Uda się , uda. Trzeba tylko już dzisiaj wpisać Wielką Fatrę do kalendarza

Zacznę od kupna kalendarza na kolejny rok. Jutro!

Wielkie dzięki za interesującą relację! Z przyjemnością się czytało i oglądało ... tym bardziej, że to wszystko jeszcze przede mną... może się w końcu uda w przyszłym roku

Uda się , uda. Trzeba tylko już dzisiaj wpisać Wielką Fatrę do kalendarza

Woda kapie na głowę, na aparat. Wnętrze trochę ponure, ale i tak warto.  Muszę się zadowolić widokiem charakterystycznego szerokiego i płaskiego wejścia.

8. Przedostatni fragment trasy to zejście lasem bukowym Doliny Wapiennej (Vapenna). Z problemami pod nogami - jak przez cały dzień wcześniej. Krótki odpoczynek przy Gaderskim potoku i „ostatnia prosta” asfaltową drogą do Blatnicy. Tu spotykam więcej ludzi niż przez cały dzień wędrówki.

Plan został realizowany, jestem zachwycony i dlatego … muszę tu koniecznie wrócić Gorąco polecam!

Koniec

PS. Podziękowania dla Piotra

A jak to jest w Wielką Fatrą może wiesz. Czy szlaki są tam zamykane na okres zimowy przez HZS czy nie?

W kwestii zamykania szlaków w słowackich górach posiłkuję się stroną hiking.sk. Z niej wynika, że w szlaki Wielkiej Fatry nie są zamykane. Jedynie szlak Ramžiná – Úplaz (Malá Krížna; zielony i żółty szlak) może być zamknięty ze względu na schodzące lawiny. Ale i tak jest to bardziej zalecenie niż przymus.

Ta wycieczka jest teraz z listopada? Bo aż zdziwiony jestem tym śniegiem No chyba, że to jakieś zacienione miejsca.

Wycieczka dokładnie z 25 października. Śniegu było wtedy naprawdę sporo, szczególnie na Grubej (co widać na zdjęciu).

5. Po dłuższym odpoczynku trzeba ruszać dalej. Kierunek to bardzo dobrze widoczna Tlstá (1373 m; Gruba). Idę żółtym szlakiem w dół. Gdy spotykam turystów wspinających się w górę trochę się dziwią, że idę na Grubą bo przecież szlak schodzi w dół by później znów ostro wspinać się w górę. Uprzejmie odpowiedziałem, że mi to nie przeszkadza, że do końca dnia jeszcze daleko … Żółty szlak kończy się na Muraniu (Muráň, 1050 m). Stamtąd według tabliczki od Grubej dzieli mnie 1:15 godziny. Zajmie mi to jednak więcej czasu. Co kilkadziesiąt kroków rozpościerają się zjawiskowe widoki okolicznych gór z Grubą na czele. Gdy trochę zmęczony myślę, kiedy ta wspinaczka się skończy, stopniowo zaczyna zanikać gęsty las i pojawiają się łąki. Ścieżka pełna błota, mokra od topniejącego śniegu. Ale to nic. Co chwilę zatrzymuję się, rozglądam się wokół, robię zdjęcia ….

W szczytowej partii jest jeszcze wspanialej! Na rozległym szczycie, pokrytym śniegiem, szaleje wiatr, nie można się przed nim schronić.  Nie wiadomo skąd pojawiają się kłębowiska chmur przysłaniając widoki.

Cdn. ...

Cdn. ...

Przygotowania - jak zwykle przed wyjazdem - rozpoczynam od śledzenia prognozy pogody. Zdecydowałem już dawno, że będzie to Wielka Fatra. Wybór nie do końca był oczywisty, ale zadecydowały internetowe relacje z wypraw, (przewidywany) brak tłumów na szlakach, a przede wszystkim chęć powrotu do gór poznanych po raz pierwszy w dzieciństwie. Ostatecznie wybór padł na zachodnia część Wielkiej Fatry - często zwanej Skalną Fatrą, ze względu na szczyty Ostrej, Tlstej czy Kralowej Skały. Dwa pierwsze to cel mojego wyjazdu.

Droga z Bielska-Białej wiedzie przez Zwardoń, Czadce, Żylinę, Martin. Razem ok. 160 km (w jedną stronę).

1. Początkiem wyprawy miała być Blatnica (Błotnica), mała słowacka miejscowość u wlotu Doliny Blatnickiej i Gaderskiej. Zanim wjadę do wsi zatrzymuję się by podziwiać góry o wschodzie słońca.

Zostawiam samochód na prawie pustym jeszcze o tej porze parkingu, nieopodal pomnika poświęconego pamięci II wojny światowej (505 m). Buty, plecak, aparat i w drogę. Trasa rozpoczyna się niewinnie – po prostu spacer. Droga spokojnie wznosi się w górę. Idę sam. Tylko w połowie trasy mijają mnie robotnicy leśni, m. in. jadący w starej wysłużonej skodzie. Dolina jest mocno zalesiona, wygląda jak kanion, w którym znajdziemy ciekawe formacje skał, np. skalne okno.

2. Po niecałej godzinie opuszczam dolinę Blatnicką, zmieniam kolor szlaku i … od razu stromo w górę (koniec, a dla mnie początek Juraszowej Doliny, 657 m; ústie Juriašovej doliny). Bardzo stromo, a mokre i śliskie korzenie drzew nie pozwalają na chwilę nieuwagi. Jest pięknie, im wyżej tym las zmienia swoje oblicze głównie za sprawą porannych promieni słońca. Pięknie, ale nie da się zapomnieć o ostrym podejściu. I tak już będzie dalej …

Cdn. ...

Wrzucaj jeszcze jakieś jesienne foty z Ostrej!

Może uda mi się coś wrzucić, ale to dopiero za kilka dni