasów powstania styczniowego oraz z 1943 r.

Żeromski był wielkim zwolennikiem ochrony Gór Świętokrzyskich. Zaraz za bramą Parku znajduje się tablica jemu poświęcona.

Są tu również zbiorowe mogiły pomordowanych przez hitlerowców żołnierzy i mieszkańców. W 1943 r. stacjonował tu oddział niemieckiej żandarmerii pod dowództwem Alberta Szustera. Odpowiada on za wiele mordów dokonanych w okolicznych miejscowościach. W Świętej Katarzynie rozstrzelano wtedy łącznie 50 osób.

Można w Św. Katarzynie zwiedzić również prywatne Muzeum Minerałów i Skamieniałości - wstęp 7 zł.

Zaraz na wejściu trzeba zakupić bilet wstępu do Świętokrzyskiego Parku Narodowego – również 7 zeta.

Ze Św. Katarzyny prowadzi najkrótszy szlak na Łysicę : ok. 2 km, drogi i jakieś 220 m przewyższenia. Trasa jest bardzo dobrze przygotowana dla turystów, zwłaszcza tych „niedzielnych”, których tego pięknego słonecznego dnia było bardzo wielu . Właściwie na całym odcinku, co kilka metrów przygotowano dla nich miejsca na odpoczynek . Można na Łysicę wejść w balerinach, klapkach, jak komu wygodnie , zupełnie jak na Giewont . 

Na Łysicę wytyczona jest również ścieżka przyrodnicza „Św. Katarzyna – Łysica”.

Ten krótki odcinek jest bardzo ciekawy, pomimo tego, że cały czas szlak prowadzi lasem, a dokładnie Puszczą Jodłową, której głośne dźwięki, głównie rozśpiewanego ptactwa, dobiegają do naszych uszu ze wszystkich stron.

Parę minut od wejścia do parku stoi nad „cudownym” źródełkiem św. Franciszka urocza drewniana kapliczka. Niestety zamknięta. Można jednak zajrzeć do środka przez kratkę w drzwiach.

Woda z cudownego źródełka u stóp Łysicy wg lokalnej tradycji znana jest z właściwości leczniczych . Ponoć dobrze robi na oczy, poza tym sprzyja poczęciu męskiego potomka.

Ze źródełkiem związana jest legenda o zamku na szczycie Łysicy, w którym miały mieszkać dwie siostry. Starsza, zakochana w pięknym rycerzu, zapragnęła mieć zamek tylko dla siebie i postanowiła zgładzić młodszą. Nie zdążyła jednak zrealizować planu, bo rozpętała się burza i piorun strzelił w zamek, grzebiąc w ruinach złą siostrę i jej kochanka. Tak według ludowych wierzeń miało powstać gołoborze. Młodsza siostra, która w czasie burzy spacerowała po lesie, zalała się łzami na widok zniszczonego zamku i właśnie jej łzy zasiliły cudowne źródełko u stóp Łysicy.

Fajne miejsce na odpoczynek, czas spróbować pysznych czerwcowych owoców

Podchodzimy cały czas pod górę mijając buki na przemian z wysokimi dorodnymi jodłami. Pomiędzy nimi spotkać też można jawory, klony, a pod samym szczytem również jarzębinę.

Pod samym szczytem Łysicy jest całkiem ładne kwarcytowe gołoborze. Kwarcyty te są bardzo stare, pochodzą z okresu kambru, z ery paleozoicznej. To prawie 540 mln lat temu. Nie jest ono jednak tak rozległe jak na Łyściu (Łysej Górze) albo jak kto woli na Świętym Krzyżu, ale rumowisko to robi wrażenie.

Łysica ma dwa wierzchołki. Wschodni wierzchołek, nazywany jest Skałą Agaty lub Zamczyskiem, wznosi się na wysokość 608 m n.p.m. Jest to skalna grań, która jednak rozciąga się na długość ok. pół kilometra.

Skała Agaty ( Zamczysko)

Na sporej „kupie” kamioli , albo na „Agacie" ?

Na wyższym wierzchołku (612 m.n.p.m.) szczycie, oprócz oczywiście głazów skalnych stoi replika pamiątkowego krzyża z 1930 r. oraz nieliczne pozostałości wieży triangulacyjnej.

Ze szczytu praktycznie nie ma żadnych widoków. Niewiele widać tylko na stronę północną. Nie jesteśmy tu długo, niestety czas nieco nagli. Trzeba jeszcze dziś wrócić do domu .

Dobrze, że dni teraz długie i wszystko udało się w jednym zmieścić . Powrotowi towarzyszy nam malowniczy zachód słońca, czerwień polnych maków i błękit chabrów . Na sesję czerwono – niebieską muszę się wybrać kiedyś extra, a tymczasem dziękuję Staszkowi za fają niedzielę !

Wypad do Riły był spontaniczny.  Przed wyjazdem przeczytałam co nieco na temat Pirin i Riła. Na miejscu okazało się, że moja wiedza nie była wystarczająca.    Riła charakteryzuje się pięknymi jeziorami, turniami i strzelinami. Są to góry bardzo wysokie i zdradliwe.  Przemierzanie ich szlaków wymaga dobrego przygotowania i sprzętu.

Przed wyjazdem do Riła, kilka dni spędziliśmy nad Morzem Czarnym.  Po błogim lenistwie ruszyliśmy w kierunku gór.
W większości droga prowadziła nas przez różne masywy górskie. 

Po dotarciu do bazy wypadowej Rila Monastery, rozbiliśmy się na polu namiotowym.  Po krótkim odpoczynku, zwiedziliśmy Rilski Monastyr.

Cerkiew leży na wysokości 1100  m.n.p.m. Została założona w X wieku przez pustelnika Iwana z Riły.

Noc była bardzo zimna,    rano szybka kawa i ruszamy czerwonym szlakiem na Baucher (2152 m.n.p.m). Droga ciężka i stroma.  Zajęła nam więcej czasu niż przewidziały to szlakowskazy. Z góry podziwiam piękne widoki na całe pasmo Malyovitsa i Golyam Kupen.  Są to szczyty przekraczające 2789 m.n.p.m.
Po dłuższym odpoczynku i przerwie śniadaniowej dopada nas burza. Zbieramy się i w rytmie jej dźwięków schodzimy do doliny. Stroma ścieżka w dół bardzo nadwyręża nasze kolana.  Na następny dzień dajemy odpocząć naszym kolanom.

Przed wyjazdem udało się nam zaliczyć jeszcze jedną wycieczkę na Rilskie Ezera – Siedem  Jezior Rilskich.  Są to jeziora polodowcowe położone w wysokich partiach gór. Pogoda nie była wymarzona, ale warto było.
Sami zobaczcie!

Temat został zbadany, więc na przyszły rok na pewno wrócimy!  I powędrujemy tam, gdzie jeszcze nas nie było. 
Reszta zdjęć po kliknięciu w link 

Reszta zdjęć i komentarz tutaj: https://plus.google.com/photos/10554231 … 7227860673

to be continued...

Z góry dziękuje za zainteresowanie

Co o tym sądzicie ????