No cóż, myślę ,że tego dnia dosyć miałam skał, klamr i łańcuchów Chociaż następnego dnia już chciałam tam wracać

... bo te przeżycia i widoki uzależniają Podziwiam Aniu, szczerze podziwiam

... i trzeba podjąć decyzję albo wspólne komentowanie albo oryginalna jakość zdjęć... 

Ps. Czy ktoś wie dlaczego Picassa rozjaśnia zdjęcia i robi je tak jaskrawe? Czy to kwestia ustawień w programie?

o tym już pisał wcześniej sprocket73 , nie pamiętam juz w którym poscie ale wszystko jest do ustawienia Narzędzia-Opcje-Zdjęcia Google+-zachowaj orginalną jakość zdjęć

Ps. Czy ktoś wie dlaczego Picassa rozjaśnia zdjęcia i robi je tak jaskrawe? Czy to kwestia ustawień w programie?

Z przyjemnością oglądam fotki z tej Waszej wyprawy. Wielkie gratki! Uznanie za taaaaaki długi dystans!    :*

A dlaczego z Zawratu nie ruszyliście Orlą Percią w stronę Przełęczy Krzyże?
Jest to widokowo bardzo piękna trasa.

Ania na prawdę była dzielna i co więcej to ona mnie motywowała do dalszej drogi, gdy łapałem karpia pod Krzyżnym

Takiej dziewczyny jak Ania można tylko pozazdrościć 

Piotrek, my ludzie tak mamy, że nie znamy tak naprawdę swoich możliwości. Jednak chyba lepiej w ich ocenie być ostrożnym, niż je przeceniać. Dlatego pewnie gdyby mi ktoś dzień wcześniej zaproponował taką trasę, to bym go wyśmiała Ale stało się i nie żałuję żadnej chwili na szlaku tego dnia. W pewnym momencie, kiedy odpoczywaliśmy w czasie podejścia na Krzyżne zażartowałam "niech mi ktoś jeszcze kur...de powie coś na temat jakiejś wyrypy" (oczywiście z szacunkiem dla wszystkich wyrypiarzy, ja po prostu czułam się tak wyrypana ,że myślałam ,że bardziej się nie da). Śmialiśmy się z tego dłuższą chwilę po czym stwierdziłam ,że nie jest z nami tak źle skoro jeszcze sobie żartujemy

Aaa i muszę dopisać ,że Marcinowi też przecież należą się słowa uznania. Nieźle go stresowałam pod Zawratem. Myślę ,że długa droga powrotna też go martwiła także z mojego powodu, ale to twardziel i tego nie okazywał

Ten dzień zaczęliśmy wcześnie rano a czterogodzinna droga ze schroniska na Hali Kondratowej do schroniska Murowaniec okazała się tylko rozgrzewką przed całodziennym chodzeniem.
Było wszystko: piękny, cichy poranek; kozice na szlaku, chodzenie "na ciężko" i "na lekko", wspinanie, łańcuchy, mordercze podejścia i monotonne zejścia. Był też strach i mnóstwo emocji a na koniec było piwo, po którym traciliśmy ostrość widzenia ... a może to ze zmęczenia?

Krótka relacja w wersji zdjęciowej po kliknięciu w obrazek