Wybrałyśmy z Jolą na pierwsze spotkanie z Tatrami Dolinę Małej Łąki z dwóch powodów.

Nie chcę tu prawić morałów, ale dobrze wybrałyście. Gorszym pomysłem było zabranie mnie na tą wycieczkę, ponieważ jak tylko zobaczyłem post Jolanty w planowanych wycieczkach, to zacząłem sobie ostrzyć zęby na 2000+ No i wyszło jak wyszło. Ale generalnie sprawa była obgadana przez priv, czyli kto chce idzie w górę, kto odpuszcza - czeka. O obecności ekipy Bromby dowiedziałem się dopiero rano

Po prostu Tatry w jeden dzień. Jak to napisał jeden mój znajomy na forum beskidzkim - to tylko takie Beskidy, "ino trza więcej w górę dymać"

Miałem tę wątpliwą przyjemność na Przełęczy pod Chłopkiem. Choć czy wątpliwą??? Dziś po latach fajnie się to wspomina. Na szczęście mam co wspominać. Zawsze powtarzam - "No risk, no fun"

Niestety, albo stety, to święte słowa. Mi takiego rozumowania kiedyś zabrakło. Dobrze, że w Beskidach i mam o czym opowiadać. Jak mawiał klasyk: "Lepiej cofnąć się krok, niż pójść o dziesięć za daleko"

Czerwone Wierchy - coś pięknego  A Małołącka Dolina kojarzy mi się z... burzami. Dwa razy musiałem stamtąd zawracać i kończyć wycieczkę

Wybrałyśmy z Jolą na pierwsze spotkanie z Tatrami Dolinę Małej Łąki z dwóch powodów. Pierwszy jest taki, że technicznie jest to łatwe przejście, praktycznie droga do Małołąckiej Polany to bardzo przyjemny spacerek po prostym terenie, tak że z chorą nogą bez problemów można było sobie poradzić. Dopiero podejście pod )( Kondracką i dalej wymaga już większego wysiłku. Drugi powód jest taki, że to jedna z piękniejszych tatrzańskich dolin pod względem widoków, a jeszcze do niedawna podobno również pod względem liczby turystów, ale to już się niestety zmieniło, czego sami doświadczyliśmy … .

Nie przeżyłam jeszcze burzy w tak wysokich górach i raczej bym nie chciała , ale jak wiadomo, człowiek musi się zawsze ze wszystkim liczyć wybierając się nawet podczas pięknej pogody w góry …
Macieks umiejętność zawrócenia w odpowiednim momencie to nie żaden wstyd, lecz znak, że rozsądek zwyciężył. Góry stały i stać będą i w to samo miejsce można przecież zawsze powrócić .

https://picasaweb.google.com/1168185957 … ka19082012

Kopa Kondracka - 2005 npm. Plecak robi głośne jebudu o glebę, aparat żegna się z futerałem, a Nena dostaje autentycznej głupawki w związku ze swoim pierwszym w życiu 2000+ npm

No jak tu nie dostać autentycznej głupawki, gdy się stoi po raz pierwszy na 2000+ i do tego ma się przed sobą nieziemskie widoki na świat, a nad sobą lazur. Żyć nie umierać i najchętniej chciałoby się w takim miejscu jak najdłużej pozostać.
Takie chwile zostają w pamięci na całe życie i mnie na pewno zostaną, tak jak zresztą cała nasza niedzielna wyprawa .

To 3 godzinne zejście w skwarze dało popalić, szczególnie nogom. Do dzisiaj walczę z paskudnymi zakwasami, ale co tam, nie żałuję ani jednej sekundy spędzonej na tatrzańskim szlaku, również tym morderczym niebieskim. .

A w czyje oczy się tak mocno wpatrywałeś darkheush …  ? , bo jedyne bliskie Ci oczy, o ile dobrze pamiętam, to były oczy gennaro … i tu panika byłaby uzasadniona ...   

zdrowy śmiech nie jest zły !

Z tego miejsca dziękuję całej towarzyszącej mi szóstce za pięknie spędzoną razem niedzielę. Joli za transport i pyszne kotlety, które uratowały mi życie , Brombie za pogawędki i niezastąpiony humor na trasie , Bognie i jardo za opiekę, jak troskliwi rodzice, asekuracyjnie zerkali na mnie cały czas, czy daje radę , gennaro za dobre życiowe rady , jedna mi szczególnie w pamięci utkwiła i darkheushowi za multum fotek i za to, że mi ponazywał te wszystkie pikne szczyty . A i za to, że się podobno o mnie martwił …

Wędrować z Wami to sama przyjemność  .

Tam tak. Na Rohaczach i Banówku nie hehe

Gratulację z udanej wyprawy i niezapomnianych wrażeń

Co do zejście na łańcuchach to kto schodzi twarzą w dół     

Zaczęło się niewinnie, ale tak się zawsze zaczyna, od dotarcia z małymi perypetiami do Gronika. Tu w oczekiwaniu na ekipę Bromby rozkładamy na parkingu mały biwak. Oczekiwanie się odrobinę dłuży, ale tak to już jest jak ktoś jadąc pod Małołączniak wybiera drogę przez Chyżne W końcu są. Ruszamy.

Pogoda jest wymarzona, jak na razie, ciepło, ale nie upalnie, lekki wiaterek. Na szlaku spory ruch. Po wyjściu na Wielką Polanę dostajemy po ślipiach. Urwiska Wielkiej Turni robią stąd niesamowite wrażenie.

Gdzieś tam w tle majaczy pierwszy dzisiejszy cel (i zarazem pierwszy w życiu dwutysięcznik Neny i Bogny) - Kopa Kondracka.

Podchodząc pod )( Kondracką focę namiętnie  - jest co. Widok co krok to szerszy. Wielka Turnia powoli zostaje pod nami, wyłaniają się skały Małego Giewontu i krzyż na szczycie Giewontu.

W końcu )( Kondracka. Dzikie tłumy. No ale co się dziwić skoro wali tędy największa masa stonki na Giewont. Przy okazji mamy przegląd najnowszych trendów mody wysokogórskiej. Klapki, sandałki, tenisóweczki, koszulki więcej odkrywające niż zakrywające Na szczęście są i inne widoki.

Po krótkiej chwili odpoczynku ruszamy w stronę Kopy Kondrackiej. Robi się bardzo ciepło, jednak dzięki lekkiemu wiaterkowi jest nie najgorzej.

Kopa Kondracka - 2005 npm. Plecak robi głośne jebudu o glebę, aparat żegna się z futerałem, a Nena dostaje autentycznej głupawki w związku ze swoim pierwszym w życiu 2000+ npm Wspólna fota zdobywców (niestety przypadkowy fotograf się nie popisał i trochę "uciął" Gennaro:

I widoczki ze szczytu:

Krótki odpoczynek i ruszamy w stronę Małołączniaka. Jest tego podejścia kawałek. Ale za to w jakiej scenerii!!!

2096 npm. Wiatr ustał, patelnia i my na niej jak te skwarki. Powtarza się sytuacja z głupawką Neny z Kopy Kondrackiej No ale co się dziwić, to dla niej i Bogny drugie 2000+ npm w życiu. Widok jak zwykle - rozwala system

Tradycyjna fotka dokumentująca szczytowanie (przy okazji Jardo udowadnia, że żubr występuje nie tylko w Beskidach, ale w całych Karpatach )

Teraz jeszcze tylko 3 godzinki zejścia i będziemy w domu. I jak mi ktoś powie, że Tatry Zachodnie to takie tylko pagórki, to dostanie w pysk Zejście typu "morderca kolan". W połowie Wantul łańcuch, który nasze debiutantki tatrzańskie pokonują w ładnym stylu, choć w oczach widać panikę

Po panice następuje co??? Kto zgadnie??? Oczywiście głupawka

Reszta zejścia na Przysłop Miętusi w zasadzie bez historii - długo i monotonnie. No może poza widokiem na Krzesanicę i Ciemniak.

Spotkanie z Jolą i Brombą, które zostały na Wielkiej Polanie, krótkie zejście na Gronik, piwko w Kościelisku i do domciu. Jestem kilka minut po 23, umordowany jak koń po westernie. Spalona skóra piecze - dobrze, bardzo dobrze!!!

Podsumowując. Założenie taktyczne wykonałem 2096 npm zaliczone. Wyszło tego ponad 7 h trasy, bez mała 1200 m przewyższeń, blisko 16,5 km w nogach. Dziękuję całej ekipie za cudnie spędzoną niedzielę.

Kompletny albumik będzie jak to wszystko ogarnę.

P.S. Szczególne słowa uznania dla tatrzańskich debiutantek za dzielne spisywanie się podczas zdobywania pierwszego w życiu 2000+ npm (a nawet dwóch)