Post Piotra skłonił mnie do „zeskanowania” zdjęć i zrobienia relacji z jakże pięknego zakątka Słowacji. Część fotek jest mojego kuzyna Ryśka, który wtedy posiadał (pożyczoną co prawda) cyfrówkę  .

Marku właśnie jestem po lekturze Twojej relacji z Niżnych i obejrzeniu albumu. Opłacało się bardzo odkurzyć stare zdjęcia i je pokazać . Skany w ogóle nie wyglądają na skany . Piękna trasa i rewelacyjny listopadowy album . Te przypudrowane szronem i szadzią granie i szlaki wyglądają niesamowicie, że już nie wspomnę o tych skąpanych we mgle szczytach Tatr . Uczta dla oka.

Zaczynamy od parkingu przy hotelu Jasna, z początku asfaltem, później żółtym szlakiem mozolnie wspinamy się na przeł. Polany (1873m) – robimy wysokość.

Już z przełęczy roztaczają się przepiękne widoki. Przebiega tędy czerwony szlak Cesta Hrdinov SNP, którym podążamy w kierunku Chopok’a przez Deresze.

Idzie nam to bardzo powoli, gdyż pogoda przednia i co chwilę zatrzymujemy się podziwiając widoki i robimy zdjęcia.

Cel na pierwszy dzień to Chata gen. M. R. Stefanika gdzie zamierzamy przenocować. Droga do chaty dłuży się, zachodzące słońce z chmurami przelewającymi się przez góry tworzy niesamowite efekty.

W chacie pustki. Pytamy o nocleg – chatar mówi że wszystko zajęte  , nie chce nam się w to zbytnio wierzyć, ale niestety, miał rację. W przeciągu pół godziny jadalnia wypełniła się po brzegi – był jakiś ichniejszy zlot, czy coś…    na szczęście wygospodarował pokoik na poddaszu za 220SK z tzw. „ranajką” czyli śniadaniem.  Imprezowicze-zlotowicze smacznie spali, a my udaliśmy się podziwiać wschodzące słońce i mgły w dolinach.

Cel na dziś to Dumbier i powrót do domu. Tak więc po śniadaniu w promieniach wschodzącego słońca zdobywamy najwyższy szczyt Niżnych Tatr delektując się przepiękną panoramą.

Z powrotem przez Siroką Dolinę, Pekną Wychliadkę dochodzimy do Lukovej gdzie znajduje się stacja kolejki linowej.
Obecni tam ludzie , w 80% nasi krajanie patrzą na nas jak na duchy (no, byliśmy troszkę styrani      ) nasze ubiory w niczym nie przypominały wytrawnych turystów w różnego rodzaju …tex’ach wjeżdżających kolejką …   .
Dla nas po dwóch dniach wędrówki, praktycznie w samotności (nikogo na szlaku przez całą drogę – z wyjątkiem Kamennej Chaty i Chaty Stefanika) to był lekki szok.
Czym prędzej oddalamy się i niebieskim schodzimy pod Hotel Jasna gdzie zaparkowaliśmy wozem.
Ta cisza, spokój, brak ludzi na szlaku, tego się chce, tego pożąda.
W Niżnych Tatrach zdala od wyciągów, kolejek, TO jest. 

PS. Post Piotra skłonił mnie do „zeskanowania” zdjęć i zrobienia relacji z jakże pięknego zakątka Słowacji. Część fotek jest mojego kuzyna Ryśka, który wtedy posiadał (pożyczoną co prawda) cyfrówkę    .

Całość fotek TUTAJ

Panorama z Dumbier’a TUTAJ zalecam powiększyć.     

Dodam, że tydzień po naszej tam wizycie, spadł śnieg