autograf wzięłaś ?

Co tam autograf. Możliwość pogłaskania takiej pięknej pary koni to by było coś !

Dzięki Darku, ale Tobie za to udało się po tej puszczy nieco "pobuszować" i odkryć dokonać !

kris_61 zdjęcia nigdy nie oddadzą klimatu danego miejsca, a emocje, wiadomo, zawsze najmocniej odczuwane w sercu i duszy.

Super zdjęcia. Na pewno emocje związane z bezpośrednim kontaktem z Wigrami i okolicą są zapewne mocniejsze niż na fotach, ale też je czuć.      

Na te aukcje przyjeżdża tam nawet znany miłośnik koni ,  perkusista zespołu Rolling Stones sir Charlie Watts

zgadza się maurycy

Koniec wakacji, koniec podróży . Ostatnim miejscem na trasie naszej zeszłorocznej wycieczki wzdłuż wschodniej granicy naszego kraju były – Wigry. Tuż po wizycie w Bohonikach, już po zmroku dotarliśmy do Pokamedulskiego Klasztoru nad Jeziorem Wigry, miejsca, gdzie mieliśmy spędzić dwa ostatnie dni naszego pobytu na wschodzie.

Klasztor z lotu ptaka

Klasztor Kamedułów położony jest w malowniczym miejscu nad Jeziorem Wigry. Jeszcze za księcia Witolda na wyspie wzniesiono dwór myśliwski, rozbudowany za Władysława IV. Okolice Wigier były ulubionym miejscem polowań polskich władców. Polowali tu m.in. Władysław Jagiełło i Zygmunt August. W 1667r. król Jan Kazimierz nadał wyspę wraz z zabudowaniami, okoliczne jeziora oraz duży kawał puszczy zakonowi kontemplacyjnemu kamedułów. Kameduli przybyli w roku następnym i założyli swoją siedzibę. Zbudowali kaplicę, kościół i potrzebne zabudowania gospodarcze.

W 1671r. olbrzymi pożar strawił drewniane zabudowania na wyspie. W.1694 r. przystąpili więc kameduli do budowy dużego zespołu klasztornego z kościołem i budynkami gospodarczymi z materiału ogniotrwałego - z cegły. Wyspę połączono groblą z lądem, podwyższono i uregulowano. Na dwu tarasach (niższym, na wysokości 11 m, i wyższym, na wys. 16 m nad lustrem wody) zabezpieczonych murami oporowymi wzniesiono budowle z cegły: kościół, 12 eremów, refektarz, kaplicę kanclerską zwaną też domem królewskim, wieżę zegarową, dom furtiana i in.

eremy – domy, w których mieszkali eremici – zakonnicy prowadzący pustelnicze życie, z prawej wieża zegarowa

Dominującym elementem założenia architektonicznego był budowany przez pół wieku barokowy kościół. Zbudowany jest na rzucie krzyża, ma dwie dwukondygnacjowe wieże zwieńczone hełmami.

Kościół można zwiedzać, odprawiane są w nim regularnie msze święte. W jego podziemiach spoczywają zwłoki pierwszego biskupa wigierskiego, wybitnego kaznodziei ks. Franciszka Karpowicza i dawnych zakonników - kamedułów.

Po trzecim rozbiorze w 1796 r. władze pruskie dokonały konfiskaty olbrzymich dóbr kamedułów i kasaty klasztoru. Zakonnicy musieli opuścić klasztor i przenieść się na Bielany pod Warszawą. W 1800r. zostało utworzone biskupstwo wigierskie z siedzibą w zespole pokamedulskim. W 23 lata później siedzibę diecezji przeniesiono do Sejn, a kościół wigierski stał się parafialnym. Od tego czasu zaczęło się stopniowe ubożenie i niszczenie obiektu.

W różnych okresach czasu z wigierskiego kościoła przeniesiono część wyposażenia do innych parafii, m.in. do Suwałk. Najwięcej szkód poczyniły obie wojny. Po pierwszej wojnie rozpoczęto prace rekonstrukcyjne zniszczonego zespołu. Odbudowano kościół, refektarz i jeden erem. Wnętrza kościoła nie zdołano zrekonstruować. Przyszła nowa wojna, a z nią nowe zniszczenia. Już w pierwszych latach powojennych przystąpiono do odbudowy i stopniowej rekonstrukcji całego zespołu. Do chwili obecnej odbudowano kościół, eremy, refektarz, domek furtiana, kaplicę kanclerską i wieżę zegarową. Trwają nadal prace nad rekonstrukcją wnętrza świątyni i umocnieniem murów oporowych.
Odbudowane eremy i inne obiekty są użytkowane dzisiaj jako ośrodek wypoczynkowy i można sobie taki erem wynająć. Cennik można znaleźć na stronie klasztoru. My sobie właśnie taką atrakcję na koniec zafundowaliśmy … .

Pod zdjęciem wirtualny spacer po klasztorze

Z górnego tarasu klasztoru rozpościera się piękny widok na Jezioro Wigry. U stóp klasztornego wzgórza jest przystań Żeglugi Mazurskiej, ale my zamiast rejsu wybraliśmy kąpiel w jeziorze. .

Wigry to rewelacyjne miejsce dla osób lubiących kontakt z przyrodą, szukających ciszy i spokoju.

Dwa dni w tak pięknym miejscu to zdecydowanie za krótko, żeby zwiedzić jeszcze okolicę. Niestety czasu więcej nie mieliśmy. Nie chciało się wracać po takich przygodach do domu, oj nie chciało … .

                                                                                     *****

”Powiadają, że Polska jest jak obwarzanek - najlepsza na brzegach”.. Jest dużo prawdy w słowach Ewy Marcinkowskiej - Schmidt. Polecam wszystkim wschodnie rubieże naszego kraju. To zupełnie inna część Polski, bardziej spokojna, bo z dala od zgiełku cywilizacji, nostalgiczna i egzotyczna, mająca swój własny, niespotykany gdzie indziej charakter. Przejeżdżając przez podlaskie miejscowości widać wyraźnie mozaikę kulturowo – religijną. Przejawia się ona w budownictwie, języku (gwarze), ubiorze i kuchni. Są też miejsca, gdzie czas się zatrzymał, dla niektórych może już za brzydkie, ale to właśnie one powodują, że budzi się w człowieku tęsknota za tym co bezpowrotnie minęło. Ludziom żyje się tutaj znacznie trudniej, ale z drugiej strony żyją myślę piękniej, bo ich styl i rytm życia zależy od rytmu przyrody, a trudy codzienności pokonują uśmiechem i dobrymi relacjami między sobą. Bez wątpienia są tu również najpiękniejsze i najbogatsze pod względem przyrodniczym tereny w Polsce, których, na szczęście, nie zdołano jeszcze zadeptać i oby tak pozostało. Gdzież bowiem będziemy uciekać od chorej bezdusznej cywilizacji … .

Dziękuję całej ekipie, z którą miałam przyjemność podróżować za przemiłe towarzystwo i atmosferę. Takie wypady pamięta się całe życie . Zapewne na Podlasie jeszcze wrócę, gdyż zostało jeszcze wiele miejsc, które chciałabym zobaczyć. Nie sposób w ciągu tygodnia, bo tyle trwała nasza podróż, wszędzie dotrzeć. Musieliśmy wybierać te miejsca, które były na trasie, lub w jej pobliżu, dlatego z wielu rzeczy, niejednokrotnie bardzo ciekawych, trzeba było zrezygnować. Mimo to i tak bardzo dużo udało nam się zwiedzić. W relacji wykorzystałam swoje zdjęcia oraz Marty i Dominiki, zaś fakty historyczne związane z opisywanymi obiektami czy miejscowościami zaczerpnęłam z Internetu i przewodników.

Źródła:
Rąkowski G., Polska egzotyczna, cz. 1 i 2, wyd. Rewasz , Prószków 2012 i 2013
Polska niezwykła XXL , wyd. Demart
Internet:
www.mazury.info.pl
www.wrotapodlasia.pl
inne strony zostały wypisane w poszczególnych częściach relacji

Dziękuję czytającym za „wspólne podróżowanie”

                                                                                                                  KOŃCA NIESTETY NIE BĘDZIE

Pozwolili fotki robić?

Tak, bez problemu, mało tego, przewodnik sprawiał wrażenie bardzo dumnego, momentami aż za bardzo, z tego, że może opowiadać o swojej religii.

Były już kościoły i cerkwie, teraz pora na meczet . We wsi Bohoniki, zamieszkałej przez mniejszość tatarską, dzisiaj już bardzo nieliczną, jedynie kilka rodzin, znajduje się jeden z ostatnich dwóch czynnych meczetów w naszym kraju.  Świątynie muzułmańskie w Polsce są drewniane, ponieważ innych nie wolno było budować polskim Tatarom. Są również skromnie wyposażone.

Drugi meczet jest w Kruszynianach i to on uznawany jest za sanktuarium polskich Tatarów. Nam jednak bliżej był po drodze do Bohonik, gdzie zawitaliśmy przed zachodem słońca po wizycie w Sokółce.

Odrobina historii, czyli skąd na tych ziemiach wzięli się Tatarzy.

Powstanie wsi Bohoniki datuje się na XVI w, zaś pierwsi Tatarzy pojawili się tu w drugiej połowie XVII w. Ich osiedlenie w tym rejonie wiąże się ze słynnym, opisanym przez Sienkiewicza w „Panu Wołodyjowskim” buntem Lipków, czyli Tatarów zamieszkałych na terenie Rzeczypospolitej (głównie Wileńszczyźnie) i będącymi jej obywatelami. W 1672 r., podczas wojny z Turcją, chorągwie tatarskie w służbie polskiej z powodu niewypłacenia im m.in. żołdu i umiejętnej propagandy przeszły na stronę nieprzyjaciela. Lipkowie oddali wtedy Turkom niecenione usługi. Jednak na stronę turecką przeszły jedynie chorągwie tatarskie z armii koronnej – Tatarzy z armii litewskiej pozostali lojalni. Przywódcą buntu Lipków był niejaki Aleksander Kryczyński. W nagrodę sułtan mianował go bejem (czyli wodzem) twierdzy w Barze na Podolu, która trafiła wówczas w ręce tureckie. Rok później w zbuntowanych chorągwiach dawały się zauważyć oznaki niezadowolenia ze służby u Turków. Na tym tle doszło w Barze do rozruchów, podczas których Kryczyński zginął z rąk swych ziomków. Tymczasem wojska polskie odnosiły sukcesy. W 1973 r. hetman Jan III Sobieski rozbił armię turecką pod Chocimiem, a rok później, już jako król, zdobył broniony przez Lipków Bar. Znając nastroje wśród buntowników, król przyjął ich wszystkich na powrót do armii koronnej, pod której sztandarami brali udział w dalszych walkach z Turcją. W 1676 r. Sejm uchwalił amnestię dla wszystkich Tatarów, którzy powrócili na polską służbę. Ponieważ skarb królewski był pusty, król obiecał Lipkom, jako rekompensatę za zaległy żołd, ziemię. W ten sposób wsie Drahle, Bohoniki i Malawicze Górne stały się tatarskie. Obowiązkiem ich mieszkańców była jedynie służba wojskowa na rzecz Rzeczypospolitej. Szeregowi żołnierze otrzymali niewielkie gospodarstwa, a oficerowie większe folwarczki.

Żeby przebrnąć przez ciąg dalszy relacji krótki przerywnik w postaci relaksującej tatarskiej nutki.

Obecnie nie ma już Tatarów ani w Malawiczach, ani Drahlach, a w Bohonikach pozostało już tylko kilka rodzin. Przyczyną tego stanu rzeczy jest masowa migracja do większych miast np. Sokółki, Białegostoku, Gdańska , Szczecina, Wrocławia czy Warszawy. Tatarzy mają lekko wystające kości policzkowe i nieco skośne oczy, niemniej cechy te są tak subtelne, że na co dzień trudno ich odróżnić od Polaków i uchodzą uwadze w tłumie. Dzisiejsi Tatarzy  zamieszkujący nasz kraj nie przestrzegają już postów, nawet w okresie Ramadanu, nie wyruszają na pielgrzymkę do Mekki i nie modlą się pięciokrotnie w ciągu dnia. Jest jednak jedno święto, trwające cztery dni, które jednoczy Tatarów polskich. Sprawia, że właśnie w tych dniach zachowują oni ciągłość swoich tradycji i tożsamości. Święto to jest ruchome, nazywa się Kurban-Bajram i przypada na miesiące letnie. Ustanowione jest na pamiątkę ofiary uczynionej przez Abrahama ze swojego syna Izaaka, a zamienionej przez Boga na ofiarę owcy. I tu ciekawa rzecz, bowiem historia Abrahama to historia biblijna. Co więc islam ma wspólnego z Biblią ? Otóż islam, który narodził się w VII w. n.e. posiada wiele elementów starszych religii. m.in. właśnie chrześcijaństwa, a nawet judaizmu. Abraham uważany jest bowiem przez muzułmanów za przodka Mahometa. Podczas święta Kurban-Bajram odbywa się przed meczetem rytualny ubój przeznaczonych na ofiary zwierząt. Często jest to bydło. Ponieważ zwierzęta są wtedy zarzynane w sposób niehumanitarny  na oczach wszystkich uczestników, rytuał ten jest potępiany przez obrońców zwierząt. W tych świątecznych dniach ściągają do Bohonik Tatarzy z całej Białostocczyzny i innych odległych ośrodków i wówczas mała wioska staje się gwarna i ludna. Można wówczas poczuć „tatarski klimat” i spróbować tatarskich potraw.

Udało nam się zwiedzić meczet w Bohonikach w środku. Przypomina on drewnianą cerkiew z cebulastą banią wieńczącą dach. Owa „bania” zwieńczona półksiężycem ma przypominać kształtem najsłynniejsze meczety świata islamskiego, jak np. ten w Mekce czy Samarkandzie. Po meczecie w Bohonikach oprowadził nas przewodnik, będący przedstawicielem jednej z rodzin tureckich. Przed wejściem do meczetu trzeba zdjąć obuwie. Kobiety powinny mieć zakryte ramiona i nogi.

Wnętrze świątyni podzielone jest na dwie części, w jednej modlą się kobiety, w drugiej mężczyźni. Nie ma tu żadnych ławek ani krzeseł. Na podłodze jest dywan. Częśc męską od żeńskiej oddziela drewniane przepierzenie, w którym jest podłużny prześwit zasłoniety białą firanką. Właściwe modły odbywają się w części przeznaczonej dla mężczyzn. Wierni modlą się z twarzami zwróconymi w kierunku południowym, czyli w stronę Mekki. Miejsce to w świątyni zwie się mihrab i ma najczęściej formę zaokrąglonego łuku. Nieopodal mihrabu, z podwyższenia zwanego minbar, pełniącego rolę ambony, imam - muzułmański przywódca religijny, wygłasza modlitwy, podczas których wierni wykonują odpowiednie ruchy rąk i ciała. Podobno modląc się imam i wierni używają liturgicznego języka arabskiego, którego nikt z nich, łącznie z imamem, nie rozumie. Ciekawe …

mihrab (na zdjęciu z prawej lepiej widoczny) i minbar – odpowiednik katolickiej ambony

W środku meczet zdobią muhiry czyli dywany i obrazy zawierające ładnie wykaligrafowane i zdobione wersety z Koranu. Ciekawostką jest to, że żadne obrazy nie przedstawiają postaci ludzkich, ani zwierząt. Wiernych nie powinno bowiem nic podczas modlitwy rozpraszać.

Obok minbaru, często w rogu świątyni wyeksponowane są księgi liturgiczne.

Za małą opłatą przewodnik oferował tatuaż pisakiem w języku arabskim. Dzieciom się podobało .

Obecnie zarówno Bohoniki jak i Kruszyniany nie mają własnego imama. W Bohonikach nabożeństwa odbywają się tylko przy większych uroczystościach: święta, śluby, pogrzeby. Wtedy przyjeżdża imam z Białegostoku. Tego dnia nie zdążyliśmy już zwiedzić mizaru - największego w Polsce tatarskiego cmentarza.

                                                                                                                                                     c.d.n.

Czas kiedyś  się tam wybrać po raz kolejny.

Koniecznie, też na pewno kiedyś tam wrócę

Wasilków znajduje się 2 kilometry za Białymstokiem jadąc w stronę przejścia granicznego w Kuźnicy Białostockiej, zaś Święta Woda tuż za Wasilkowem. Do miejsca tego zawitaliśmy, ponieważ było po drodze do Sokółki, kolejnego naszego celu i nie da się ukryć, że wzniesienie z dużą ilością krzyży, które widać na zdjęciu poniżej, zwróciło naszą uwagę. 

W Świętej Wodzie znajduje się Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej.

Pierwsze wzmianki i  podania o tym miejscu sięgają czasów średniowiecza, zaś udokumentowane fakty pojawiają się dopiero w 1791 r. Wówczas to ponoć człowiek imieniem Bazyli - po dwóch latach od utraty wzroku, po przybyciu na uroczysko i obmywszy oczy w znajdującym się tu źródełku, cudownie ozdrowiał. Pracował  w zakładzie wytwarzającym papier na rzecz drukarni OO. Bazylianów w Supraślu, stąd też do historii przeszedł jako "Bazyli papiernik". Człowieka tego utożsamiano z ówczesnym dzierżawcą supraskiej papierni - szlachcicem Bazylim Samotyją Lenczewskim, pochodzącym ze starej rzymskokatolickiej rodziny osiadłej w sąsiedniej parafii. W akcie wdzięczności uzdrowiony szlachcic w ciągu tygodnia ufundował nad źródłem drewnianą kaplicę i tak się zaczęła historia tego miejsca.

Różne były losy kaplicy w Świętej Wodzie w czasie zaborów, a potem prześladowań unitów. W XIX w. staje się ona nawet świątynią prawosławną. Znajdujący się w niej cudowny obraz Matki Bożej Bolesnej zostaje przed okupacją niemiecką w roku 1915 wywieziony na zawsze do Rosji przez duchownego prawosławnego. Obecnie w kościele jest jego wierna kopia. Katolicy odzyskali świątynię dopiero w 1921 r. W czasie II wojny światowej kaplica została niemal zupełnie zbezczeszczona, zrujnowana a w części nawet spalona. Po wojnie proboszcz ks. Wacław Rabczyński, zaczął jej odbudowę i nadał temu miejscu nowe oblicze. Z jego inicjatywy wybudowano m.in. grotę z cudownym źródełkiem i Kalwarię Świętowodzką.

Inwestycje ks. proboszcza spotkały się z niezadowoleniem ówczesnych władz komunistycznych, które m.in. doprowadziły do zniszczenia stacji Męki Pańskiej. Po nawiedzeniu w 1996 r.  Świętej Wody przez Figurę Matki Bożej Fatimskiej, nastąpił dynamiczny rozkwit tego miejsca. W 1997 roku przy Sanktuarium powstała Góra Krzyży i Pomnik III Tysiąclecia.

Obecnie Święta Woda, nazywana też często „katolicką Grabarką” stała się ważnym miejscem na religijnej mapie polskich sanktuariów maryjnych i jest dosyć licznie odwiedzana.

Samo miejsce wywarło na mnie dosyć mieszane uczucia, niestety z przewagą tych negatywnych …
Góra krzyży (jak dla mnie) nieudana kopia Grabarki. Tutaj krzyżyk najlepiej kupić sobie na miejscu i zanieść na wzgórze.
Grabarka ma w sobie coś niezwykłego, mistycznego, przepełniony szczerą pobożnością klimat, który tworzyli i tworzą
pątnicy przybywający na to wzgórze od wieków i to się czuje chodząc pomiędzy lasem krzyży i wstępując do cerkwi. Nie ma
takiej drugiej Grabarki. Przy źródełku, z racji sezonu wakacyjnego, mnóstwo pielgrzymów – ruch i nabieranie wody (niektórzy przywieźli ze sobą duże plastikowe 5 l butle ) kierowane przez jakiegoś wrzeszczącego do mikrofonu duchownego. Przy świątyni co kawałek stoisko z dewocjonaliami, do kupna których też nawołuje się przez mikrofon . Harmider jak na odpuście Istne szaleństwo ...

Oszołomieni tą sytuacją weszliśmy tylko na moment do świątyni, pospacerowaliśmy po wzgórzu i zniesmaczeni opuściliśmy to miejsce. Nawet sobie „świętej wody” nie przywiozłam … Być może kiedyś miejsce to miało swój religijny, owiany tajemnicą owego cudu klimat, dziś komercja i parcie na kasę skutecznie go pozbawiły. Takie jest moje zdanie. A żeby nie być gołosłowną to dodam jeszcze, że na miejscu można zaopatrzyć się w ulotki, które reklamują nieźle wypasione Centrum Pielgrzymkowo-Turystyczne. … .

Z nadzieją, że w Sokółce będzie inaczej, ruszyliśmy w jej kierunku.

Sokółka

Od poprzedniego miejsca wyróżniała je przede wszystkim cisza i spokój. Być może za sprawą pory dnia. Było późne popołudnie. Miasto to stało się znane w Polsce za sprawą „Cudu w Sokółce", który miał miejsce w 2008 r. gdzie doszło do cudownej przemiany hostii w cząstkę Ciała Pańskiego. Wydarzenie to obiegło echem cały kraj i stało się głośnym tematem w mediach i nie tylko – (dla zaintresowanych) Historia eucharystycznego wydarzenia w Sokółce

Wydarzenie eucharystyczne w Sokółce jest jedynym tego rodzaju w dziejach kościoła w Polsce. Na przestrzeni wieków pojawiały się w różnych miejscach naszego kraju pewne eucharystyczne znaki, jednak ich prawdziwość nie została nigdy do końca udokumentowana. Cud w Sokółce jest za to pierwszym zbadanym i potwierdzonym oficjalnie przez Komisję Kościelną oraz uznany przez kościół.

Cząstka Ciała Pańskiego wystawiona jest obecnie w monstrancji w kościele św. Antoniego Padewskiego.

Za jej sprawą wierni doznają szczególnych łask, cudownych uzdrowień i ocalenia z śmiertelnych wypadków. Można tu było w spokoju uklęknąć  przed relikwiarzem z Ciałem Pańskim i się pomodlić. Nikt nie wrzeszczał do mikrofonu, że mam sobie kupić krzyżyk czy obrazek, nikt nie wyciągał ręki po kasę. Dlaczego nie może być tak wszędzie ?

Pierwotnie Sokółka była wsią koronną, której mieszkańcy zobowiązani byli do hodowli sokołów stąd wywodzi się nazwa tej miejscowości. Na początku XVI wieku istniał tu dwór myśliwski Sucholda znajdujący się we władaniu królowej Bony, który został nadany jej przez Zygmunta Starego wraz z rozległym obszarem od Kowna do Narwi i Świsłoczy. Miastem stała się dopiero na początku XVII w.

W Sokółce warto zobaczyć jeszcze zabytkową prawosławną Cerkiew św. Aleksandra Newskiego. Cześć cerkwi była w remoncie, nie wchodziliśmy do środka.

                                                                                                                                         
                                                                                                                                                       c.d.n.

W przyszłym roku, jeśli bóg da chciałbym zrobić podobną trasę na rowerze z metą w Białymstoku, bo z tamtych okolic pochodzi moja babcia.

łysy z łysiny świetny pomysł.! To idealne miejsca na rowerek. Drogi na wschodzie nie są zbytnio obciążone ruchem samochodowym. Można taką rowerową wyprawę sobie fajnie zaplanować. Podobno do 2015 r. ma być zrealizowany projekt „Trasy rowerowe w Polsce Wschodniej” obejmujący kilka województw.

Oby się udało, ponieważ cały planowany szlak rowerowy i miejsca, którymi przebiega – bardzo ciekawy . Może już się na niego załapiesz . Więcej o samym projekcie.