(...) Buba z ekipą w BM (...)

Też jestem fanką Buby - przeczytałam wszyściuteńkie jej relacje z rożnych łazęg Zainspirowała mnie do tego by ruszyć jej i Toperza śladem, mało tego ja uwierzyłam, że to jest realne 

Strasznie byłam zadowolona, że mogłam Bubę osobiście poznać 

Serdecznie zapraszam z tak bogatą wiedzą do topicu o Łysinie TUTAJ

(...) Fora sa w koncu tylko miejscami gdzie sie poznajemy, a łączy nas miłosc do szerokiej przestrzeni,zapachu dymu z ogniska, dzwiekow gitary i wolnej wędrowki w nieznane... (...) Jeszcze forum bunkrowca , ktore reprezentowane bylo przez 4 osoby    (...)

I to jest sedno sprawy ... to co nas łączy, nie to czym się różnimy ... 

Bunkrowiec kajsik mi umknął, ale oczywiście bunkrowca tyż szanujemy

Bardzo fajnie, że i Tobie i Klimkowi chciało się napisać porządną relację 

Rewelacyjnie, że mogli się spotkać, razem wędrować i bawić ludzie z 4 różnych Forów !

Fora sa w koncu tylko miejscami gdzie sie poznajemy, a łączy nas miłosc do szerokiej przestrzeni,zapachu dymu z ogniska, dzwiekow gitary i wolnej wędrowki w nieznane...

Jeszcze forum bunkrowca , ktore reprezentowane bylo przez 4 osoby 

A bylo tak:

Ku górom ruszamy w piatek popoludniu. Z Wrocławia zabieramy Łukasza i Mateusza. W Pszczynie dopychamy skodusie jeszcze Tomkiem i jego plecakiem.. Ufff- musimy sobie sprawic bagaznik dachowy- nie ma innej opcji. Taki druciany z powiewajacym brezentem  Bo w piątke to juz rzeczywiscie sie jedzie na śledzia i to takiego sprasowanego

Dzisiejsza noc spedzamy w Andrychowie u Piotrka i Kaski. Wieczorkiem odwiedzamy jeszcze knajpe "U Edka". Mam nadzieje ze pogloski o jej planowanym zamknieciu sa nieprawdziwe!! Zal by bylo takiego zacnego przybytku!

Rozkladamy kolektywny obóz biwakowy

Rankiem tzn kolo 9:30 wyruszamy do Kocierza gdzie ma nas czekac reszta ekipy. Na przykoscielnym parkingu czeka juz Klimek, Terenia i Jola. Jako, ze jeszcze pare osob powinno dotrzec postanawiamy na nich poczekac. Rozkladamy sie wiec jakies 100m wyzej na przykoscielnej łączce. Gotujemy herbatke, kawke, wypijamy wisniowke i zjadamy kolejne sniadanie. Słonce grzeje jak w lipcu a nie pod koniec pazdziernika. Ekipa w koncu nie dojezdza ale co sobie poleniuchowalismy to nasze! 

Ruszamy pod górę w strone Łysiny. Jesien, słonce i kolory calego otaczajacego nas swiata sa w tym roku po prostu porażajace. Mijane obrazki znacznie spowalniaja wedrowke, zachecajac do uwiecznienia ich na zdjeciu lub po prostu wgapienia sie w szumiace na wietrze plowe trawy czy opadajace z cichym szelestem liscie aby wzbogacic kolorowy dywan zalegajacy na sciezce..

Pojawiaja sie pierwsze dalekie widoczki

Jola i Klimek opowiadaja o kamiennych kapliczkach w wiosce Łysina.. Ale jak chcemy zobaczyc jaskinie to do kapliczek juz nie zdążymy.. Ciagle mało czasu! dzien w gorach powinien miec minimum 50 godzin!

Odwiedzamy skałki zwane "Zamczysko"

i wpełzamy do Jaskini Lodowej. Bez lin i innych sprzętow jest dostepny tylko maly kawalek. Dalej jest dosyc głeboka studnia i nikt z ekipy nie ma odwagi do niej wskoczyc

Pełzniemy dalej grzbietem w strone Czarnych Działów a oczy az nie chca wierzyc w ogrom otaczajacych nas barw!!!

Dzis nawet woda jest kolorowa, w ktorej odbija sie skąpany w sloncu swiat

Oprocz zapachu lisci caly czas czuc w powietrzu zapach grzybowy. Raz po raz napotykamy kolorowe lub jednobarwne kapelusiki wyłaniajace sie sposrod traw i opadlych lisci. Czasem na zwalonym drzewie uczepi sie jakas bezksztaltna dziwna plecha..

Nie tylko buby nie lubia szlakow- drzewa maja chyba podobne zdanie o dekorowaniu ich tabliczkami 

W okolicy Czarnych Działow spotykamy Chrisa i Karude i razem odwiedzamy kilka jaskin.
Pierwsza jest Dziura pod Bukiem

Potem wlazimy do jaskini Czarne Działy II

Do kolejnej jaskini - chyba Czarne Działy I zjezdza juz tylko Karuda z Chrisem bo na samym poczatku jest kilkumetrowa studnia

Reszta ekipy zajmuje sie w tym czasie podwieczorkiem i konsumpcja pigwówki

Do chatki na Gibasach docieramy juz po zmroku. Spotykamy Krzyśka ktory zapodał dzis najdlusza trase bo az z Jeleśni!

Jestesmy w koncu wszyscy w komplecie wiec zasiadamy do skwierczacego ognia by powędzic sie w dymie i przy dzwiekach gitary powspominac minione wedrowki, poplanowac kolejne i powyć kolektywnie do ksiezyca.

Noc jest nieprawdopodobnie ciepla! Nieraz latem nie ma takich cieplych, pachnacych nocy!!

Zabieramy sie tez za przygotowanie grochówki. Niestety pierwsza proba konczy sie nieszczesciem- cala zawartosc kotła laduje w popiele! Nózki mojego kociołka okazuja sie byc totalnie badziewnie zrobione- nie maja zadnej blokady i pod obciazeniem sie po prostu skladaja!!

Wydaje sie juz, ze wszystko stracone i nie bedzie dzis kolacji. Jednak, glownie dzieki determinacji dzielnego toperza podejmujemy probe nr 2. Wybieramy z popiolu zarcie, myjemy je w kociolku coby dalo sie rozpoznac co ziemniak a co kielbasa, a nie ze wszytsko jednolicie szaro-czarne. Drugi stojak chlopaki robia z beli drewna, grilowej kratki i cos tam jeszcze podkladaja. Dosypujemy groch. Druga proba konczy sie sukcesem i wszyscy napelniaja brzuchy pyszna strawa!!

Krzysiek robi nam wspaniała niespodzianke!! Z Mongolii przyjechał Dzingis - Chan coby uswietnic dzis nasze spotkanie!!!

Ostatni opuszczaja ognisko gdzies kolo 3..

Ranek wita nas tak samo pogodny jak noc i dzien poprzedni. Ciezko opuscic piekna skapana w sloncu okolice. Zjadamy mocno przedluzajace sie sniadanie. Pozniej włócze sie z aparatem po calym Gibasowym przysiólku

Suniemy w strone Kocierza i tam pod kosciolem spotykamy reszte ekipy z forum eksploratorow, ktorzy przyjechali tylko na niedziele. Wogole na tym wyjezdzie byli reprezentancji roznych forow: eksploratorow, beskidzkiego, beskidu małego, gory-szlaki , bunkrowca i rosja.info.. Bo nie wazne w jakim zakamarku internetu przyszlo nam sie poznac.. Grunt ze wszyscy lubimy zapach ogniska, dzwiek gitary i klimat wolnej wedrowki...

W troche przerzedzonym skladzie ruszamy do opuszczonych hoteli w Kozubniku. Ilosc i ogrom budynkow naprawde robi wrazenie. Jedno co jest tylko zaskakujace to potworny tłum ktory sie przewala po calej okolicy. Jak na Krupowkach! Pokoscielne spacerki calych rodzin, zakochane parki, rodzice z wozkami, panienki na szpilkach, nawet dwa plenery slubne byly!! Jakos nie chce mi sie wierzyc, ze nagle caly naród pokochał miejsca opuszczone i zdjecie z rozpadajacym szkieletem wiezowca jest teraz najbardziej modnym tematem na "słit focie" na fejzbuka  :shock:  :shock:
Ktos rozwaza ze jakis czas temu na onecie pojawil sie temat "miasta widma ktore musisz odwiedzic" i tam ponoc Kozubnik byl.. Niesamowita jest magia reklamy..  Ci sami ludzie, ktorzy normalnie robia wszystko aby ruiny znikaly z pejzazu naszych miast i wsi, bo strasza, bo wstyd, bo sa niebezpieczne.. wystarczy tym ludziom powiedziec w mediach- "tam trzeba jechac, to jest modne" i juz zwartym szeregiem tam podążaja by sfotografiowac sie na tle..

Ale skoro juz jestesmy to nie pozostaje nam nic innego jak stopic sie z tłumem stonki, wyjąć aparaty i ruszyc w ślad za pannami młodymi w szeleszczacych sukniach

Na dachu najwyzszego wiezowca robimy jeszcze mała imprezke

Wracajac zahaczamy jeszcze o knajpe "Leskowiec" w Andrychowie gdzie pozeramy pyszne kotlety!

A potem juz tylko przebijanie sie przez potworne korki, omijanie zatkanych na amen dróg (chyba wszyscy w ten sloneczny weekend ruszyli ku gorom) i ciemna, mglista noc prowadzaca az po Dolny Slask...

wszystkie zdjecia z wyjazdu:
https://picasaweb.google.com/1122023598 … ly_Gibasy#
https://picasaweb.google.com/1122023598 … 0_Kozubnik

Piękna to była wyprawa    bogata w przeżycia i rzeczywiście fora były tam różniste, i GS-y i BM zwany Pięknym, Eksploratorzy, Forum Beskidzkie, a jeszcze kilka osób nijak nie zrzeszonych też się znalazło

Mogłam Wam pokazać te miejsca bo kiedyś ktoś i mnie je pokazał 

Do miłego zobaczenia i następnej eksploracji 

Grupa się zbiera...

trochę to trawało ;-)

Ale w końcu ruszamy w pełnym ekwiunku na plecach... bo wózka jednak nie zabraliśmy ;-)
Na szczycie Łysiny cuda wielkie przed naszymi oczyma...

W takim miejscu trzeba się uwiecznić na zdjęciu :-)

Podążamy do wioski szukać śladów przeszłości

Dzięki Joli szybko odnajdujemy figurę Chrystusa Nazareńskiego

Zastanawia nas też ta i kolejna bita droga w okolicy skał Zamczyska, bo jeżeli mamy bitą drogę to musiała służyć do przewożenia ciężkich rzeczy - kamienia?

Naszym zamysłem były poszukiwania wzmiankowanych w przewodniku szybików, jednak doszliśmy do wniosku, że  mając na powierzchni takie zasoby kamienia, majstrowie łysińscy nie musieli przecież kopać szybików dla pozyskania materiału na swoje wyroby. Może owe bite drogi w okolicy Zamczyska są tu wskazówką?

Myślę Jolu, że powinniśmy przy następnej okazji przyglądnąć się czy na skałach nie ma czasem śladów po urabianiu kamienia...

Tu zostawiamy sprawę szybików, figur i kamieniarzy a udajemy się do niezwykłego miejsca o którego odwiedzeniu nawet nie marzyliśmy - słynna jaskinia! Dzięki Jolu :-)

Ruszamy dalej za naszym przewodnikiem :-)

a towarzyszą nam takie widoki w dali

Ostatecznie zbieramy się przy zejściu do Czarnych Działów

Ruszamy do jaskiń, ;-)

no i jesteśmy o zmierzchu na Gibasach..

tu czas na posiłek

i podaduchy...

i śpiewy przy lampie Księżyca...
Fajnie to wygląda z odległości 10 metrów... i z bliska też ;-)

Ten fragment jest ze specjalną dedykacją dla Klamerki i Joli...

przygotowanie kartofli... (brak na zdjęciu 2 krotnego wywalania wszystkiego na stół i latania do Staszka aby umyć zawartość kociołka) :-)

przygotowanie kociołka (brak na zdjęciu 1 krotnego wywalenia kociołka z zawartością do ogniska, potem wybierania wszystkiego z ogniska a potem kolejnego biegu do Staszka aby umyć zawartość, chociaż jak rano rozmawiałem ze Staszkiem to podobno toperz wcale się z tymi kartoflami tam nie pokazał :-D)

Tak czy siak rezygnujemy ze stojaka metalowego i zastępujemy go ... drewnianym (to nie jest broń Boże szlakowskaz!  )
Trzeba przyznać, że gdyby nie determinacja toperza to grochówki by nie było...

Sukces wieńczy dzieło...

Dzieło szybko znika...
a reszta wieczoru upływa na śpiewach, rozmowach i pieczeniu kartofli... ostatni raz popatrzyłem na zegarek o 3:30

Rano o 10 udajemy się na wschód Słońca... czeka nas kolejny piękny dzień :-)

"Oj, jak pięknie żyć,
słyszeć to wszystko!
Oj, jak pięknie
widzieć to wszystko!"

Dla nas ostatnia wspólna herbata i wspaniałe ciasto które dostarczyli Burza i Gryzley...

Potem już w różny sposób dostajemy się do Kocierza gdzie spotykamy drugą zmianę z Zagłębia udającą się na Łysinę :-) Nasz wątek wyprawy się tu kończy chociaż wiem że różymi drogami reszta grupy jeszcze tego dnia wędrowała...

To były wspaniałe przeżycia, piękny beztroski dzień we wspaniałem miejscu i co naważniejsze w towarzystwie uśmiechniętych, radosnych przyjaciół.

Jak policzyc to było to spotkanie kilku może  4 forów w gościnnym Beskidzie Pięknym. Dziękujemy

Jak zapisał Komoniecki, w 1709 roku tuż przed Bożym Ciałem, organista rychwałdzki Stefan Standerski odkrył na górze Łysinie pokłady srebrnego kruszcu. Gdy ujawnili to poplecznicy włodarzy, został uwięziony w zamku żywieckim i zakuty w kajdany. Ówczesny właściciel państwa żywieckiego, Franciszek Wielopolski miał nadzieję, że organista wskaże miejsce odkrycia. ”Więźnia więc na górę Łysinę wożono i sam pan dziedziczny Wielopolski z dworem swym wyjeżdżał, ażeby tę dziurę pokazał. A on tylko staremi i pustemi lochami miedzy skały w ziemi będącemi się wywodził, nie dopuszczając się tam spuszczać, że tam straszno jest i diabli zostają i ta dziura którą chodził zawalona”. Organista wskazał jedynie lite skały i zasugerował, że to w nich ukryte są srebrne bryłki. Znaleziono jednak srebra bardzo niewiele. Zwolniony z więzienia organista uciekł. Ponoć jeszcze „tam dziurę wielką wykopano” i teraz być może któraś z jaskiń Łysiny to ślad po robotach górniczych sprzed ponad 300 lat.