Zapraszam na Slide-show

Na Wielką racze ruszyłem już w sobotę z rana wyjazd z domu o 6 budzę się grzecznie o 5 rano patrze za okno co to kur... za śnieg no ale cóż jak już postanowiłem i powiedziałem to zbieram się i ide na cug około 10 docieram do Zwardonia zakupuje wodę i ruszam samotnie na szlak czerwony do Wielkiej Raczy. Pogoda mnie nie rozpieszczała wieje sypie mam juz dość tego śniegu, początkowo idzie sie w miarę dobrze ael im dalej tym więcej śniegu i wciąż sypie. W końcu śnieg zaczyna mi sięgać po kolana przede mną nikt nie szedł sam sobie przecieram nikt nie mówił ze będzie lekko. Około godzi 17 po 7 godzinach przecierania szlaku zmęczony jak koń po westernie nareszcie docieram do upragnionego schroniska tam posiłek zakwaterowanie i udało mi sie zintegrować z miła grupą miłośników fotografii z Rybnika oczywiście wieczorne piwko i pogaduszki aż do późnych godzin wieczornych. Przyjemny sen do godziny 7 śniadanko znowu piwko z chłopakami od aparatów niestety i oni mnie opuszczają około godziny 10, wyciągam książkę i czekam na resztę czubów jako pierwszy dociera Grześ reszta dopiero jakieś 40 minut później a reszta dnia została już opisana przez Dareczka. Podsumowując był to męczący ale przyjemny weekend w Beskidzie Żywieckim
PS.
Moich zdjęć niestety nie zobaczycie ponieważ zrobiłem ich bardzo mało ( Nie chciało mi się wyciągać aparatu za często) i nie posiadam konta na żadnym serwerze wiec nawet nie mam ich jak pokazać

Pogoda - bez komentarzy, jak na złość sypie od piątku, chyba dlatego, że 2 tygodnie temu na Hrobaczej śmiałem twierdzić, że Agniesz.... znaczy Pani Zima już tu nie mieszka . Ruszamy z andrychowskiego BP 20 minut po 6 rano.
Po drodze zbieramy pozostałą część ekipy. Wieści od Kapra, który nocuje na Raczy, są wysoce niepokojące, wczoraj przedzierał się czerwonym ze Zwardonia blisko 7 godzin, doszedł zmordowany jak koń po westernie. Ciekawe jak będzie dziś na żółtym od Rycerki. Całą noc szaleje śnieżyca. W Rycerce Kolonii musimy sobie własnonożnie udeptać parking. nosz cholera, że nikt nie wziął łopaty. Żółty do góry niby przetarty, ale idzie się ciężko (pewnie przez te dwa poweraidy dla Kapra ) Im wyżej, tym więcej śniegu. Do połowy łydki, po kolana, w końcu pod szczytem do połowy uda, w dodatku ktoś włączył nawiew. Jakoś dochodzimy do schroniska w niecałe 3 godziny. W planie był powrót przez Przegibek do Kolonii, ale pogoda wyraźnie kisi się z minuty na minutę Zaczyna wiać, prószyć drobnym śnieżkiem. Nie pamiętam dokładnie, ale to chyba ja jako pierwszy mówię:

- To nie ma sensu. Jest źle.

Przyznaję bez bicia - to wyłazi ze mnie strach po ubiegłorocznej traumie na Gibasach. Zresztą jest już późno, o wiele za późno, a droga na Przegibek może nam zająć w tych warunkach dobre 7-8 godzin. Ale jak to CZUBY. Nawet po decyzji odwrotu nie mogą być spokojne. Schroniskową jadalnią co chwilę wstrząsają salwy gromkiego śmiechu, z kuchni wędrują na stół kolejne smakołyki (ehhh pierożki, krokieciki, barszczyk, herbatka z rumem, grzaniec ect.), w przerwie podziwiamy niesamowity widok na Małą Fatrę i Babią Górę z wieży widokowej na szczycie, składamy w śniegu rytualną ofiarę dla Królowej Śniegu (aby se już wreszcie poszła hen w piz##u ), ale w końcu nadchodzi ta chwila, że czas się zbierać w dolinę. Sypie jak przed wojną, ale w takim towarzystwie nic nie jest straszne. Kolejne niekontrolowane napady śmiechu po drodze umilają nam czas wędrówki do Kolonii. W sumie to chyba schodzimy dłużej niż wychodziliśmy, ale jak utrzymać równowagę jak człowiek ciągle się śmieje Co rusz, ktoś leży w zaspie

Podsumowanie??? A co tutaj podsumowywać??? Z Wami Czuby Kochane wszędzie, zawsze i w każdą pogodę

Kilka moich wypocin poniżej (klik w obrazek)