Ehhh... jakbym wiedział wcześniej, to chociaż na Groniu Miłosierdzia bym was przywitał i życzył udanej, dalszej podróży Ale tak to jest jak się czyta wybiórczo lub nieregularnie

Miluś Ty mogłeś do nas dołączyć, a nie tylko nas witać ! Dokładnie, kto czyta wybiórczo, wiele rzeczy go omija !.

To po kolei: 
po pierwsze primo - cieszę się że nam się udało
a po drugie i trzecie primo - też się cieszę, że się nam udało   

Fajnie było zobaczyć znajome buźki, a te do tej pory nieznajome – poznać „na żywca”, szczególnie Janka Zielińskiego .
Nie będę się powtarzał, że tort był wyśmienity, placek śliwkowo-migdałowy palce lizać itd., że o prażonkach nie wspomnę....        bo to wszyscy wiedzą 

Prawie chronologiczny zapis wydarzeń – TUTAJ 
A to na zachętę

Dodam jeszcze, że całość naszej sobotniej imprezy poprzedził spacer wzdłuż łupków wierzowskich, gdzie przewodnikiem był oczywiście Janek, który nam raz jeszcze wszystko o nich pięknie opowiedział .

Strome brzegi, dołem woda. Jakoś tak inaczej niż sobie wyobrażałem.

Ale w końcu się udało.

Strzępek i Junior - zdobywcy łupków wieprzowskich

Przeszliśmy jeszcze kawałek w górę rzeki, trzeba przyznać, że jest ładna.

A potem odbiliśmy na wschód, w górę.

Zdobyliśmy Kamień i Groń Miłosierdzia, z bardzo wypasioną kaplicą/ołtarzem.

Byliśmy w lekkim szoku - jak ładnie i z pomyślunkiem ktoś to wszystko zorganizował.

Doszliśmy do zielonego szlaku na Gancarz, ale że zrobiło się dość późno odpuściliśmy "wielkie" góry i zeszliśmy na dziko do Kaczyny.

Najdzielniejszy Strzępek popisuje się cyrkowymi umiejętnościami, a Junior tylko patrzy podziwem

W Kaczynie wyszliśmy na Pańkówkę (górkę z masztem nadawczym).
Widok w stronę Leskowca.

Druga powrotna przez Kokocznik, ładnie tam jest na górze.

Z Panienki bezszlakowo w dół do Zagórnika.

I na koniec bardzo miła imprezka w doborowym towarzystwie

Tak w ogóle to bardzo się cieszę, że udało się spotkać. Nie zapowiadałem się wcześniej, bo nie wiedziałem, czy uda nam się przyjechać, a najgorzej nie lubię tych, co najpierw obiecują, a potem się nie pojawiają. Stwierdziłem, że będzie lepiej, jak nie powiem nic, a potem co najwyżej zrobię niespodziankę
Niestety Strzępek jest tak rozpoznawalny, że wypatrzyliście nas wcześniej niż my Was

A tu inne moje fotki z ogniska.
Więcej nie zrobiłem, bo było tak towarzysko, że nie szło się skupiać nad zdjęciami

Kilka zdjęć:

Ojej, ojej, ale będzie teraz jak mi się coś przypali albo przesoli  … 

Niektórzy sami sobie są winni , niemniej jednak tak miłe spotkania warto powtarzać jak najczęściej ! , dlatego pomysł Staszka uważam za świetny !

Nasze wieprzówkowe spotkanie zbiegło się z Urodzinami Janka !, dlatego świętowanie było podwójne ! . Nie mogło zabraknąć tego dnia również prezentów !. Obecni na spotkaniu Forumowicze otrzymali od Janka na pamiątkę publikację „Do źródeł Wieprzówki”.

Szczególnym prezentem był świątek, którego otrzymało nasze Forum. Mamy nasz własny FORUMOWY ŚWIĄTEK! – pamiątkę po akcji „Wieprzówka”.

Dodam tylko, że rzeźbiarstwo, obok malarstwa to jedna z pasji Jaśka i zacytuję słowa Pani Marii Biel-Pająkowej z ostatniego numeru „Nowin Andrychowskich” (10/2013) na ich temat – „ […] W rzeźbiarstwie dał się poznać przede wszystkim jako autor zadumanych Frasobliwych, pogodnych Świętych Pańskich, wesołych muzykantów wiejskich, ludzi przygarbionych ciężarem życia …”.

Niektóre z Jego prac mieliśmy możliwość zobaczyć  podczas promowania Wieprzówki. Rzeźby Janka na równi z Internautami zaciekle walczyły o rzekę !

Z kolei cyt : „ w malarstwie Janka dominują dwa nurty. Realistyczny przejawia się w subtelnych opowieściach o czterech porach roku (olej, akwarele), surrealistyczny jest odbiciem mrocznych wizji o niszczeniu świata przez człowieka, obumieraniu Natury, dominacji brzydoty …” .

Wczoraj stałam się szczęśliwą posiadaczką jednej z pięknych jesiennych akwareli Janka, za którą Mu raz jeszcze bardzo dziękuję .

Dołączam się do życzeń Staszka i życzę Ci Janku dużo zdrowia, wiecznej pogody ducha i nieustającej pasji tworzenia Dobrego !

Ku bardzo miłemu zaskoczeniu okazało się, że nena nie tylko świetnie posługuje się klawiaturą komputerową, ale również fantastycznie radzi sobie z brytwanną i garkami.    
Prażonki według tradycyjnej receptury, sałatka bardzo dobrze konweniująca swoim smakiem z kiełbaskami i wyśmienity placek były niezwykłą uciechą dla podniebienia i żołądka.
Dzięki neno!!!

Dopełnieniem do reszty mniamniuśnego szczęścia był tort Joli, bogaty w zdobnictwie i smaku.
Janek, przewidując oczywiście szaleństwa piekarniczo-kulinarne Pań zadbał o odpowiednią nalewkę oraz odpowiednią ... lekturę do czytania. 

A wszystko to odbywało się w malowniczej scenerii, na skalnej plaży jednego z licznych basenów Wieprzówki, która cały czas wesoło szemrała do nas.

Pamiętając o naszych Biebrzniętych rywalach, co chwilę wznosiliśmy krystalicznie czystą wodą z Wieprzówki toast za Biebrzę, życząc jej aby nigdy nie wyschła i meandry jej się nie wyprostowały.   

Niestety, około godziny 20 ze względu na wcześnie chodzące spać chronione gatunki wieprzówkowej ichtiofauny, impreza zakończyła się.

Czując ogromny niedosyt tak krótkim spotkaniem uważam, że imprezę trzeba koniecznie powtórzyć, ale ze śniadaniem w tle. I najlepiej gdzieś wysoko w przepastnych ostępach Beskidu Pięknego, żeby nikomu przed świtaniem nie zachciało się wracać do domu, bo to przecież nie tylko nietowarzyskie, ale i niebezpieczne. 

Dziękuję Wszystkim za miły wieczór!
Janku, jeszcze raz 100 lat!