No tośmy taaaak głośno opowiadały całą drogę na Zazadnią 

tak głośno, że biedny misiek pewnie pomyślał ... boszsz ... nie zniósł bym takich gadatliwych bab ... i nawet jak gdzieś był w pobliżu, odszedł w pośpiechu w siną dal

Gratuluje wyprawy. Rzeczywiscie piekne zdjecia. Bylem w tym rejonie z moja zona i dziecmi w czerwcu. Calkiem inna sceneria i sporo ludzi. To musialo byc teraz niesamowite, gdy jest sie tam wsrod ciszy gor (nawet pomimo grozby niegrzecznego misia:-)

Z tym niedźwiedziem było tak:

Zaglądamy w drodze powrotnej do braciszków - ogrzać się i coś przekąsić

Słyszymy:

- Odpocznijcie, ale nie marudźcie i wracajcie na Zazadnią, można się tu natknąć po zmroku na niedźwiedzia.
- A tak, po drodze nas pozdrawiał - stroję sobie żarty 
- Ale ja sobie nie żartuję! 300 metrów stąd niedźwiedź ma gawrę. Nie jest jeszcze zasypana śniegiem, więc pewnie zwierzak kręci się po zmroku po okolicy.
- Z tego co mi wiadomo, niedźwiedzie nie szukają ludzkiego towarzystwa - nie odpuszczam 
- Niedźwiedź to mądre zwierzę, jeżeli tylko będzie was słyszał z daleka to z pewnością wam w drogę nie wejdzie. Wracając rozmawiajcie głośno - dobrej drogi!

No tośmy taaaak głośno opowiadały całą drogę na Zazadnią 

Już to gdzieś pisałam, ale powtórzę
Cudne jest to, że w Tatrach każdy może doświadczyć "wielkich gór", poczuć ich potęgę, grozę, majestat, piękno ...
Na Wiktorówki i Rusionową Polanę dotrze nieomal każdy.
Kto da radę pójdzie dalej... ale każdy ucieszy się pięknem tych gór 

Wiadomo, że w popularnych miejscach bywa tłoczno, ale jeżeli się pogłówkuje to uda się upolować ciszę i spokój 

Co do transportu  - ja jeżdżę bez 4 i 5 biegu, a Ty mnie karmisz - ot taka symbioza 

Nie pomagają rękawiczki, dłonie marzną w sekundzie, trzeba na nie dmuchać, chuchać i masować. Naszą wycieczkę zaczynamy w Dolinie Filipka. Pierwszym naszym celem są Wiktorówki z Sanktuarium Matki Bożej Jaworzyńskiej Królowej Tatr, gdzie postanawiamy na chwilę się zatrzymać i ogrzać u Dominikanów.

Tuż przed Wiktorówkami wydaje nam się, że mróz nieco zelżał i jak się później okazuje, tego dnia rzeczywiście mamy do czynienie z dosyć dużą inwersją . Na Wiktorówkach bowiem jest -12 stopni. Zdecydowanie daje się to odczuć. Zwiedzamy drewniany kościółek, po czym wraz z kotem gospodarzem, w którym od pierwszego wejrzenia zakochała się Jola, zresztą, ze wzajemnością , udajemy się na gorącą herbatę do braciszków.

Na figlach i zabawach z przesympatycznym zwierzakiem oraz ogrzewaniu spędzamy dobre pół godziny, po czym ruszamy w kierunku Rusinowej Polany.
A Rusinowa tego dnia w świeżym śnieżnym puchu wyglądała przecudnie. Nie oszczędziła nam też pięknych widoków . Wprawdzie słońce nie wyjrzało tego dnia zupełnie zza chmur, ale bladą poświatą spowiło tatrzańskie szczyty, którymi można się było zachwycać do woli .

Z Rusinowej Polany schodzimy czarnym leśnym szlakiem do Doliny pod Wołoszynem. Raz po raz mijamy powalone przez wiatr halny drzewa. Widok takiego lasu jest przygnębiający .

Spod Wołoszyna udajemy się czerwonym w kierunku Równi Waksmundzkiej. Chcemy tego dnia zahaczyć jeszcze o Gęsią Szyję.

Szlak ten biegnie częściowo po „leśnym rumowisku”, jednak od czasu do czasu wyzierają zza drzew pięknie ośnieżone szczyty . Poza tym idziemy przez świeżo zasypany śniegiem las, więc czujemy się jakbyśmy były w bajkowym lesie wyjętym prosto z krainy Narni.

Niestety dzień mamy krótki. Tuż przed zmrokiem udaje nam się osiągnąć Gęsią Szyję, z której widoki powalają nas na kolana . Naprawdę nie chciało się stamtąd odchodzić. Skąpane w kolorach zachodzącego  słońca szczyty Tatr to widok pozostający na długo w pamięci .

Prawie o zmroku schodzimy z powrotem na Rusinową Polanę.

Całkiem po ciemku dochodzimy do Wiktorówek, gdzie jeszcze raz korzystamy z gościnności Dominikanów. Trzeba po całodziennej wędrówce  ogrzać się i coś zjeść. Temperatura po zmroku zaczęła bowiem szybko spadać. Do Zazadniej, gdzie zostawiłyśmy samochód, mamy jeszcze ok. 45 min. Braciszkowie przestrzegają nas przed misiem, który ok. 300 m od sanktuarium wybudował sobie gawrę i ani myśli, żeby się położyć … – notabene te tereny słyną z baraszkujących niedźwiedzi, dają krzyżyk na drogę i wskazówki na wypadek spotkania z dużym zwierzem. W Zazadniej jesteśmy ok. 17.30, całe, zdrowe i na szczęście bez niedźwiedzia w plecaku.
 
Jolu, bardzo dziękuję za towarzystwo i cudownie spędzoną razem sobotę . Wspaniale było razem wędrować po zaśnieżonej tatrzańskiej krainie . Dziękuję, jak zawsze, za transport .

Reszta zdjęć z wczorajszej tatrzańskiej wycieczki po kliku na fotkę poniżej