Marzy mi się, abym kiedyś mogła wejść do górnego pomieszczenia schroniska, gdzie widoki są na cztery świata strony 

Śniegu tyle co kot napłakał ale i tak wrażenia są iście zimowe... fotki wyszły rewelacyjnie 

Na te nieszczęsne "zlodowacenia" polecam Ci raczki - małe, lekkie, na każdy but pasują i w znaczny sposób poprawiają komfort zimowego wędrowania 

ładna zima na Perci MF

Udało mi się wykorzystać okno pogodowe

Szybko jednak trudny odcinek skończył się i mogłem podziwiać niezwykłość i piękno szlaku zwanego Percią Borkowskiego. Szlak rzeczywiście jest niezwykły – bukowy las, ściany skalne, urwiska, powalone drzewa … Naprawdę niesamowite.
Poruszanie się wśród luźnych skał nie było łatwe, ale na szczęście było mało śniegu i można było stawiać kroki bez obawy, że stopa ugrzęźnie w skalnej szczelinie (co mi się już nie raz zdarzyło). Niektóre miejsca wymagały ostrożności szczególnej i trzeba było pomagać sobie rękami. Zejście zajęło mi sporo czasu nie tylko ze względu na trudności ale przede wszystkim ze względu na piękno tego miejsca.

Niżej szlak wije się wśród drzew, często zmieniając kierunek. Po wyjściu z lasu można podziwiać widoki na południe, w stronę Gorców, czyli tam gdzie chciałem wyjść następnego dnia. Ale to już zupełnie inna historia.

Po krótkim odpoczynku trzeba było iść dalej. Oczywiście nie pozostawało nic innego jak wybrać szlak żółty. Początkowo szlak biegnie wśród pięknego bukowego lasu – warto było również spojrzeć w górę - i szybko nabiera rozmachu, stromo opadając w dół. Tak stromo, że przez moment zawahałem się czy aby dobrze robię próbując nim zejść. (cdn.)

Wykorzystując pobyt w Rabce trudno było mi oprzeć się pokusie wyskoczenia – chociaż na krótko – w okoliczne góry. Pierwszym wybór padł na Luboń Wielki, na który nie miałem dotąd okazji wejść zimą. Zatem mogło to być moje pierwsze zimowe wejście na Luboń…

Plan był prosty – samochód zostawiam w Rabce-Zarytem (gdzieś między kościołem a stacją kolejową) i szlakiem żółtym wchodzę na szczyt.

Pierwszą część drogi przeszedłem wraz ze szlakiem niebieskim - biegnie od stacji - z którym szybko rozstałem się przy głównej drodze (droga krajowa na Nowy Sącz). Sto metrów dalej rozpoczynał się szlak żółty – moje wyzwanie.

Szybko minąłem ostatnie domy i od razu mogłem zgubić szlak - na szczęście byłem obserwowany przez młodego człowieka, który wyraźnie dał mi do zrozumienia, że należałoby skręcić w przeciwnym kierunku. Właściwie ukierunkowany z optymizmem spoglądałem na dalszą część trasy. Jednak w tych pięknych okolicznościach przyrody wyznaczonym szlakiem poruszałem się krótko, bo już po wejściu do lasu niespodziewanie się z nim rozstałem. Od tego momentu piąłem się nieznaną ścieżką w górę z nadzieją, że jeśli nie dojdę do żółtego to przynajmniej dojdę do szlaku niebieskiego … no i że nie spotkam się oko w oko z jakimś dzikim stworzeniem, które nie będzie miało względu na moją osobę. Śniegu nie było wiele, miejscami - szczególnie pod drzewami – nie było go w ogóle. Przynajmniej nie musiałem brnąć przez głęboki śnieg. Ale droga i tak nie była łatwa – pod cienką warstwą świeżego śniegu zalegał lód - moment nieuwagi i …. Po mozolnej wspinaczce dotarłem do połączonych szlaków niebieskiego i zielonego i wraz z nimi osiągnąłem cel – Luboń Wielki. (cdn.)

jolanta napisał/a:

Kolory fotek  aż nieprawdopodobne

Przy okazji tej fotorelacji odkryłem, że picasa automatycznie obrabia zdjęcia, podnosi nasycenie i ostrość, czego wcześniej nie robiła... a ponieważ moje zdjecia i tak już są mocno kolorowe to teraz zdecydowanie zrobiły się za bardzo plastikowe

pierwsza fotka oryginalna, druga po wgraniu na picasa:

ja to zauwazylem ok 2 miesiace temu, czasem to fajnie wychodzi ale tylko czasem

Kolory fotek  aż nieprawdopodobne

Przy okazji tej fotorelacji odkryłem, że picasa automatycznie obrabia zdjęcia, podnosi nasycenie i ostrość, czego wcześniej nie robiła... a ponieważ moje zdjecia i tak już są mocno kolorowe to teraz zdecydowanie zrobiły się za bardzo plastikowe

pierwsza fotka oryginalna, druga po wgraniu na picasa:

Takich "wypasionych" wież widokowych w Wyspowym jest sporo, no ... bo i oglądać jest z nich co