Ale wklepałem w google... Nowa Góra (902 m n.p.m.) – drugi co do wysokości szczyt Pienin Właściwych i najwyższy szczyt Pienin Czorsztyńskich. Brzmi nieźle. Chciałem zobaczyć jakieś zdjęcie...

Ależ piękne pienińskie piramidy!!! Nowa Góra to ta po prawej, wyższa. Po lewej jest 100 metrów niższa Macelowa Góra, ale również robi wrażenie. Poczułem zew gór. Przypomniałem sobie jeszcze, że kiedyś widziałem ten widok ze Sromowców i pomyślałem, że może kiedyś... ale minęło kilkanaście lat i nic, aż do teraz. Akurat zbliżała się niedziela z dobrą prognozą. Ukochana nie chciała jechać i w sumie dobrze, byłby pewnie rozwód

Część I - mglisty poranek i Nowa Góra (902)

Podjechałem do Czorsztyna. Na początek miało być miłe rozpoczęcie dnia na płaskim widokowym, łąkowym pagórku Majerz (689), który zachwalał swego czasu Sebastian. Mgiełki fajne są, ale jak widoczność jest na 20 metrów, to pozostają jedynie zdjęcia artystyczne. Tu mamy głęboki przekaz - Tobi olewający zakaz wejścia do PPN dla piesków. Oczywiście nie popieram wprowadzania psów do Parków Narodowych, gdyż przerażają one dzikie zwierzęta, które są u siebie.

Minąłem przełęcz Osice, wszedłem w las. Kolejne zdjęcie artystyczne.

Ja w górę, mgły w dół. Zaczyna się przejaśniać. Niebieski szlak mało wykorzystywany, trawiasta ścieżka. Bardzo przyjemne tereny.

Jednak jest miły początek dnia, z lekkim poślizgiem, ale jest pięknie. Widoki na Taterki z Pienin zawsze na propsach!

Tak sobie szedłem szlakiem na wschód, podziwiając widoki, aż doszedłem do miejsca, gdzie należy szlak opuścić i po bardzo krótkim odcinku otwiera się taki oto rozczarowujący widok na Nową Górę. Niby ma być 100 metrów podejścia w pionie, ale zupełnie nie wygląda. Wygląda jak 15 metrów podejścia.

Jednak po wejściu w las, momentalnie zmienia się perspektywa, jak w zaczarowanej krainie i faktycznie jest ostre podejście.

Na górze trzeba nawet poomijać jakieś skałki.

A potem szczytuje się na kompletnie zarośniętym szczycie. Miedzy drzewami można na dojrzeć odległe o kilometr Trzy Korony, ale w zasadzie nie ma miejsca, skąd można zrobić ciekawe zdjęcie.

Zejście z Nowej Góry zaplanowałem na stronę południową. To już dłuższa historia, 300 metrów w pionie, po bardzo stromym, dzikim zboczu. Przewidywałem, że dostarczy więcej atrakcji niż wyjście. Faktycznie po kilkunastu metrach otworzyły się widoki na Tatry.

Na zejściu trzeba było omijać całkiem pokaźne wychodnie skalne, ale większych trudności nie było.

Można było też zobaczyć kolejny cel wycieczki, tą drugą piramidkę - Macelową Górę.

Końcówka lasem, jakąś starą drogą.

Nogi pod koniec trochę zaczynały dokuczać, zejście 300 metrów na dziko w bardzo stromym terenie można już poczuć. Jednak ogólnie Nowa Góra nie postawiła wysoko poprzeczki. Czy warto ją zdobyć? Pewnie, że warto, jak się chce być na drugim co do wysokości szczycie Pienin Właściwych, albo najwyższym szczycie Pienin Czorsztyńskich - do korony

C.D.N.

Podjechaliśmy na Straňanské sedlo i ruszyliśmy w stronę Wysokiej, która od tej strony wygląda bardzo niepozornie.

Kolorki jesienne były zadowalające

W dolinach resztki porannych mgieł.

Jesienne "krokusy", czyli zimowity.

Wędrujemy szlakiem. Robi się coraz cieplej.

Wchodzimy w las.

Południowe strome stoki Wysokiej.

Końcówka poza szlakiem po skałach.

Pierwsze dalekie widoki. A nad nami ludzi pełno ludzi za barierkami. Po słowackiej stronie wcześniej nie spotkaliśmy nikogo.

Widoki z Wysokiej jak zwykle najwyższych lotów.

Dalej idziemy granicą w kierunku wschodnim.

Widok wstecz na Wysoką.

Pierwsza jesienna wycieczka i od razu kolory na maxa

Jest niezaprzeczalnie piękniusio

Schodzimy na Przełęcz Rozdziele.

Następnie kierujemy się na Słowacką stronę do Litmanovej.

Krajobraz jest urozmaicony, pojawiają się skałki.

Oraz wielkie jednolite słowackie łąki.

Kolejny cel - Čertova skala. Nigdy tam nie byłem. Jestem pod wrażeniem jej ogromu.

Tak sobie myślałem, czy cienka modrzewiowa gałązka wytrzyma, czy nie i Ukochana mi spadnie?

Idziemy dalej otwartymi przestrzeniami do kolejnych atrakcji.

Jarabinský prielom. Czyli przełom małego potoczku przez wąwóz skalny. Robi wrażenie, choć jest to naprawdę krótki odcinek.

Szlak obchodzi najciekawsze górą. Jakby dało się przejść dołem byłoby lepiej. Mogliby porobić "stupaćki".

Pozostało już tylko wrócić. W planach całkiem bezszlakowe chodzenie w poprzek przez kolejne grzbiety. Patrząc na to zdjęcie - na wprost.

Dzień się powoli kończy, ale udało się dotrzeć do auta przed nocą

Fajne tereny, choć dojazd nieco kłopotliwy. Wracając staliśmy w sporych korkach na zakopiance. Jednak zdecydowanie warto było wybrać się w tamte strony!

Głównym celem było zobaczyć Haligovské skaly. Granicę przekroczyłem w Sromowcach i po chwili zameldowałem się w Haligovcach. Wysiadłem z auta i mnie trochę zamurowało. Ehh... Słowacja

Plan trasy miałem mniej więcej ustalony, ale jeszcze nie wiedziałem w którą stronę kręcić kółko. Skłaniałem się do zostawienia skał na koniec, żeby na spokojnie może jakiś zachód zaliczyć, ale jak je zobaczyłem, to musiałem od razu.

Można tam wyjść zielonym szlakiem, który łagodnie je obchodzi od tyłu. Pogoda cudna! Konkretnie ciepło, nawet lekko upalnie.

Jednak nie dałem rady utrzymać szlaku. Jak podszedłem bliżej, skierowałem się po prostu ku górze. Ahoj przygodo!

Idąc w trudnym terenie szybko nabierałem wysokości. Ależ widoki!

Droga do góry nie była oczywista. Trzeba pokombinować.

Warto też często się zatrzymywać i cieszyć oczy.

W dole łączki.

Tobi wytyczał drogę, więc byłem pewny, że damy radę - to doświadczony przewodnik.

Pierwszy punkt widokowy zdobyty. W dole Haligovce, nawet widać moje auto.

Teraz wędrówka do kolejnych punktów widokowych.

Fajne skałki, fajne intensywnie żółte kwiatki.

Świeża zieleń buków - hit!

Ostatni punkt widokowy pozwala zobaczyć Trzy Korony.

Widać platformę, a w tle Lubań.

Oczywiście idąc szlakiem nie zobaczy się tych widoków, bo szlak omija wszystkie wychodnie. Jest to Park Narodowy, więc NIE WOLNO!

Następnie dochodzę do czerwonego szlaku, ale idę nim tylko kawałek. Porzucam go i idę otwartymi łąkami z widokiem na grzbiet graniczny. Wydaje się daleko, ale mam go w planach.

Ale na później, bo teraz Holica - to ten piramidalny szczyt pośrodku.

Wyglądał na zarośnięty i taki był. Jedyny widok na Sokolicę.

Następnie udałem się opadającym grzbietem z Holicy w kierunku przełomu Dunajca. Grzbiet jest tylko dla koneserów - to już taki wyższy poziom masochizmu.

Liczyłem, że gdzieś dojdę, ale póki co, trzeba było powalczyć. Strasznie stromo po bokach, ale widoków brak, mocno zarośnięte.

Zamiast coraz lepiej, robiło się coraz ciekawiej.

Pojawiły się też przeszkody skalne, których nie dało się obejść bokiem.

Liczyłem, że na końcu grzbietu będzie fantastyczny punkt widokowy, taka Sokolica 360 stopni. Niestety tego nie było. Można było coś zobaczyć, ale liczyłem na więcej, szczególnie, że dojście na koniec było okupione ogromnym trudem.

Zbadałem też boczne odgałęzienia grzbietu. Z jednego taki widok na Sokolicę.

Najgorszy był powrót tą samą drogą. Uciorałem się jak mało kiedy.

Kolejnym etapem było zejście bez szlaku do Lesnicy. Tu dla odmiany przyjemne łączki i widoki.

Liczyłem na zimne piwko na dole. Ale sklep czynny w dni powszednie do 14, baru nie znalazłem, ale nie szukałem. Zresztą czasowo byłem sporo w plecy, więc rozpocząłem bezszlakowe wyjście na grzbiet graniczny.

Holica i Trzy Korony. Widać też kawałek grzbietu, na którym walczyłem.

Widoki jak z tapety.

W oddali widać grzbiet, którym mam wracać. Wydaje się nierealne, na razie ciągle się od niego oddalam.

Polska! Też piękna!

Krowy jedzą.

Wysoki Wierch.

Ciekawa anegdotka. Przyjechała tu parka na quadzie. Zatrzymali się pod szczytem tuż obok mnie. Chłopaczek mówi "końcówkę podejdźmy na nogach". Dziewuszka na to "spróbuj wyjechać". Wyjechali. Dogoniłem ich na szczycie. Chłopaczek mówi "wracamy". Dziewuszka na to "ok, jeszcze tylko pieczątka do książeczki". I wyciąga książeczkę GOT i odbija pieczątkę szczytową
QOT - quadowa odznaka turystyczna

Wysoki Wierch coraz bardziej skomercjalizowany.

Tatry nieprzejrzyste, ale są.

Bardzo ładne łączki w dole. A właśnie tamtędy mam wracać. Ruszam szybko, żeby mi słońce nie uciekło.

Dobrze trafiłem z tym, żeby robić to na koniec dnia, a nie na początek.

Cud miód!

Jedyne co mi nie pasowało, to pośpiech

Zachód zamglony.

Klimat "Małych Pienin" jest nawet lepszy niż tych właściwych.

Lesnickie sedlo. W sumie idealnie zdążyłem ze wszystkim.

Ostatnie spojrzenie na słońce.

A potem jeszcze kawałek do auta. Najpierw grzbietem już w cieniu. Potem bezszlakowo skróciłem łąkami. Udany dzień!

Część mieszkańców Kacwina wciąż zajmuje się uprawą roli oraz hodowlą owiec i krów. Z nowymi domami i pensjonatami sąsiadują stare drewniane zabudowania.

A to nieco szerszy widok dający wyobrażenie o miejscowości.

Na pierwszą wycieczkę ruszamy w Pieniny Spiskie. Najpierw czerwonym szlakiem idącym w zasadzie bezścieżkowo dnem doliny potoku Bałyże.

Potok malutki, ale miejscami bobry pobudowały spore tamy. Mamy wrażenie, że jesteśmy gdzieś bardzo daleko od wszelakiej cywilizacji.

Następnie nabieramy wysokości, skąd roztaczają się ciekawe widoki na Pieniny.

Ostatki jesieni.

Atakujemy Żar (883) - najwyższy szczyt.

Jest tu platforma widokowa, a z niej taki widok na północ, na Jezioro Czorsztyńskie i Gorce.

Najpiękniejsze miejsce dnia. Na bezszlakowym zejściu z Żaru w kierunku Łapsz Niżnych.

Siedzimy długo i jedyne czego żałujemy to bardzo słaba przejrzystość powietrza. Tatry są tak blisko, a widać je ledwie. Na zdjęciach z szerokim planem w ogóle nie wychodzą.

Ale one tam są. Blisko jak na wyciągnięcie ręki.

Wracamy do Kacwina. W lokalu jemy dobrą pizzę po góralsku, z oscypkiem i żurawiną, pijemy słowackie piwo.
Na zdjęciu kościół w Kacwinie.

A w domku rozpalam w kominku.

Ależ to fajne i romantyczne urządzenie.
Poprawiamy jeszcze włoskim winem.

Takie wczasy to ja rozumiem!

Dzień drugi przywitał nas piękną pogodą wiec jak tylko juniora udało się ściągnąć z łóżka,wybraliśmy się do wąwozu Homole a z tamtą na Wysoką, z lekka obawa czy mały da rade przejść cała trasę, podziwiamy widoki, dla małego największa frajda poza strumykiem są schodki i mosty no i przede wszystkim krajobraz, im wyżej tym mały szedł lepiej, bez najmniejszego narzekania dochodzimy na szczyt. widok jest cudny,wracamy ta sama trasą na parking. później krótki odpoczynek i spacer brzegiem Dunajca.

W trzeci dzień wybraliśmy się na spływ , wcześniej zaopatrując się w siatkę z kamykami, by mały miał co rzucać do wody:) bo ostatnim razem był płacz ze ich nie ma, płynąc podziwiamy cudne widoki, szkoda tylko ze nie w kolorach jesieni, później zaprzyjaźniony flisak wysadza nas przy szlaku na sokolice, mały idzie dzielnie i zdobywa w sokolice,po krótkim odpoczynku na szczycie wracamy na dól i czekamy na przeprawa karmimy kaczki a później to krótki spacer po Szczawnicy i wyjście na Palenicę.

W czwarty dzień daliśmy troszkę odpocząć Michasiowi i wybraliśmy się  do Rezerwatu Biała Woda, spokojnym spacerkiem pochodziliśmy tam, ku zdziwieniu tam na prostej drodze było trochę narzekania że zmęczony jest i ze nie che już iść. Ale jak tylko było trzeba iść pod górkę to od razu pupa ożyła.

W piaty dzień wybraliśmy się Na trzy korony i górę zamkową,pogoda była cudna, po dotarciu do opłat zaskoczyła nas kolejka do połowy schodków, gdy już wracaliśmy ze szczytu kolejka była pod sama Budkę czekani to było około godziny jak nie więcej. później góra zamkowa i obiecane lody dla juniora, bo on idąc na szczy pytał każdego czy tam sa lody bo mu tak pan baca powiedział ze na trzech koronach są lody:) a później wybraliśmy się pieszo do czerwonego klasztoru, i wieczorkiem zjedliśmy pożegnalnego grilla z naszymi gospodarzami.

a w niedziele trzeba było wracać do domu.

Do poczytania i pooglądania Trzy Korony i Sokolica:

Oraz Wąwóz Homole i Wysoka:

Chciałbym Was zachęcić do wycieczki, nie tylko wirtualnej, w Pieniny.

Pieniny to niewysokie góry, które można zdobywać już wczesna wiosnę , kiedy inne Jeszcze są spowite masami śniegu.

Ogólnie rzecz biorąc: Pieniny to pasmo górskie położone w południowej Polsce i północnej Słowacji, stanowiące najwyższą część długiego, porozdzielanego pasa skałek wapiennych (Pieniński Pas Skałkowy).

Od południa Pieniny graniczą z pasmem Magury Spiskiej, od północy zaś z Gorcami i Beskidem Sądeckim.

Ja chciałbym pokazać mały fragment Pienin  zwany Pieninami Czorsztyńskimi.To zachodnia część Pienin zwana jest Pieninami czorsztyńskimi , od Czorsztyna, a właściwie od )( Snozka do )( Szopka.

Znajdują się tu takie dwa chyba najważniejsze akcenty związane z historia tej ziemi. Jakie?

Zobaczcie sami.

Więcej zdjęć z opisami tu:  http://szlakiibezdroza.blogspot.com/201 … eniny.html

Było z górki, teraz zaczyna się pod górkę. Wąwóz Homole - w mojej skromnej opinii zasługuje na miano ósmego cudu świata Pogoda rozpieszcza. Słońce wypala ślipia Mały rest w nieczynnej o tej porze roku Bazie pod Wysoką i ruszamy dalej. "Ruszamy" - duże słowo. Gwiazdy (forum BM) tańczą na lodzie Małe zamieszanie pod samym wierzchołkiem wysokiej, ale w końcu wszyscy odnajdujemy się na górze. Wiatr. Choć czy można nazwać wiatrem coś, co urywa łeb razem z płucami??? Schodzimy. "Schodzimy" - duże słowo. Nie przypuszczałem że można jeździć na rzęsach po lodzie. Bo na dupie, to wiem że można Jakimś cudem dochodzimy (każdy w jednym kawałku) do Wąwozu Białej Wody. Tu zaczyna się błotning - czyli w zasadzie norma. W butach sytuacja, przy której biblijny potop jest niewinną popierdółką

Wyżerka w karczmie w Jaworkach i mkniemy do domu. Wracam o 22 z minutami wyrąbany jak koń po westernie. Ale warto było - z resztą czy nie warto jechać w góry, na dodatek z TAKĄ ekipą???!!!

Komplet fotek (tradycyjnie klik w obrazek)

P.S. Wypad sponsorował producent marki "Zakochani są wśród nas". W końcu pewnej parze zakochanych forumowiczów stuknął tego dnia roczek, od poznania się na innym naszym górskim wypadzie