(...) POWRÓT DO DOMU 

... ale ile przeżyć, wspomnień 

Jarmarczne klimaty, dinozaury, mnie się trafiło nawet stado strusi... 

Jak dobrze, że mamy wybór...     

I to już koniec Twojego serialu o Beskidzie Sądeckim? 

DZIEŃ PIĄTY

Nie mogło zabraknąć Góry Parkowej w Krynicy (742 m) i Jaworzyny (1114 m).

To był ceprowski dzień. Ogarnęło nas lenistwo i skorzystaliśmy najpierw z kolejki (pamięta czasy przedwojenne) na Górę Parkową, a potem na Jaworzynę Krynicką. Nic dodać nic ująć. Wstyd

Krynica jest miastem pełnym gości (nie piszę turystów, bo to zupełne inna kategoria), średnia wieku dość wysoka – to kuracjusze miejscowych sanatoriów, zakładów wodoleczniczych, smakoszy wód mineralnych czy melomanów. Niestety Krynica którą zobaczyłem to hałaśliwe miasto, deptak w remoncie, zatłoczony parking … Na Górze Parkowej (wejście na nią pieszo zajmie ok. 45 minut) nie inaczej – jarmarkowe atrakcje. W wypadku dobrej widoczności ciekawa panorama. My takiej nie mieliśmy.

Na Jaworzynie nie można nie zauważyć dinozaurów (sic!) Te klimaty żywcem przeniesione z lunaparków to nie dla nas. Kilka minut od szczytu znajduje się schronisko górskie PTTK. Schludne i czyste, ale bezludne (podobno nie zawsze bywa też otwarte).

W MIĘDZYCZASIE

Stary Sącz, Muszyna, Krynica Zdrój, Tylicz, Kamianna, Rytro, Piwniczna Zdrój, Tatry słowackie, Zamek Spiski i inne … Ale to już zupełnie inna historia.

POWRÓT DO DOMU 

I to już koniec Twojego serialu o Beskidzie Sądeckim? 
Szkoda... piękny wypoczynkowy czas... i bardzo się cieszę, że zechciałeś się z nami podzielić wrażeniami z wędrówek... do tej pory się Ciebie w relacjach nie czytało, a staż forumowy masz prawie taki jak Ojciec Dyrektor  

Proszę częściej 

Dzień przebiegał pod znakiem kościołów i cerkwi Beskidu Sądeckiego, ale nie mógł skończyć się bez górskiej wędrówki.

Późnym popołudniem zaplanowałem przejść przez Jarzębaki (mała osada nad Łomnicą) na Groń (882 m). Początkowo wybrałem wariant bezszlakowy i był to strzał w „10”. W miarę pokonywania kolejnych metrów wysokości rozszerzał się piękny widok na Łomnicę i otaczające ją Beskidy. Ale największym zaskoczeniem była panorama …Tatr!

Gdy doszedłem do celu rozpoczął się oczekiwany spektakl zachodzącego słońca. Światło i barwa były nagrodą dnia …

W czasie powrotu zszedłem nieco ze szlaku na pobliską polanę. Tu dosięgnęły mnie wzrokiem psy z pobliskich zabudowań. Psów było więcej i nie dawały za wygraną. Kilka ruszyło w moim kierunku. Przed domem pojawili się mieszkańcy coś krzyczący w moją stronę (wygrażając ?). Swoją drogą samotny dom pośrodku lasu to i zwiększona czujność jego mieszkańców. Biorę nogi za pas i wracam na szlak starając się opuścić jak najszybciej „zagrożony teren”.

W drodze powrotnej jeszcze raz przyśpieszyłem kroku gdy usłyszałem w pobliżu strzały. Było już całkiem ciemno i nie chciałem, by ktoś dostrzegł we mnie zwierzę łowne … A droga zdawała się nie mieć końca (lokalny zielony szlak).

Chętnie zobaczyłbym większy secik zdjęć z porannych mgieł... czy one są gdzieś w sieci do obejrzenia ?

Niestety nie można ich zobaczyć. Jeszcze.

DZIEŃ TRZECI

Górski plan na dziś - spacer do bacówki PTTK nad Wierchomlą (887 m).

Tym razem trzeba było przemieścić się samochodem. W Wierchomli nie ma problemu z zaparkowaniem – jest to zimowe centrum narciarstwa i stąd sporo miejsc parkingowych. W wielu miejscach wsi trwają remonty, budowane są nowe domy. Starych zabudowań jest niewiele. A była to kiedyś stosunkowo duża osada Łemków…

Idziemy czarnym szlakiem. Najszybsza, ale wcale nie łatwa droga do celu. W wędrówce towarzyszy mi żona.
Wychodząc z lasu - widząc już schronisko - za plecami dostrzegamy Tatry. Od tej pory nie mogę od nich oderwać oczu. Schronisko położone jest na rozległej polanie, która opada do doliny. Dzięki temu otwierają się tu przepiękne widoki. W bacówce siadamy na werandzie by dokładniej przyjrzeć się szczytom. Tatry Wysokie co prawda przysłaniają chmury, ale i tak widoczność jest świetna. Kasprowy Wierch czy Giewont są doskonale widoczne.

Po dłuższym odpoczynku, zjedzeniu wspaniałej szarlotki (to specjalność wielu schronisk) wracamy – już inną drogą. Idziemy szlakiem w kierunku wyciągu krzesełkowego. Cena biletu dół 10 zł – niewielu znajduje się chętnych. Przy wyciągu „głośne” sklepiki, w połowie stoku kolejna gastronomia. Zainteresowanie równie niewielkie. Z pewnością w zimie jest inaczej. Schodzimy ścieżką w pobliżu wyciągu, która częściowo pokrywa się z karkołomną trasą rowerową. Pasterskie psy nie pozwalają nam podejść bliżej do zagrody owiec. Trzeba tylko uważać na pająki. Niewiarygodne, ale jeden z nich ugryzł żonę do krwi. No cóż, na pocieszenie stwierdziliśmy, że w Polsce nie występują jadowite pajaki

Jeśli znajdę akceptację to mam w zapasie jeszcze cztery dni spędzone w Beskidzie Sądeckim 

Akceptacja pełna i błogosławieństwo również
Chętnie zobaczyłbym większy secik zdjęć z porannych mgieł... czy one są gdzieś w sieci do obejrzenia ?

Piękna, soczysta zieleń i płowe do niej dodatki

To jutro dzionek trzeci? 

Uchyl rąbka tajemnicy z tego oczarowania... 

DZIEŃ DRUGI

Nie mogło być inaczej – wczesna pobudka. Tym razem nieco dłuższa trasa. Z Łomnicy żółtym szlakiem przez Siodło pod Parchowatką (900 m) na Halę Łabowską i w dół przez Halę Skotarki szlakiem niebieskim.

Szlak rozpoczyna się przy szkole w Łomnicy. Po przekroczeniu Łomniczanki droga wiedzie wśród domów, przy czym szybko rozpoczyna się wejście na grzbiet. Nieustannie zmienia się perspektywa, ukazują się nowe pasma gór, ciekawe krajobrazy, mijam przydrożne krzyże, kapliczki. Szlak obchodzi bokiem szczyt Parchowatki, wiedzie przez kilka polan. Nie spotkam turystów – pewnie ze względu na wczesną porę. Postój na Siodle pod Parchowatką.

Dłuższy odpoczynek zaplanowałem w schronisku. Na miejscu okazało się, że jestem jedyną osobą w pustym o tej porze schronisku. Później pojawiło się dwóch młodych chłopców, którzy postanowili kupić coś słodkiego, gdy ich rodzice w pobliżu zbierali borówki i grzybiarz planujący zatrzymać się na nocleg. Ze schroniska rozciąga się piękny perspektywa na północ, aż po Pasmo Brzanki.

W drodze powrotnej mijam pomniki pamięci z czasów walk partyzanckich w latach II wojny światowej (miejsc upamiętniających te wydarzenia jest więcej). Droga początkowo wiedzie grzbietem przyjemną ścieżką z licznymi polanami i z ciekawymi widokami. Na Hali Skotarki stoją pozostałości opuszczonych domów po dawnych mieszkańcach. Wkrótce ta sielanka się zmienia. Szlak opada stromo, mnóstwo luźnych kamieni, korzenie, u podnóża przeprawa przez rzekę. Nie było łatwo, przy deszczowej pogodzie zapewne bywa niebezpiecznie. Jeden z najbardziej stromych szlaków jakie przeszedłem w Beskidach. Nie polecam jako szlak wejściowy …

Ostatni fragment trasy biegnie wzdłuż Łomniczanki, która wyrzeźbiła ciekawe formy w skalistym podłożu. Mijam szkółkę leśną, leśniczówkę, źródło wody mineralnej i po paru minutach jestem w domu …

Oczarowany Beskidem Sądeckim, porządkując zdjęcia postanowiłem dopisać do nich krótki komentarz (...)

Dzień pierwszy plus jeszcze cztery... toż to cały roboczy tydzień

Był poranny spektakl mgieł...  co tam jeszcze masz schowane? 

Uchyl rąbka tajemnicy z tego oczarowania... 

Jagoda to jak najbardziej poprawna nazwa zwyczajowa tego czegoś co rośnie po halach w Sądeckim.

A ja myślałem, że Jagodę znam tylko jedną. Tą od zakitranego w plecaku winka na Gibasach czy Potrójnej

DZIEŃ PIERWSZY

Budzę się wcześnie rano. Szybka decyzja, wskakuję w ubranie i cichutko próbuję wyjść z domu. Bezszelestne wyjście nie jest możliwe. Drewniana podłoga, schody skrzypią niemiłosiernie jakby chciały wszystkim powiedzieć, że wychodzę …

Jest jeszcze przed wschodem słońca. Cała dolina Łomniczanki pokryta jest mgłą. Kieruję się na Bucznik (602 m). Krótko towarzyszy mi niebieski szlak do Piwnicznej Zdroju, później bez szlaku zmierzam na wierzchołek. Przechodząc obok domów budzę wszystkie okoliczne psy …

Ponad morzem mgły rozciągają się fantastyczne widoki. Mgła pokrywa całą dolinę Popradu, nad nią najbliżej odsłonięty jest Kicarz (703 m) z charakterystyczną wieżą przekaźnikową. Nieco mniej mgły jest w kierunku Rytra. Długo przyglądam się temu zjawisku. Z każdą minutą zmieniają się widoki, słońce powoli rozprasza mgłę … A ja nie mogę wyjść z podziwu.

Jeśli znajdę akceptację to mam w zapasie jeszcze cztery dni spędzone w Beskidzie Sądeckim 

Beskid Sądecki jest piękny, mnie się trochę o tym zapomniało, dlatego warto sobie od czasu do czasu przypomnieć

Ja też ostatnio sobie przypomniałem ...

Beskid Sądecki – jego wschodnia część - to miejsce mojego kilkudniowego sierpniowego wyjazdu. Wyjazdu, którego nie planowałem wcześniej, ale uważam go za bardzo udany. Bazą było gospodarstwo agroturystyczne w Łomnicy Zdroju.
Wieś rozciągnięta jest parę kilometrów wzdłuż potoku Łomniczanka, prawego dopływu Popradu. Spokojna i cicha, żadnych tłumów, liczne znakowane szlaki, z możliwością odbycia krótkich i dłuższych wędrówek.

Panorama Beskidu Sądeckiego z okolic Łomnicy Zdroju.