Kto ciekawy niech pobiera i czyta, miłej lektury!

... a potem w teren

A jest on naniesiony na jakąś mapę? Zapewne była by super alternatywa na Leskowiec

Nie jest naniesiony na żadną mapę. Wyrysował jego przebieg tylko Janek Zieliński w swojej publikacji  „Do źródeł Wieprzówki” , a szkoda, bo fajna trasa i myślę , ze mogłaby to być świetna ścieżka przyrodnicza.

Dwa zdjęcia nie wczytały się. Pierwsze i drugie, w miejsce kwadracików.

Forum Beskidu Małego » Zadaj pytanie » Co to za znaki?

Fotograficzne przedstawienie tej trasy przez autora, Jana Zielińskiego, jest niedoskonałe. Powinno to być na mapie. Od parkingu w lesie, tuż za skrętem drogi koło św. Franciszka, idziemy prosto na południe, dochodząc zaraz na dużą polanę składowania drewna. Tutaj skręca w lewo szlak białych serduszek. Trzy minuty i dochodzimy do rozwidlenia z mostkiem na Rzyczance. Przekraczamy ten mostek i idziemy po prawej, zachodniej stronie potoku, do góry, mając cały czas potok po lewej stronie. Napotykamy kilka znaków niebieskiej ryby, wszystkie są w dobrym stanie. Mijamy cała kolonię daglezji, których jest dużo po lewej stronie,w okolicy paśnika, ale potem rosną cały czas po obu stronach drogi, jeszcze przy szkółce leśnej, ogrodzonej druciana siatką. Po ok. pół godziny, już wysoko, napotykamy ważny znak ryby ze strzałką w lewo. W tym miejscu wyżej, po prawej widzimy przez las polanę. Oto tez znak, jest po lewej stronie, ale tuż przy drodze.
Skręcamy w lewo, bardzo słabą ścieżką, ale bardzo często oznakowaną niebieską rybą i to po dwu stronach pni drzew, znaki bardzo czytelne, widoczne z daleka, dochodzimy do górnej części potoku Rzyczanka. Jest to kamieniste, dość strome koryto, tworzące kilkusetmetrowe kaskady.
Przekraczamy koryto idąc dalej na wschód i trochę klucząc w młodym leskie świerkowym przez dwa prawobrzeżne dopływy.
Napotykamy parę znaków nieco większych.

Dalej znaki blakną, stają się mniej czytelne, las się przerzedza, znaki też, ale idąc cały czas po stoku poziomo, dochodzimy na dużą polanę. Posiada ona w środku kępę buków, na których znak ryby

Blisko jest opisane dobrze przez nene oczko wodne, taki naturalny wysięk wody podskórnej. Wodopój dla zwierząt. Polana ta była kiedyś z pewnością użytkowana przez wypas, gdyż nadmierne przeazotowanie do tej pory nie sprzyja samosiejkom. Stąd też piękny widok na Gancarz.
Z polany, miejsca o trudnej orientacji, dalej poziomo na wschód. Napotykamy znaki uszkodzone, oznaczone tylko białym podkładem, bez ryby, lub znaków nie widać.
Dalej zupełnie po lesie, bez śladu ścieżki, powinniśmy napotkać ostatni znak na tym odcinku poziomym, równoleżnikowym.
Dochodzimy do dobrej, ale stromej drogi leśnej, biegnącej z dołu do góry. Nią w prawo, stromo do góry, w kierunku grani Leskowca, ok. 10 minut. do miejsca, gdzie droga się rozwidla.

Na rozwidleniu znak ryby i strzałka w lewo. Prowadzi nas szerokim płajem, to jest ogólnie poziomo po stoku, stromo, potem równo, potem znów pod górę do punktu, w którym osiąga kulminację i opada w dół. W punkcie kulminacji skręcamy w prawo, na stok i idąc prosto w górę, poprzez pniaki, krzewy małe, wychodzimy prosto na wierzchołek Leskowca.
Dalsza droga, którą opuściliśmy, rozwidla się niżej i ma iść do drogi z Przełęczy Midowicza na Leskowiec i druga, do szlaku Mydlarze-Przełęcz Midowicza, już nisko, powyżej rozwidlenia tej drogi.
Jest to z pewnością najciekawszy, na pewno zaś najatrakcyjniejszy szlak na Leskowiec, który powinno się przejść.

A błąd jest - niezgodność opisu ze zdjęciem 

gdybyśmy tylko takie błędy mieli w książkach ... 

Może okulary mam za słabe?  W każdym razie w podpisie nie ma go na 100 %.

Jak nic, za słabe . W opisie nie ma, ale na mapce jest.

A ja niestety redaktorskim okiem  zauważyłem na przytoczonej mapce błąd - występuję na niej dwa razy nr 11 (tablica ze stopami hr. Wielopolskiej i Polana "Surzynka"), co może wprowadzać w błąd odkrywców nieznanych szlaków.

Nie jest tak do końca piotrze, jak piszesz. Jeśli się dobrze przyglądniesz jest przy jednej z jedenastek znak prim [']. Nie ma go tylko na dole pod mapą, w opisie, ale z kolei nie można się pomylić bo widać na niej przecież gdzie jest las, a gdzie polana. .

Chętnie pójdę wiosną i pokażę co zostało z tamtego czasu, a co jest nowego!

Bardzo nas to cieszy Janku !

Rzeczywiście bardzo się zmieniło od czasu, gdy pisałem książeczkę.

na stronie 106 jest zdjęcie stawku na Starej, który zawsze ma wodę, niestety już nie 

nauka poszła w las