Część I - spacer po Janowicach i kwatera

Zaczęliśmy od soboty. Przed południem miało padać, więc nie spieszyliśmy się z wyjazdem. Na miejscu okazało się, że opady się wydłużyły, więc dopiero popołudniem wybraliśmy się na spacer. Mieszkaliśmy za rzeką, a najbliższy most zerwała zeszłoroczna wrześniowa powódź.

Na szczęście pogoda wróciła. Widok na Sokolik - najbardziej charakterystyczny szczyt Rudaw.

Rzeka Bóbr. Przeszliśmy ją w sąsiedniej miejscowości - Trzcińsko.

Park w Janowicach.

Jedno mocno mnie dziwiło. Dlaczego wokół parkowego jeziorka nie ma nawet wydeptanej ścieżki.

Z rzeczy podnoszących adrenalinę tego dnia była tylko tyrolka.

Odwiedziliśmy jeszcze knajpę oferującą regionalne potrawy i wróciliśmy sobie na kwaterę.

Mieszkaliśmy w tym starym niemieckim domu. Z zewnątrz nie wyglądał zbyt zachęcająco.

W środku dużo lepiej.

Piętro sypialni.

Piętro rozrywkowe. Oprócz piłkarzyków i bilarda był jeszcze ping-pong. Właśnie tu czekaliśmy aż przestanie padać

Na dole kuchnia i salon z kominkiem. Ściana z kamienia jest naturalna, w sensie prawdziwa nośna ściana domu.

Stare zabudowania gospodarcze z cegły.

Wieczorem podświetlone. Ale we wrześniu wieczory już zimne, więc siedzieliśmy w środku.

Cały dom jest podzielony na 2 apartamenty pod wynajem. My mieliśmy ten mniejszy - 8 osobowy, 200 m2, 3 poziomy. Wszystko to co widać na zdjęciach to tylko nasza część. Nietypowe warunki jak dla nas, ale Ukochana była zadowolona.

Po pierwszym dniu mieliśmy takie dziwne uczucie, że jest tu jakoś inaczej, inaczej niż w Polsce, którą znamy. Bo w zasadzie tu są Niemcy. To się czuje dość mocno. To tyle tytułem wstępu

C.D.N.

Część I - Dolina Białej Opawy

Miałem problem z wymyśleniem fajnej trasy. Najbardziej narzucała się kopia tej z przed 13 lat, jednak chciałem zobaczyć coś nowego. W końcu wyszedłem bez dokładnego planu i miałem zamiar podejmować decyzje po drodze, w zależności od nastroju. Dolinę Białej Opawy zdecydowanie chciałem powtórzyć, bo zapamiętałem ją bardzo miło.

Dolina jest położona prawie idealnie na wschód i miałem nadzieję, że zajrzy tu z rana słoneczko. Jednak niewiele go było. Co nie znaczy, że nie było ładnie. Małe wodoryjki.

W środkowej części, jest to w zasadzie głęboki wąwóz. Szlak prowadzi po mostkach i prawie drabinkach. Na szczęście fajnych drewnianych, jak w dawnym Wąwozie Homole. Zdecydowanie wolę coś takiego, niż metalowe konstrukcje.

Tobi też zdecydowanie woli drewniane.

W najtrudniejszych miejscach radzi sobie doskonale.

Miejsce ma swój urok i klimat. Fajnie też, że nie ma ludzi, pewnie z powodu wczesnej pory.

Nierozsądny Tobi ryzykuje upadek z kilku metrów na skały, po kim on to ma?

Szum, a nawet huk wody, trochę go jednak stresował. Tutaj widać, jak zbiera uszami dźwięki z różnych stron.

Wychodzimy z wąwozu. Ostatnie kładki. Bardzo fajne miejsce. Szlak nie jest zamykany na zimę, choć jest informacja, że nie jest rekomendowany o tej porze roku. A musi tu być fajnie przy trzaskających mrozach, jak tworzą się lodospady.

Wyżej jest już spokojnie i przypomniałem sobie, że jest upał. Wcześniej w wąwozie było zupełnie chłodno.

Kaskady na Opawie. Pewnie przy roztopach, albo burzach jest tu sporo wody.

Tobi w ramach walki z fobiami, musiał wskakiwać do okienka przez niewielkie strugi wody.

Dochodzimy do chaty Barborka. Duży obiekt, ale pustki. Jeszcze za wczesna pora na turystów.

Pora podjąć decyzję co dalej.

C.D.N.

Ale po chwili wszystko się zmienia. Droga znika, pojawia się wąska ścieżka i więcej zieleni.

Mam skojarzenia ze Srebrną Kopą. - takie typowe krajobrazy Gór Opawskich.

Potem schodzimy niżej, na pastwiska.

Niżej jest ciepło i przyjemnie. Modyfikuję nieco trasę, żeby było więcej pastwisk. Idę zielonym szlakiem, zamiast czerwonym na Příčný vrch.

Po tym lekkim wydłużeniu na dziko dochodzę do czerwonego, który prowadzi lasem iglastym.

Po drodze odbicie na Hornické skály. Spodziewam się większego kamienia w lesie, bo z przeciwległego grzbietu żadnych skał nie było z daleka widać. Faktycznie tak to na pierwszy rzut oka wygląda.

Jednak okazuje się, że jest tu dość długi skalny grzebień. Idziemy nim kawałek i odkrywamy, na końcu jest skała z krzyżem. Pojawia się cel - dojść aż do krzyża.

Cel udaje się zrealizować.

Choć grzebień ma mniej więcej jednakową wysokość, to teren po bokach idzie stromo w dół. Przy krzyżu okazuje się, że dookoła głębokie przepaście, aż nogi miękną.

Trochę martwiłem się o powrót, ale spoko, udało się bez strat. Fajne te skały, sprawiają umiarkowaną trudność zarówno człowiekowi z aparatem, jak i piesełowi górskiemu.

Następnie w planach było zejście do Zlatych Hor. Do wyboru były 3 szlaki piesze i jeszcze parę rowerowych. Wybrałem szlak niebieski, ze względu na jakieś ruiny po drodze.
Widok na Biskupią Kopę.

Ruiny okazały się mocno przereklamowane. Coś jak Zamek Wołek

Widok na Zlaté Hory niezbyt zachęcający - blokowisko w górach, beznadzieja.

Niżej piękna eksplozja zieleni, a do tego bardzo ciepło.

Wkraczam do miasta. Najpierw jakieś domki i ośrodki wypoczynkowe.

Potem całkiem sporo zieleni. Z góry wyglądało gorzej.

Ciekawa architektura - budynek szkoły podstawowej przy sanatorium dziecięcym.

W końcu jest ochydne blokowisko.

Dzięki kwitnącym drzewom, wygląda jak w jakiejś bajce.

Drzew jest mnóstwo, całe szpalery. Fotografuję, obserwuję ludzi. Nie wierzę w to co widzę.
W bezpośrednim sąsiedztwie bloków wszędzie jest dużo zieleni, jakby wszystko było jednym wielkim parkiem. Sporo zaparkowanych samochodów, ale takich w ruchu praktycznie żadnych. Ludzie wyprowadzają psy bez smyczy (wiem, przynudzam, na smyczy też wyprowadzają). Staruszki, takie ledwo żywe, 80-letnie, chodzą powoli z kijkami, uśmiechają się, zagadują do siebie nawzajem jakby wszystkie się znały. Sporo dzieci, bawią się bez opieki dorosłych, na mój widok mówią "dobryden". Ale co najbardziej mnie zszokowało, bardzo dużo mamusiek z małymi dziećmi. Przeważnie po kilka, rozmawiają ze sobą, spacerują, przesiadują na ławkach i piją piwo!!! Kupują sobie to piwo w sklepie, otwierają puszkę lub butelkę i popijają bezwstydnie, a dzieciak w wózku, albo na jakimś trójkołowym rowerku - u nas by nie przeszło.

Idę sobie dalej. Widzę wielki amerykański samochód. Stoi jakby na podwórku przy jednym domu. Robię zdjęcie, a potem kusi mnie jeszcze zajrzeć przez szybę do środka, ile ma na liczniku. Myślę sobie, jak mnie właściciel zobaczy z domu przez okno, to może fajnie się poczuje, że jego car wzbudza uwagę. Przyklejam się do szyby i słyszę kroki tuż za mną. Odwracam się - facet z kobietą i dzieckiem. No i co? Ucieszył się Otworzył samochód, powiedział, żebym sobie wszedł do środka. Zapadłem się w miękkim skórzanym, fotelu, a on opowiadał, że rocznik 1984, V8 5.0l, sprowadził go z Kalifornii. Nawet mi zdjęcie zrobił, żebym miał pamiątkę. Mówię mu, że interesuję się samochodami i bardzo mi się podoba jego wóz. A on się mnie pyta co ja mam. No to mówię, że Toyotę. A on dalej drąży - jaką. To mu pokazuję na aparacie pierwszą fotkę rozpoczynającą. Wpatruje się w wyświetlacz i z niedowierzaniem pyta, czy to GR Yaris? Ha, mnie też się zrobiło miło.
A jego Lincoln miał na liczniku tylko 85 mph, czyli mniej więcej 140 km/h

Ruszamy dalej. Trochę na skróty do zielonego szlaku na Biskupią Kopę.

Podoba mi się wiosna.

Jest i Biskupia Kopa, będzie spore podejście.

Ale najpierw jeszcze kolejna skała - Mnichův kámen.
Chyba jakaś wulkaniczna. Warstwy są poskręcane jak lody. Robi wrażenie. Wyjście na górę wydaje się niemożliwe.

Zachodzę od tylca. Też nie da rady. Zażartowałem "Tobi, na górę!"
Tobi nie załapał żartu i wyszedł.

Idziemy dalej. Wśród kwitnącego i pachnącego intensywnie czosnku niedźwiedziego.

Szlak prowadzi na krechę pod górę. Wraz ze wzrostem wysokości krajobraz zmienia się.

Szczyt. Wieża i to paskudne schronisko w budowie, albo w ruinie.

Obok wieży coś nowego. Najpierw myślałem, ze to nowoczesny kibel. Po dokładnym obejrzeniu, stwierdziłem, ze nie mam pojęcia co to jest.

Pozostało już tylko zejść na przełęcz.

A w drodze powrotnej ustrzeliłem rzepak.

Fajna wycieczka w nowe nieznane tereny.
Największe wrażenie zrobiło czeskie blokowisko

Na bazę wybrałem miejscowość Przesieka, położoną pośrodku pomiędzy Karpaczem, a Szklarską Porębą. Teoretycznie można stąd iść na nogach w obie strony, zarówno na Śnieżkę jak i na Łabski Szczyt, czyli całe Karkonosze są dostępne. Kwatery udało się załatwić już za drugim telefonem. Ośrodek Wczasowy Kaliniec. Mieliśmy normalny pokój w domku, poniżej był sklep i restauracja, gdzie można było zjeść albo "obiad domowy" albo pizzę. Jednym słowem wszystko na miejscu. Tak prezentował się widok z okna. Cicho, spokojnie i sielsko.

Zresztą cicho i spokojnie jest w całej miejscowości. Zabudowa jest bardzo luźna, zorientowana na turystykę. Sporo starych domów, budowanych w stylu zupełnie innym niż w Beskidach. Ale są też nowe obiekty, często z pomysłem, chociażby jak ten domek na drzewie, który można było sobie normalnie wynająć.

W lesie wszędzie pełno skał i głazów. W Beskidach są fanatycy skałek, którzy opisują każdy wystający kamień. Tutaj mieliby przesyt atrakcji

Tobiemu się podobało.

Główną atrakcją turystyczną Przesieki jest Wodospad Podgórnej.

Coś dla fanatyków morsowania w środku lata

Pierwszego dnia, kiedy szwendaliśmy się po najbliższej okolicy, odwiedziliśmy jeszcze Kaskady Myi. Nieco mniejszy wodospad, gdzie przytrafił się mały wypadek.

Tak, że potem jeszcze zwiedzaliśmy Wojewódzkie Centrum Szpitalne Kotliny Jeleniogórskiej - piękny kompleks, efektownie podświetlony w nocy. Warto zobaczyć będąc w okolicy.

Dużo zieleni, odnowiona elewacja, miły personel. Niestety nie wszystkich wpuszczają do środka - tylko wybrańcy mogą się dostać, a chętnych sporo.

Naprzeciwko znajduje się kolejna atrakcja, która jasnym neonem przypomina mieszkańcom szpitala o następnej obowiązkowej stacji w ich podróży przez życie.

Tam zakończyliśmy dzień.

Jeśli ktoś ma nie wiele czasu a chce zaznać górskiego klimatu, to polecam krótką, acz  dość forsowną wycieczkę z  przełęczy Puchaczówka na Czarną Górę. Mnie już od jakiegoś czasu inspirowała ta góra, gdyż widoczna jest z wielu miejsc w Kotlinie Kłodzkiej. Ponadto sprawia wrażenie jakby była nawet wyższa od samego Śnieżnika. Natomiast zalesiony, ciemnozielony wierzchołek sugeruje jakby sam szczyt było nieco ciemniejszy, dlatego najprawdopodobniej przyjęła nazwę "Czarna Góra", lecz jest to tylko jedna z hipotez.

Trochę więcej z opisem tutaj: https://szlakiibezdroza.blogspot.com/20 … e-i-z.html

Do gór zbliżamy się od strony miejscowości Moszczanka.
Na zdjęciu mamy z prawej Biskupią Kopę (890), z lewej Srebrną Kopę (785), a pośrodku Zamkową Górę (571). Całkiem fajny widok i zapowiedź miłego dnia.

Zaczynamy w miejscowości Pokrzywna. Jest to miejscowość typowo turystyczna o dobrze rozwiniętej, luksusowej infrastrukturze. Wypasione hotele, porządnie wyglądające drewniane domki, park rozrywek. Wszystko jakieś takie porządniejsze niż w Beskidach.

Nas jednak luksusy zupełnie nie interesują. Wchodzimy w las. Jest mokro, jeszcze w nocy sporo popadało.

Bujna zieleń. Taka już letnia, dojrzała. Im jestem starszy, tym większą przyjemność sprawia mi obserwowanie przyrody i zmian pór roku.

Wychodzimy na pierwszą górę - Szydzielowa Kopa (533), a z niej taki widok na Biskupią Kopę.

Srebrna Kopa z Zamkowej Góry.

Szlak na razie wiedzie lasem i widoki są rzadkością. Jednak nie ma co narzekać.

Miejscami przechodzi przez gęste młodniki. W ekstremalnym miejscu spory kawałek wygląda tak. Gdyby liście były mokre, byłoby niezbyt przyjemnie.

Na podejściu pod Srebrną Kopę robi się bardziej widokowo.

Biskupia Kopa.

Srebrna Kopa.
Z daleka wygląda intrygująco.

Z bliska również.
Wygląda jakby niedawno przeszła tedy wichura, która powaliła większość drzew. Zostały marne niedobitki. Teren został posprzątany i teraz ładnie zarasta. Szlak to wąska ścieżka.

Dużo fajnych pieńków. Tobi ma co robić.

Na szczycie kamienny schron.

Tak, Srebrna Kopa zdecydowanie ma coś w sobie.

Idziemy w stronę Biskupiej Kopy.

Pieniek gigant.

Ależ Tobi sobie z takimi atrakcjami dobrze radzi. Pełne skupienie i nienaganna technika.

Biskupia Kopa coraz bliżej.

Naparstnica purpurowa.

Rozpoczynamy dość mozolne podejście na Biskupią Kopę. Jest stromo, długo i upalnie, bo stok idealnie pochylony do słońca. Musze sprostować moje wątpliwości - słowo "góry" jest tu w pełni uzasadnione.

Widok na Srebrną Kopę.

Szczytujemy. Ale wypasiony, 2-metrowy, słupek graniczny.

Jest i główny znaj rozpoznawczy Biskupiej Kopy - charakterystyczna wieża.
Nie wiem tylko czemu parę metrów obok niej Czesi budują jakieś duże brzydkie schronisko, ktoś chyba upadł na głowę.
Podoba nam się natomiast budka z czeskim piwem. Kupując za korony, piwo wychodzi po 5 zł. A wybór jest spory. Kupujemy sobie 3 piwka, w tym po raz pierwszy piję piwo ciemne cytrynowe i uważam, że jest świetne.

Nieco niżej polskie schronisko. Wypasione, z ozdobnikami. Ludzi tu sporo.

Do schroniska żółtym szlakiem od dołu idzie tłumek ludzi, tzw. stonka. Stonka ma to do siebie, że wszyscy idą tą samą trasą i mniej więcej o tej samej porze, z tego samego parkingu w dole.
My schodzimy i obserwujemy. Jest więc laska i 4 kolesi, laska dyszy i jęczy. Kiedy wypadli zza zakrętu pomyślałem, że przed chwilą był niezły gangbang. Jest dużo rodzin z dziećmi i psami. Sporo eleganckich parek, za którymi ciągnie się intensywny zapach perfum zmieszanych z potem. Jest wysportowany koleś pchający pod górę wózek (ten dla odmiany wygląda jakby doskonale widział co robi i tak sobie tylko ćwiczył do triathlonu). Ale są też ludzie wyglądający jakby zaraz mieli umrzeć w tym skwarze. A podejście mają długie i strome. Idąc tam też jesteśmy częścią stonki. To też ma jakiś tam swój urok, ale dużo fajniej się robi jak skręciliśmy w bok w ścieżkę przyrodniczą idącą przez rezerwat Cicha Dolina.

Tu znowu byliśmy prawie sami.

Cisza, spokój i przyroda.

Dnem doliny płynie sobie Bystry Potok. Tobi miał atrakcje, przechodził rurami pod drogą oswajając się żywiołem.

Zmieniamy szlak na Gwarkową Perć.

Jest tutaj atrakcja pod postacią bardzo długiej drabiny, coś jak w Słowackim Raju.
Drabina okazała się w pełni przejściowa dla Tobiego, ale próbowaliśmy tylko w górę.

Inna atrakcja - wąwóz Piekiełko.

Pomiędzy atrakcjami piękny las. Bardzo nam się tu podoba.

Schodzimy do miejscowości Jarnołtówek.
Nadchodzą ciemne chmury i grzmi. Dziwne, bo miało nie być burz.

Wychodzimy na masyw Olszaka. Burza straszy coraz bardziej. W końcu zaczyna padać, ale na szczęście intensywny opad jest bardzo krótki. Psuje nam to jednak podziwianie widoków z okolicznych skałek.

Pogoda wraca, a my mamy jeszcze atrakcje w postaci małych leśnych jeziorek. Są to wyrobiska dawnych kamieniołomów. Pierwsze nazywa się Żabie Oczko.

Widok z góry.

Drugie to Morskie Oczko.

Oba oczka są w całości pokryte rzęsą.

Pierwsza wizyta w Górach Opawskich dobiega końca. Słońce już nisko.

Wracamy do cywilizacji.

Góry Opawskie zrobiły na nas bardzo dobre wrażenie. Na pewno należy tam wrócić, poznać je lepiej, szczególnie czeską część. Obawiałem się trochę o dojazd. Mam nieco ponad 150 km. Jednak drogi są bardzo dobre, bo najpierw można pomknąć autostradą, a potem jedzie się dość sprawnie lokalnymi pustymi drogami. Zajęło mi to 2 godziny, czyli dokładnie tyle samo ile jadę 100 km pod Babią Górę. Ponieważ Ukochana drzemała w samochodzie dostałem polecenie bardzo delikatnej jazdy i tu ciekawostka, spalanie z ponad 300 km wyszło 4,3 l.

Z uwagi na sentyment do Gór Opawskich i w miarę wygodny przejazd, wybór padł na Biskupią Kopę po raz kolejny. Nie byłem w tej okolicy blisko rok, dlatego tak mi się trochę zatęskniło. Poza tym pagórkowaty charakter i kwitnące maki przy drogach były magnesem dodatkowym, które uprzyjemniały jazdę. Jedyną przeszkodą okazała się zamknięta droga, prowadząca z Gliwic do Kędzierzyna. Trzeba było zawrócić i obok Azotów przebić się do centrum miasta, ale się udało  dojechać do drogi DK 40 i obrać kierunek prosto na Prudnik. Po ok. 2 godz. jazdy od domu byliśmy już w Jarnołtówku. Samochód zostawiliśmy w okolicy szkoły i od skrzyżowania szlaków wyruszyliśmy doliną Bolkówki w kierunku przełęczy Pod Pasterką.

Trasa: Jarnołtówek - )( Pod Pasterką - Rozdroże nad Anusią - Droga Amali - Droga Langego - schr. Pod Biskupia Kopą - Kopa Biskupia - Hoffmanova lavička - Mnichův kámen - kaple sv. Rocha -   Zlaté Hory-muzeum - Zlaté Hory - Jarnołtówek hranice - Jarnołtówek.

A oto i kilka fotek poglądowych   

Oczywiście jeśli ktoś chce więcej informacji, to zapraszam Tutaj: http://szlakiibezdroza.blogspot.com/201 … kupia.html

W tej chwili tama pozostaje pod opieką naukowców z Politechniki Warszawskiej i jest w dobrym stanie technicznym. Przed powodzią budowlę wzmocniono betonowymi zastrzykami. Po powodzi zyskała komputerowe sterowanie zasuw.

Wicej: http://szlakiibezdroza.blogspot.com/201 … wa-na.html

Pod tym linkiem znajduje się moje zdjęcie rozrzutki alpejskiej z wyprawy

http://www.bio-forum.pl/messages/3280/259505.html

Dzisiaj chciałabym Wam pokazać miejsce, które często jest odwiedzane przez mieszkańców Dolnego Ślaska, choć nie tylko. Z uwagi na dogodne położenie i dojazd wielu turystów i wczasowiczów zagląda tu przejazdem podążając w Karkonosze.
Chodzi o ciekawe i piękne pasemko zwane "Biustonoszami" lub "Piersiami (cyckami) Lolobrygidy. Ta północna część Rudaw Janowickich zwana jest Górami Sokolimi.

Góry Sokole to sześciowierzchołkowy masyw składający się z Krzyżnej Góry (654 m n.p.m.), wzgórza Sokolik  (623 m n.p.m.), Browarówki (510 m n.p.m.), Rudzika (500 m n.p.m.) Łysej (490 m n.p.m.) oraz Buczka (456 m n.p.m.) na północno-zachodniej krawędzi Rudaw Janowickich w Sudetach Zachodnich, w pobliżu Jeleniej Góry. Od głównego masywu Rudaw oddzielone Przełęczą Karpnicką (475 m n.p.m.). Od północy graniczą z Górami Kaczawskimi, od zachodu z Kotliną Jeleniogórską, od południa ze Wzgórzami Karpnickimi.  Zbudowane całkowicie z górnokarbońskiego granitu karkonoskiego, w którym spotyka się żyły aplitowe i kwarcowe. Znajduje się tu znaczne nagromadzenie skałek, blokowisk, pojedynczych bloków. Pokryte są lasami świerkowymi, podrzędnie świerkowo-bukowymi z nielicznymi polanami.  Znajduje się tu schronisko Szwajcarka, obozowisko wspinaczy oraz niewielkie pozostałości zamku Sokolec pod Krzyżną Górą.

Jak wskazuje tytuł, ja skupiłem się na pewnej grupie skał, które zwane są  Husyckimi Skalami.

Kilka fotek:

Jeśli Was interesuje dlaczego to Husyckie Skały? Odpowiedź znajdziecie pod linkiem na blogu:  http://szlakiibezdroza.blogspot.com/201 … -skay.html

Już dawno nic nie zamieszczałem na forum, dlatego najwyższy czas coś zmienić. .. A wiele się działo przez ostanie dwa miesiące. Czas zatem wrzucić kilka fotek.  Ostatnio odwiedziłem Góry Opawskie

Góry Opawskie to najbardziej na wschód wysunięty fragment polskich Sudetów i jedyny górski obszar na terenie województwa opolskiego. Po polskiej stronie góry te zajmują niewielką powierzchnię ok. 130 km², a rozciągłość równoleżnikowa wynosi 22 km co stawia je pośród mniejszych grup górskich w Polsce. Kulminacyjnym szczytem jest Biskupia Kopa (890m n.p.m.) z kamienną wieżą widokową znajdującą się juz po czeskiej stronie wierzchołka. Poniżej Kopy znajduje się schronisko turystyczne zbudowane w latach 20. XX w.

Trasa wiodła od parkingu Polana, szlakiem zielonym do skrzyżowania ze szlakiem niebieskim w dolinie Bystrego Potoku. Potem  nastąpiła zmiana kierunku i zmiana szlaku na niebieski, którym to przez Gwarkową Perć doszliśmy do szlaku żółtego, prowadzącego z Jarnołtówka na Kopę Biskupią. Przy Rozdrożu Pod Piekiełkiem napotkaliśmy znaki żółte i nim wędrowaliśmy aż do schroniska "Pod Kopą Biskupią".

Więcej szczegółów tutaj:     http://szlakiibezdroza.blogspot.com/201 … -kope.html

fot. nena

słynny Biały Jar

fot. nena

i bardzo malowniczy Czarny Kocioł Jagniątowski

fot. nena

Wszystkie te miejsca leżą poza wytyczonymi dla ruchu turystycznego szlakami, dlatego aby do nich się dostać potrzebny jest specjalny glejt KPN-u. Skorzystałam więc z okazji … . Zatrzymaliśmy się w niezwykle urokliwym i cichym miejscu – „Domku Myśliwskim” pełniącym rolę Ośrodka Informacyjno-Edukacyjnego KPN-u. Polecam - przemiła atmosfera i klimat. W Ośrodku można nabyć mapy i różnego rodzaju materiały informacyjne dotyczące Sudetów i KPN-u. Więcej na temat Ośrodka - pod linkiem.

fot. nena             

fot. nena

Środa 23 lipca 2014 r.

Do miejsca zakwaterowania docieramy w środę wieczorem, migając się trochę między deszczem. W Karpaczu zahaczamy po drodze o słynny ewangelicki kościółek Wang.

                       
                        fot. nena

Czwartek 24 lipca 2014 r.

Czwartek przywitał nas deszczem i mgłą i tak cały boży dzień … Dobrze, że gospodarze dali nam jakąś literaturę na przetrwanie … . O innych ciekawych… urozmaiceniach dnia, nie wspomnę … . Tak więc czwartek właściwie trzeba było przespać … , albo coś poczytać .

Piątek - 25 lipca 2014 r.

Piątek wg naszych krajowych instytutów przepowiadających pogodę też nie zapowiadał się ciekawie. W związku z tym wybraliśmy na ten dzień krótszą trasę, a mianowicie Mały Staw i być może (to zależy od tego co będzie na niebie) uda nam się jeszcze coś zaliczyć. Jak się potem okazuje – odwiedzimy jeszcze tego dnia słynny Biały Jar. W obu miejscach głównodowodzący, delektuje się skałami, a właściwie tym co na nich widzi. Ja zaś w pełni wolna mogę do woli podziwiać i focić to co mnie otacza.

fot. nena

fot. nena

Wbrew powszechnym opiniom Schronisko Samotnia nie zrobiło na mnie jakiegoś szczególnego  wrażenia …

fot. nena

Za to sam Mały Staw - owszem

fot. nena

fot. nena

fot. nena

Mamy koniec lipca, a tu już zaczynają kwitnąć wrzosy

fot. nena

Wśród rumowisk skalnych można znaleźć widlicza alpejskigo (Diphasiastrum alpinum ) – mam nadzieję, że dobrze rozpoznałam …

fot. nena

delikatny dzwonek sudecki (Campanula rotundifolia subsp. sudetica )

fot. nena

tojad sudecki (Aconitum plicatum)

fot. nena

fot. nena

                               
                               fot. nena

fot. nena

fot. nena

fot. nena

Przeprawa przez kosówkę nie należy do przyjemnych , a trzeba było z nią trochę powalczyć .

Po przedarciu się do szlaku udajemy się w kierunku Białego Jaru . Towarzyszą nam cały czas ciemne burzowe chmury.

Większość tutejszych tras to wybrukowane ścieżki .

fot. nena

Skały „Pielgrzymy“

fot. nena

„Martwy las“ – efekt zanieczyszczenia powietrza i działalności szkodników drzew, przede wszystkim kornika drukarza.

fot. nena

fot. nena

Są też dalekie widoki na Karpacz i Kotlinę Jeleniogórską.

fot. nena

fot. nena

Biały Jar

fot. nena

fot. nena

   
                               
                               fot. nena

fot. nena

fot. nena

fot. nena

Po wizycie w Białym Jarze pogoda wyraźnie się wyklarowała. Popołudnie i wieczór zapowiadały się piękne. Przy kufelku pifa  (8 zeta) podziwialiśmy piękne widoki spod schroniska Strzechy Akademickiej.

fot. nena

fot. nena

fot. nena

fot. nena

Schodząc do Domku Myśliwskiego podziwiamy Mały Staw, tym razem z innej perspektywy. Ciemna (brązowa) tafla wody to efekt „zanieczyszczenia” wody torfem.

fot. nena

fot. nena

fot. nena

fot. nena

fot. nena

fot. nena

fot. nena

Wśród skałek przyczaił się lisek

fot. nena

Sobota - 26 lipca 2014 r.

Hmmm … prognozy IMGW podobne do piątku …. W ciągu dnia możliwe burze z gradem itd. …   Postanawiamy więc podjechać do znanego już nam z poprzedniego wyjazdu Jagniątkowa – stąd do Czarnego Kotła Jagniątowskiego, gdzie znajduje się interesujący nas spływ gruzowy, najbliżej. Jak się potem okazało, prognozy po raz kolejny się nie sprawdziły – cały dzień było pięknie, ale niestety gorąco.

Droga do kotła (początkowo niebieski, później czarny szlak) jest bardzo lajtowa i malownicza . Szczególne wrażenie zrobiły na mnie piękne naparstnice purpurowe, w tym ich białe odmiany, grzyby (niektóre ogromnych rozmiarów ) i wszędobylskie porozrzucane w lesie głazy .

fot. Staszek

fot. nena

fot. nena

fot. nena

fot. nena

Jaworowa Łąka

fot. nena

Mały podpiera większego ?

Do domu wracamy bardzo późno, ale z poczuciem bardzo dobrze spełnionej misji … .

fot. nena

fot. nena

fot. nena

fot. nena

fot. nena

fot. Staszek

Staszku po raz kolejny dziękuję Ci bardzo za to, że zabrałeś mnie w miejsca, gdzie normalnie bym nie mogła zawitać. Poza tym trzeba przyznać, że są to niezwykle malownicze, ciche i dzikie części Karkonoszy. Nie chciało, oj nie chciało się ich szybko opuszczać . Nawet okropna przeprawa przez kosówkę nad Małym Stawem nie zniszczyła tych wrażeń jakie towarzyszyły nam podczas całej wędrówki . Dziękuję za ciekawy weekend  .

Tak więc w ubiegły piątek po południu wyruszam po raz pierwszy w Sudety (nigdy nie miałam okazji zobaczyć tego pasma górskiego), dokładnie w Karkonosze, a żeby jeszcze bardziej uściślić, celem weekendowej wyprawy jest Wielki Śnieżny Kocioł. Dlaczego właśnie on ? Istnieją ku temu co najmniej trzy powody . Pierwszy – tajna misja naukowa , drugi – jedno z piękniejszych miejsc w Karkonoszach, a trzeci wiąże się z miejscem, w którym miałam nocować – „urocza” Chatka Wielkanocna.

Punkt startu – miejscowość Jagniątków niedaleko Szklarskiej Poręby -  osiągamy (o dziwo!) w rewelacyjnie szybkim czasie, co nas bardzo cieszy. Odbieramy u Pani Marysi klucz do naszej (w ten weekend chatki) i jedziemy w kierunku ośrodka edukacyjnego KPN-u (dla uściślenia - Karkonoski Park Narodowy - żeby nie było … ), gdzie znajduje się Karkonoski Bank Genów. Utworzono go w 2010 r. w celu ochrony różnorodności gatunkowej Karkonoszy. Parkujemy samochód pod budynkiem. Uciekając przed chmarą wrednych meszek, w towarzystwie miejscowego kota przekraczamy bramę parku . Jest ok. 21:00. Aha ! - zapomniałabym … – towarzyszy mi sprawca całego zamieszania – Staszek .

Nie śpiesząc się (bo i po co , wiemy przecież, że do celu dotrzemy po ciemku) człapiemy sobie (G)Koralową Ścieżką             (niebieski szlak) pod górę (dlaczego taka nazwa – poniżej na fotce).

Powoli zaczyna zapadać zmrok, niebo jest lekko zachmurzone, ale gdzieniegdzie migoczą gwiazdy. Noc zapowiada się w miarę ciepła.
Koralowa ścieżka to bardzo lajtowy, przyjemny szlak. Na kilku odcinkach można pokonywać go nawet w szpilkach .

Takie drewniane mostki czy kładki, nie wiem jak to nazwać, wybudowano na podmokłych, bagiennych terenach, w celu m.in. ochrony przed zadeptaniem przez turystów. Trzeba też dodać, że w ten sposób oprócz samego szlaku chroni się przede wszystkim obszary cenne przyrodniczo. Fajny pomysł, a i drogi się trochę nadrobi, ponieważ można nawet bez patrzenia pod nogi szybszym tempem przemaszerować spory odcinek trasy. Nieco bardziej strome i kamieniste podejście było pod sam koniec, ale do przeżycia, nawet z ciężkim plecakiem .

No to maszerujemy … aż się nam ściemniło całkiem … Mało tego, jakieś 30 - 40 min. przed „celem” (wg GPS-a – Staszka, bo dziękuję Bogu, że nie miałam jakiegoś swojego sprzętu  … ) zapada gęsta mgła, zaczyna siąpić. Z każdym kolejnym krokiem zaczyna mocniej padać, widoczność spada. Decydujemy się założyć pałatki, żeby nie przemoknąć. W ciemności i tak gęstej mgle łatwo nie zauważyć zupełnie niezauważalnego skrętu do chatki. My też skrętu nie zauważamy, a że nam się nie chce zawracać – postanawiamy przejść na przełaj, przez chaszcze  – do teraz nie wiem jak mi się udało przejść przez te wystające ostre wiatrołomy, borowaciny, dziury i Bóg wie co tam jeszcze po drodze było … .  Adrenalina robiła swoje …, ciężaru plecaka w pewnym momencie już nie czułam … Ale to nic – najlepsze dopiero było przed nami … . W strugach deszczu, zmoknięci prawie do suchej nitki, ja w butach mam powódź, pałatka wprawia mnie w dziką furię, ponieważ cały czas ją sobie przydeptuję , buuuuuuuu, ale dzielnie zaciskam zęby i mówię sobie – nareszcie jesteśmy przy chatce – yes , yes, yes !!! – zrzucę ten wredny ciężki plecak, ściągnę z siebie to mokre dziadostwo, ogrzeję się przy ogniu … muaaa, bo jakżeby inaczej … i wskoczę do ciepłego śpiworka - jest bowiem ok. 1:00 w nocy .

Chatka owszem jest, wspaniała, z kamienną podmurówką, z wodą tuż obok (chociaż pierwsze wrażenie ujęcia wody, jak dla mnie, wyglądało jak szambo , drugie, na szczęście było bardziej przyzwoite …  ). Po wielokrotnym i różnorodnym wypróbowaniu kluczy od Pani Marysi, które mieliśmy przy sobie, okazało się, że do tej kurde chatki nie pasują … buuuuuuuuuuuuu (ten fragment mojej relacji pozostawiam do wyjaśnienia Staszkowi i ponoszę wszelkie konsekwencje jego ujawnienia ).

Taaaaaaaa … leje niemiłosiernie, jest ok. 1:30 w nocy .  Jesteśmy … , jak się okazuje (dobrze, że Staszek zerknął w górę)  … przy "Chatce pod Śmielcem”. To wszystko wyjaśnia !!!, tzn. to, że klucze nam nie pasowały  … ech … . Przez chwilę przeszła nam nawet obojgu przez głowę myśl o włamaniu …:| (chyba tylko przez dach lub kominem ).

Ja pierniczę … w takim razie czeka nas jeszcze trochę drogi . Musimy znaleźć Chatkę Wielkanocną. Ale to niedaleko, wg GPS-a …, jakieś 30 min. jeszcze … . Wracamy więc na szlak. Jest mi już wszystko jedno … , chcę ciepła i spać . Staszek nie wiem – bałam się zapytać … .
Idziemy wg GPS-a. Idziemy, idziemy, chaszczingujemy, chaszczingujemy, minuty lecą , zbliża się 2:00, a my „Chatki  Wielkanocnej” znaleźć nie możemy …  . Łazimy tak z 40 min. , jak się potem okazuje … wokół Chatki. Noc robi swoje. W dzień znaleźlibyśmy ją na pewno, tzn. zapewne byśmy ją zauważyli. W nocy, w deszczu i we mgle to nie to samo.  Co się okazało, współrzędne podane na mapie galileos okazały się błędne. Staszek myślę lepiej to wytłumaczy. Jedno jednak muszę tu napisać. To straszne, jak błędne podanie współrzędnych na mapach potrafi człowiekowi utrudnić dojście do celu (a to przecież bardzo ważna rzecz !). Wiem, że rozbieżność w metrach była w tym przypadku bardzo duża. Można powiedzieć, że prawie przez pół godziny chodziliśmy wokół celu.
No ale w końcu się udało. !

Nie wiem jak Staszek, ale ja byłam najbardziej happy z tego, że zrzuciłam z siebie w końcu mokre ubranie i ten ciężki plecak . Chatka Wielkanocna zrobiła na mnie piorunujące wrażenie !
Staszek stanął na wysokości zadania i pierwsze co zrobił to rozpalił OGIEŃ . Zresztą, o ogień to ja się od początku nie martwiłam . A tak na serio w takiej sytuacji jak my się w tym dniu znaleźliśmy, ogień to było to, co nam najbardziej było potrzebne – ogrzanie się (ja byłam prawie całkiem zmoknięta). Ogień w kominku wynagrodził trudy całej wędrówki . Miło było po otwarciu wrót chatki (co też nam chwilę zajęło … ) zobaczyć, że ktoś dla kolejnego gościa zostawił zapas wody do picia i mycia i suche drewno na rozpalenie ognia w kominku . Nie trzeba było już o to się martwić. To BARDZO WAŻNE !. Nie zawsze bowiem dotrzemy do celu o tej porze, którą sobie zaplanowaliśmy ! Najlepszym przykładem byliśmy my. W takim dniu (albo raczej środku nocy) suche drewno i woda to było zbawienie !. Bardzo za nie dziękujemy. !!! Wiemy ile to znaczy, dlatego sami też się tym samym na koniec naszego pobytu odwdzięczyliśmy.

Taki to był nasz piątek, albo raczej już sobota ...

Dzień 2 – sobota

Hmmm… w sumie to nie pamiętam kiedy się położyliśmy spać   Było coś chyba nad ranem. Wykańczający piątek sprawił, że sobota nam się we śnie przedłużyła . Z rana dzień zapowiadał się całkiem dobry, potem pogoda nagle się zmieniła, jak to w górach. Z planowanych naukowych wypadów w Wielki Kocioł - nici – pozostało więc spędzenie miłego dnia w chatce . Pogoda tego dnia była w kratkę, raz słońce, raz mgła i deszcz.

Dopiero pod sam koniec dnia okazała się całkiem przyjemna i postanowiliśmy zrobić małe rozeznanie w terenie. Wyruszyliśmy pod wieczór na poszukiwanie wody do picia i mycia . Udało się, a przy okazji złapaliśmy kilka wieczornych promyków zachodzącego słońca .

Wodę trzeba czerpać albo ze źródełek, albo ze stawków roztopiskowych.

Wielki Kocioł we mgle - kwitnące teraz jarzębiny jesienią muszą temu miejscu nadawać niezwykłego klimatu.

Pod wieczór dane nam było podziwianie niezwykle spektakularnego zachodu słońca .
Chatka Wielkanocna w świetle zachodzącego słońca w górskiej scenerii to – coś niesamowitego

Chcę tu zostać ...

Przecudny zachód słońca

Dzień 3 – niedziela

Cel naszej niedzielnej wycieczki – Wielki Śnieżny Kocioł

Niedziela zaraz z rana wyskoczyła z hasłem – koniec leniuchowania ! – czas do pracy !
Wielki Kocioł Śnieżny i to jest ta ów tajna misja naukowa, o której wspominałam na wstępie mojej relacji.

Przybliżę nieco to niezwykłe miejsce, ponieważ naprawdę warto .

W Karkonoszach jest 12 kotłów polodowcowych, z tego po naszej, polskiej stronie jest połowa. Te nasze, np. Wielki i Mały Kocioł Śnieżny nie są tak duże, jak te czeskie, ale posiadają dobrze wykształcone, pocięte żlebami ściany skalne. Jestem Wielkim Kotłem po dziś dzień zauroczona . Czułam się w nim tak, jakbym nie była w Polsce tylko gdzieś w Superstition Mountains w Arizonie . Swoim wyglądem bowiem trochę je przypomina.

Taka, a nie inna rzeźba tej części Karkonoszy świadczy o jej przeszłości, a mianowicie o obecności w tej części lodowców górskich w okresie zlodowaceń plejstoceńskich czyli całkiem niedawno, bo ok. 10 tys. lat temu. Ciekawostką jest to, że po dzień dzisiejszy, właśnie w Śnieżnych Kotłach zachowały się bardzo dobrze ślady po lodowcach w postaci rzeźby poglacjalnej. np. cyrki polodowcowe, wały moren czołowych i jeziorka śródmorenowe. Dzisiaj prezentują się niezwykle malowniczo, oczu od nich nie można oderwać .

Z kolei sam Wielki Kocioł Śnieżny to miejsce, gdzie botanicy i geomorfolodzy mają co robić . Oprócz oczywiście spływów gruzowych (nad czym rozczulał się w tę niedzielę Staszek ), wśród tych skalnych rumowisk można było znaleźć (i z tego ja miałam wielką frajdę ) ogromne bogactwo różnorodnych roślin, w tym wiele rzadkich reliktów polodowcowych.

W Wielkim Śnieżnym Kotle odnalazłam specjalnie dla Darka Tlałki – zmienkę górską (Cryptogramma crispa) – paproć należącą do rodziny orliczkowatych, porastającą granitowe stożki piargowe. Bardzo ładna, delikatna paproć oraz
widlicza alpejskiego (Diphasiastrum alpinum).

Z

Zauroczył mnie zawilec narcyzowy, którego znalazłam wśród granitowym piargów – przepiękny !

Rozpoczynający kwitnienie rdest wężownik (Polygonum bistorta)

Górnoreglowa świerczyna sudecka z roślinnością bagienną

Na skale udało mi się wypatrzyć płochacza halnego.

Roślin chronionych w Wielkim Śnieżnym Kotle można spotkać bez liku. Jeszcze bardziej bogaty pod względem flory jest Mały Kocioł Śnieżny . Już teraz się uśmiecham pięknie do Staszka w nadziei, że mnie tam kiedyś zabierze – wszelkie niedogodności biorę na swoje barki . Wiem, że tak piękne miejsce wynagrodzi mi to stukrotnie.

Oj nie chciało się opuszczać tego urokliwego miejsca, nie chciało …
Z Chatki Wielkanocnej do samochodu wyruszyliśmy ok. 16.00 . Wiedzieliśmy z góry, że do domu wrócimy bardzo późno. Nic to – to co przeżyliśmy w ciągu tych 2 a nawet 2,5 dnia liczy się najbardziej , a był to piękny i zapewne niezapomniany dla nas weekend . Polecam wszystkim surowość, spartańskie warunki i niezwykły klimat Chatki Wielkanocnej . Osobiście chętnie bym w niej jeszcze nie raz przenocowała.

Staszku bardzo dziękuję za towarzystwo, wsparcie w trudnych chwilach i to co wspólnie przeżyliśmy i oczywiście za OGIEŃ i WODĘ . Dziękuję, że zabrałeś mnie w tak piękne miejsce.

Schodząc zatrzymały nas jeszcze Paciorki - grupa granitowych skał, z których rozpościera się wspaniała panorama.

kociołek zwietrzelinowy

Na koniec mapka miejsca w którym byliśmy.

Źródło:http://www.karkonosz.org

oraz niezwykle „klimatyczny” filmik Maćka Wojtasa, który znalazłam na youtube, przedstawiający Śnieżne Kotły zimą . Dodam jeszcze, że Śnieżne Kotły są ulubionym miejscem wspinaczy wysokogórskich.  Patrząc z bliska na te granitowe „prawie odpadające od ściany skały” nigdy bym się osobiście na wspinanie po nich nie odważyła . Ale przecież do odważnych świat należy …. . Miłego oglądania .

Link do relacji z pierwszego dnia poniżej

http://yardopietrzyk.blogspot.cz/2013/1 … skich.html