]]>]]>Proponuje wybrać się ekipą z forum w sierpniu lub we wrześniu pod Babią na grzyby . Słyszałem , że są to świetne rejony na grzybobranie
.
maurycy świetny pomysł ! Forumowego grzybobrania to chyba tu jeszcze nie mieliśmy ! Nawet jeśliby z jakiś powodów, chociażby urlopowych, sierpniowy termin nie wypalił, zawsze można zrobić jesienny wypad na grzyby .
. Byłem w pobliżu rok temu z niezłym skutkiem . Konkretnie na stokach Pilska po słowackiej stronie ( po przejechaniu granicy skręca się w prawo na najbliższych rozstajach ) . . Jak przyjdzie czas napiszę post w planowanych wycieczkach . Hej ]]>
Piękna wycieczka, od Słowackiej strony to jeszcze nie szedłem.
Tym czasem pozdrawiam nadmorsko 
Wędrówka powrotna właśnie z ich powodu miała miejsce zielonym szlakiem - dzisiaj już wiem, że wystarczyło zejść nieco niżej obejrzeć co jest do obejrzenia i wrócić na część bardziej widokową 
Ciut historii...
Fotka z 1904r.
Historia schroniska "Beskiden-Verein" na Babiej Górze rozpoczyna się od roku 1904 r., wtedy zakończono jego budowę. Uroczyste otwarcie odbyło się w czerwcu 1905 r.
Budynek był piętrowy zbudowany z piaskowca.
Od strony południowo-zachodniej pozostawiono w murach wystające kamienie z zamiarem dobudowania w przyszłości drugiej części schroniska. Parter stanowiło pięć pomieszczeń - magazyn, kuchnia, jadalnia oraz korytarz i ubikacja. Jadalnia połączona była z oszkloną werandą, z której roztaczał się widok na Tatry i Orawę. Na piętrze znajdowały się cztery pokoje noclegowe. Dwa z nich zajmowały piętrowe prycze, po 18 miejsc w pokoju. Pozostałe były trzyosobowe.
Schronisko ogrzewano szamotowymi piecami.
Rok 1909
Okres I wojny światowej
A tak zapewne wyglądało schronisko w czasie kiedy rozegrała się znana nam wszystkim tragedia, którą upamiętnia krzyż pod Jawornicą
Schronisko w latach trzydziestych.
Informacje i fotki pochodzą z książki Tomasza Biesika:Schroniska górskie na starej pocztówce i fotografii.
Dzisiaj wygląda to tak...
Długo ostrzyłam sobie zęby na tą wycieczkę po pamiętnej wyprawie Marcina i Piotra
Żółty szlak ze Slanej Vody rzeczywiście jest godny polecenia i fantastyczny widokowo - Taterki na szczęście stoją zawsze w tym samym miejscu i zaczekają tam na mnie, ponieważ planujemy jeszcze powędrować szlakiem czerwonym przez Małą Babia Górę
Miałam wspaniałych kompanów eskapady, pierwszy raz wybrał się z nami Staszek z Gibasów - niesamowity gawędziarz 
W czasie schodzenia w dół - w kosówce - fajnie było posłuchać opowieści o jaskiniach w Babiej Górze, a zwłaszcza o jednej, w której ponoć odbywały sie podczas okupacji jakieś doświadczenia, eksperymenty....
Po wyzwoleniu teren wokoło jaskini był terenem wojskowym, Rosjanie ponoć również prowadzili tam jakieś badania... koniec końców wejście do jaskini zalano żelbetonem...
Może ktoś z Was wie na ten temat coś więcej?
Wielkie dzięki kochani za superową wyprawę i ... trza nam się zmówić na następną 
a mam pytanie:były komary?
w górnych partiach nie ma komarów, na dole i w podmokłych miejscach się zdarzały
]]>. kisiel to czekamy teraz na Twoje piękne zdjęcia ze wschodu ! 
, super wypad, piękne zdjęcia jutro ja się wybieram ]]>, widlicza alejskiego też . Dziękuję za przypomnienie nazwy paproci ! Jak uporam się z albumikiem to będzie wszystko ! ]]> Wysyłałem takie ładne foto na maila I oto to foto - widlicz alpejski
Darek Tlałka, jak to Darek znalazł w tych ruinach ciekawą paproć – kurczę zapomniałam jak się nazywa
Ta ciekawa paproć to paprotnica krucha (Cystopteris fragilis) gatunek częsty w Polsce jak i w naszym Beskidzie Małym
skrzyp olbrzymi – jeden z dwóch gatunków skrzypów objętych w Polsce ochroną
Pod Babią Górą ten skrzyp olbrzymi był stosunkowo nieolbrzymi. Związane jest to z warunkami siedliskowymi. Ja kiedyś byłem na takim stanowisku gdzie skrzyp olbrzymi osiągał 2 metry wysokości i wtedy można było poczuć się jak wśród kalamitów okresu karbońskiego
]]>. Ja spróbuje ją "odrobinkę" rozwinąć i uzupełnić . Wcześnie rano, ok. 5.15 wsiadam do podjeżdżającej pod mój dom „Mikrusi” i mamy ¾ naszego składu. Pędzimy szybko na Basie po ostatnie ogniwo dzisiejszego wycieczkowego łańcucha - Stacha . W pełnym składzie ruszamy do Oravskiej Polhory, a dokładnie pod Chatę Slaná Voda. Po drodze przebiegające koziołki i świnki morskie … ale nic nas już nie powinno w tym kraju dziwić ! . Na miejsce docieramy ok. 7.15 , czekamy do 7.30 na ew. współtowarzyszy, którzy … szkoda … nie pojawili się. Ruszamy więc żółtym szlakiem do Królowej. .
Dzień zapowiada się piękny, góra pokazuje się nam w lekkich woalach, czyli w pełnej krasie .
Pełni optymizmu robimy foto wyjściowe i w górę !
Szlak żółty to rzeczywiście bardzo ciekawa trasa. Nie tylko pod względem krajobrazowym, ale również przyrodniczym. Jak się łatwo domyślić, zarówno Darek, jak i ja, opóźnialiśmy bardzo tempo marszu przez ciągłe focenie to tego, to owego … . Na szczęście reszta naszej ekipy to bardzo wyrozumiali ludzie. , za co im w tym miejscu bardzo dziękuję. W ostateczności doprowadzali nas do porządku gwizdkiem. !
Teraz można podziwiać w reglu dolnym pięknie kwitnącą wierzbówkę kiprzycę, roślinę, która tworzy przepiękne górskie kompozycje.
W pełni kwitnienia jest też rdest wężownik i dzwonek wąskolistny, których chyba będzie za dużo w moim albumie - zakochałam się w nich i nic na to nie poradzę .
Żałuję tylko, że powyżej 1000 m n.p.m. wierzbówka była w fazie pączkowej. Z rdestem wyglądałaby wśród zieleni przecudnie.
Oprócz roślinek na szlaku nie brakowało owadów i innej zwierzyny. Joli udało się wypatrzyć pięknego, trochę ospałego padalca , który pozwolił się wziąć do ręki .
Nawet ślimak schował rogi – ranek był w lesie odrobinę chłodny, dlatego zwierzyna powoli budziła się do życia .
pomrów błękitny (Bielzia coerulans)
Ciekawe, czy jakby Jola pokazała mu pyszny sernik, którym częstowała nas na szlaku, wystawiłby swoje różki . Na pewno tak !
foto: Jolanta
Teraz wrócę do krajobrazów . Nie spodziewałam się, że zobaczę z tego szlaku tak dużo . Co prawda do pełni szczęścia brakowało mi Tatr, ale to co zobaczyłam w dużej części zaspokoiło potrzeby mojej duszy ... .
a jeśli nie, to sama sobie je uzupełniałam … .
Na żółtym szlaku zatrzymać się można w dwóch drewnianych, bardzo solidnych szałasach. Często przy tych obiektach jest źródełko i miejsce na ognisko. Spokojnie można tu przeczekać burzę, a nawet przenocować.
"Spacerowym" tempem dotarliśmy na szczyt ok. godz. 13.00 . Strona polska przywitała nas potwornie zimnym wiatrem i mgłą . Trzeba było szybko ubierać kurtki, ponieważ temperatura odczuwalna zbliżała się do zera ... .
Trwało to ok. 20 min., potem na niebie się przejaśniło i przyjemnie ciepło zrobiło się już na całym Diablaku . Po raz kolejny sprawdza się powiedzenie – że „kobieta zmienną jest”.
Na szczycie troszkę zabawiliśmy , po czym wpadło nam do głowy, żeby schodzić z powrotem do Slanej Vody szlakiem zielonym, a następnie, już na Słowacji, niebieskim. Cóż, musi być ktoś, kto szlak przetestuje ! Nich będzie, że to my ! . No więc ... – do piętra kosodrzewiny szlak bardzo ciekawy i malowniczy. Trafiliśmy tu na ruiny schroniska (Schutzhaus auf der Babiagura) pod Głodną Wodą (źródełko).
Darek Tlałka, jak to Darek znalazł w tych ruinach ciekawą paproć – kurczę zapomniałam jak się nazywa – liczę więc na jego pomoc.
Schodząc w dół, w kosodrzewinie natrafiliśmy jeszcze na krzyż upamiętniający tragedię Rodziny Frysiów na Babiej Górze. Na samym szczycie Jawornicy w Beskidzie Małym stoi o wiele większy, metalowy ufundowany na pamiątkę śmierci 4 narciarzy z andrychowskiego Klubu Beskid, zmarłych właśnie na Babiej Górze 14 lutego 1935 r. Dzisiaj na stoku Babiej Góry, w miejscu, gdzie zginęli, stoi na pamiątkę w kosodrzewinie nieco mniejszy.
I to by było na tyle atrakcji. Piętro regla górnego i dolnego to las, las i jeszcze raz las tj. prawie 4 godziny lasu … Próbowaliśmy w tym lesie mimo wszystko się czegoś doszukać . Był więc skrzyp olbrzymi, rozpucz lepiężnikowiec i zaraza , znalazłam nawet pięknego borowika .
skrzyp olbrzymi – jeden z dwóch gatunków skrzypów objętych w Polsce ochroną i zaraza żółta pasożyt m.in. lepiężników, roślina pasożytnicza objęta całkowitą ochroną.
rozpucz lepiężnikowiec - największy przedstawiciel rodziny ryjkowcowatych występujący w Polsce
Szlak ten jest niesamowicie długi i monotonny … . Nie polecamy go, broń Boże, jako szlaku startowego na Babią Górę !. Gdy naszym oczom ukazała się łąka z krowami, którą mijaliśmy na początku naszej trasy, skakaliśmy z radości. Był to bowiem znak, że niedługo będzie w końcu parking i nasze autko !
Po zawinięciu na parking obowiązkowo obeszliśmy jeszcze Chatę Slaná Voda, gdzie prócz stada mieszanej zwierzyny: świnki wietnamskie, kozy, owce, muflony i Bóg wie, co jeszcze , nie dopatrzyliśmy się nic bardziej interesującego, wsiedliśmy do naszej „Mikrusi” i ruszyliśmy do domu .
Bardzo dziękuję moim Współtowarzyszom wędrówki za przepiękną, pełną estetycznych wrażeń środę . Pełny albumik ze zdjęciami pokażę, jak się z nimi uporam. .
Na miejscu byliśmy gdzieś koło 7:00 rano. Ze Slanej Vody ruszyliśmy żółtym szlakiem na szczyt Babiej Góry. Przede wszystkim rozglądaliśmy się za czymś co ci słowacy mają z flory i fauny. A mieli tego całkiem sporo m. in. kilka gatunków storczyków, tojad mocny, wierzbówkę kiprzycę, młakę z wełnianką, modrzyk górski, sasankę alpejską, spore stadko pasących się krówek z cielakami itp. No i mieli też widlicza alpejskiego. Tempo wędrówki mieliśmy spokojne. Co jakiś czas przystawaliśmy by podziwiać widoki na południe które były przednie mimo słabej przejrzystości powietrza. Czym wyżej to lepsza panoramka. Było widać Tatry, Wielki Chocz, Wielką i Małą Fatrę, Pilsko, a wyżej fragment Gorców i Beskidu Śląskiego. Południowe stoki Babiej Góry nijak się mają do północnych, które są bardziej płaskie i niemal pozbawione skał, ale za to nadrabiały one właśnie widokami Na trasie turystów było niewielu natomiast na szczycie Babiej było ich już sporo 
Ja co jakiś czas, jak to u mnie bywa dopadałem paprocie, ale przede wszystkim interesował mnie gatunek o nazwie widlicz Isslera mający w Karpatach Polskich jedyne istniejące stanowisko w Szerokim Żlebie znalezione przeze mnie 11 lat temu. Znalezienie na Babiej Górze widlicza alpejskiego to jest małe piwo w przeciwieństwie do Isslera którego było spore ilości. Nowe stanowisko widlicza Isslera oczywiście nie znalazłem Na szczycie Babiej Góry byliśmy z ponad godzinę i wtedy dopadła nas chmura z zimnicą. Następnie zeszliśmy szlakiem zielono-niebieskim. W piętrze kosodrzewiny znajdowały się ruiny schronu niemieckiego i dziwna sosna z czterema igłami (prawdopodobnie mieszaniec) Później to już była jedna wielka monotonia tzw. las iglasty pochodzący z nasadzeń i zero widoków. Wielbicielom mocnych wrażeń przejścia tego szlaku to ja nie polecam bo zasnęli by kilku minutach I jeszcze do tego ta zaraza W Slanej Vodie byliśmy gdzieś po 19:00. Przy schronisku znajdowała się hodowla świnek pekińskich i kóz. Po emocjonującej wycieczce wróciliśmy do Polski za którą wszystkim dziękuje ]]>