Dzisiaj szkoła wycofała się z wychowania młodego pokolenia i wiedzy o ziemi naszych ojców, organizuje wyjazdy, ale do Londynu, Paryża. Kto z młodych ludzi marzy aby zobaczyć Zamość czy Przemyśl, poznać ścieżki i zakamarki Roztoczańskiego Parku Narodowego, poznać Beskidy i Pogórze Karpackie. […] Przepraszam forumowiczów za moje wywody, ale ostatnie wspaniałe relacje z galicyjskich wycieczek neny przypominają nam o historii tych ziem, o naszym pochodzeniu i przywiązaniu do tradycji. Zdjęcia cmentarzy w leśnych ostojach Beskidu Niskiego robią niesamowite wrażenie. Tam się przelała krew naszych rodaków. Nie wiem dlaczego, ale tam nie docierają szkolne wycieczki?

Tylko częściowo się z Tobą zgodzę krakusie, ponieważ nadal ważnym zadaniem szkoły jest wychowanie i nauczanie historii naszego kraju. „Aby człowiek wiedział dokąd idzie, musi wiedzieć skąd przychodzi. Naród bez historii błądzi jak człowiek bez pamięci" /Norman Davies/. Historia obok języka ojczystego to najważniejsze przecież przedmioty w szkole. To się nie zmieniło. Obecnie zmienił się sposób w jaki przekazuje się wiedzę, nie tylko zresztą historyczną. Oczywiście, i tu potwierdzam, najlepszą metodą (dla mnie również) zawsze było i jest pokazanie czegoś na żywo, niż opowiadanie o tym. Doświadczenie czegoś czy przeżycie najlepiej utrwala coś w pamięci. Niestety teraz (kiedyś w sumie też lepiej nie było) nie zawsze jest to możliwe. Dlaczego ? Można by tu wymienić kilka powodów, chociażby takie najbardziej przyziemne: odległość niektórych miejsc, koszty podróży, zakwaterowania itd. Nie wszystkich rodziców stać na to, aby dziecku sfinansować taką formę zdobywania wiedzy. A jeśli już, to wolą nieraz wybrać dla dziecka „ciekawszą” alternatywę … . Bliżej szkół położone ciekawe miejsca pod względem historycznym i nie tylko młodzież odwiedza, może nie zawsze z hura entuzjazmem na takie propozycje reaguje czy z ogromnym zaciekawieniem słucha przewodników (cóż prawa młodości, chociaż niektórzy pewnie zwalą takie zachowanie na błędy w wychowaniu i też trochę racji będą mieli), ale zawsze myślę coś w pamięci takiemu młodemu człowiekowi z miejsca, które odwiedził, zostaje. Na pewno więcej niż z tradycyjnych zajęć w sali lekcyjnej, chociaż dzisiaj ilość i różnorodność środków dydaktycznych w tym rozmaitych multimediów potrafi w dużym stopniu przedstawić wiedzę z różnych przedmiotów w bardzo ciekawy sposób. To już nie to, co my nosiliśmy w tornistrach i się z tego uczyliśmy. Zdziwiłbyś się, ale i one niekiedy nie cieszą się zbytnią popularnością wśród uczniów. Teraz młodzi mają „inne”, „lepsze”, „ciekawsze” rzeczy wokół siebie, niż historia, stare cmentarze itp. … . Smutne, dla niektórych może nie do pomyślenia, zaakceptowania, ale prawdziwe. Takie czasy mamy … .  Nie chciałabym tu też uogólniać i wrzucać do jednego worka całego młodego pokolenia, ponieważ znajdziemy także wśród młodych pasjonatów historii i innych przedmiotów, którzy z przyjemnością zamiast kolejnego dnia przed kompem spędzą go np. zwiedzając cmentarz wojenny. Niewątpliwie bardzo trudne zadanie mają nauczyciele, którzy muszą teraz szukać nowych, ciekawszych dróg dotarcia z wiedzą do młodzieży by budzić w niej pasję poznawania świata, poprzez chęć samodzielnego szukania prawdy o sobie i o świecie. I w tym kontekście wycieczka do Londynu czy Paryża też ma swój sens, tak samo jak Przemyśl, Zamość czy np. Łużna.
Co do wychowania to już się tu kiedyś przy jakiejś okazji na ten temat wypowiadałam i nie będę do niego wracać… .
Miło mi, że podobała Ci się relacja - pozdrawiam .

Macieks, Darku Niski czeka na Was ! Na pewno się nie zawiedziecie.

Dzisiaj szkoła wycofała się z wychowania młodego pokolenia i wiedzy o ziemi naszych ojców, organizuje wyjazdy, ale do Londynu, Paryża. Kto z młodych ludzi marzy aby zobaczyć Zamość czy Przemyśl, poznać ścieżki i zakamarki Roztoczańskiego Parku Narodowego, poznać Beskidy i Pogórze Karpackie.

Przepraszam forumowiczów za moje wywody, ale ostatnie wspaniałe relacje z galicyjskich wycieczek neny przypominają nam o historii tych ziem, o naszym pochodzeniu i przywiązaniu do tradycji. Zdjęcia cmentarzy w leśnych ostojach Beskidu Niskiego robią niesamowite wrażenie. Tam się przelała krew naszych rodaków. Nie wiem dlaczego, ale tam nie docierają szkolne wycieczki?!

Biecz

W kolejnym dniu odwiedziliśmy nieduży, cichy, królewski Biecz. Miasto to bywa nazywane „Perłą Podkarpacia” lub „Małym Krakowem”. Leży nad Ropą. Do połowy XVI w. był jednym z największych miast w Polsce. Swój rozkwit przeżywało w XIV i XVI w. kiedy prowadził przez nie szlak handlowy na Węgry. Przywożono wówczas z Węgier do Biecza wino, a wywożono głównie żelazo, sól i wełnę. Warto tu zwiedzić rynek z XV wiecznym ratuszem (niestety wejście na wieżę, z której można podziwiać piękną panoramę miasta i okolicy było w tym dniu nieczynne). W jego podziemiach mieści się dawne więzienie.

Nad miastem góruje późnogotycka Kolegiata Bożego Ciała - jeden z cenniejszych zabytków gotyckiej architektury sakralnej w Polsce.

Godne zobaczenia są też średniowieczne mury obronne wraz z wieżą kościelną i barbakanem sąsiadujące z kolegiatą.

Z Bieczem związana jest legenda polskiego Robin Hooda - rycerza (zbójnika) zwanego Beczem, który napadał na karawany bogatych zagranicznych kupców. Owe karawany poza kosztownościami i cennymi towarami przewoziły często młodych ludzi, którzy mieli być sprzedani na targach niewolników gdzieś za oceanem. Pewnego razu zbójnik uwolnił małą dziewczynkę, którą nazwał Bietką i oddał ją na dwór książęcy, żeby zapewnić dziecku jak najstaranniejsze wychowanie. Zdenerwowani ciągłymi napadami kupcy poskarżyli się władcy, ten zaś nakazał pojmać Becza. Rycerze schwytali zbójnika. Ostawiono go przed sądem, a potem skazano na ścięcie. W chwili, gdy kat miał wykonać wyrok, wybiegła na podwyższenie piękna młoda kobieta, która nakryła mu głowę  białym czepkiem i krzyknęła: „Mój ci on” (chyba znany nam już skądś ten okrzyk ) To zgodnie z przepisami prawa zwyczajowego uratowało Beczowi życie. Gdy ucichł tłum zgromadzony na placu przed ratuszem dziewczyna wyjaśniła, że ma na imię Bietka i jest jedną z uratowanych przed sprzedaniem na targu niewolników osób. Becz w ramach odkupienia win obiecał władcy wzniesienie miasta w miejscu, gdzie oswobodził Bietkę. Książę wyraził zgodę i w ten sposób powstał – Biecz. Herbem miasta stał się znak Becza – duża litera B.

Z Biecza udaliśmy się do Łużnej.

Łużna

„[…]Tam, wśród licznych grzbietów górskich
cmentarze prastare,
porośnięte młodą trawą
lub olchowym gajem.

Tam, w łemkowskim dzikim kraju
wciąż tlą się płomyki
kilku zniczy zapalanych
przez małe świetliki. „

We wsi Łużna, na wzgórzu Pustki znajduje się największy pod względem zajmowanej powierzchni cmentarz wojenny z I wojny światowej w Galicji Zachodniej – nr 123.

To tu podczas Bitwy pod Gorlicami 2-5 maja 1915 r. toczyły się najcięższe walki pomiędzy austro-węgierską 12 Krakowską Dywizją Piechoty generała Paula Kestranka, złożoną w większości z żołnierzy narodowości polskiej (56 Pułk Piechoty Austro-Węgier płk. Mollinarego oraz 100 Pułk Piechoty Austro-Węgier ppłk. Pittla) oraz 3 Armią rosyjską generała Radko Dimitrijewa. Pierwsze dwie linie okopów sforsowano bez strat, lecz w dalszych, ukrytych w lesie i niezniszczonych przez ogień artyleryjski, Rosjanie stawili zaciekły opór, który przełamano dopiero po walce na bagnety. Polskie pułki straciły wówczas blisko 900 żołnierzy.

Cmentarz ma powierzchnię prawie 30 tys. m kwadratowych, a zaprojektowali go Polak Jan Szczepkowski i Słowak Duszan Jurkovič, znany z projektów wielu cmentarzy wojennym w Beskidzie Niskim. Niegdyś na szczycie wzgórza stała drewniana kaplica (gontyna), która spłonęła w wyniku podpalenia 29 czerwca 1985 r. W 2015 r. przypada 100 rocznica Bitwy pod Gorlicami i z tej okazji postanowiono odbudować kaplicę na wzgórzu Pustki. Odbędą się tam bowiem rocznicowe uroczystości.

/Źródło: eksploratorzy.com.pl/

stan dzisiejszy kaplicy

Cmentarz podzielony jest na kwatery wg przynależności. Znajduje się tu 46 grobów zbiorowych i 829 pojedynczych. Spoczywa tu: 909 żołnierzy austro-węgierskich (w przeważającej części Polaków),  65 żołnierzy armii niemieckiej, 212 żołnierzy armii rosyjskiej oraz żołnierze, których przynależności nie rozpoznano. Na cmentarzu w Łużnej leżą m.in. żołnierze 56 pułku piechoty Armii Austro-Węgier z wadowickiego okręgu uzupełnień.

W złocie i ciszy jesiennego lasu w większości bezimienne pojedyncze i zbiorowe mogiły żołnierzy robią niesamowite wrażenie.

groby zbiorowe
 

Mieliśmy okazję porozmawiać o toczonych tu walkach również podczas II wojny światowej oraz o samej historii cmentarza z 82 letnim gospodarzem domu, mieszkającym tuż przy nim. Ze wzruszeniem w głosie, a momentami łzami w oczach dzielił się jeszcze mocno utkwionymi do dzisiaj w pamięci smutnymi wspomnieniami.

Bobowa

Kolejnym miejscem na trasie była Bobowa. Udaliśmy się tam w celu zwiedzenia XVIII w. bobowskiej synagogi, jednego z najcenniejszych zabytków żydowskiej architektury sakralnej w Polsce. Dawniej Bobowa była znanym ośrodkiem chasydyzmu z siedzibą dynastii cadyków Halberstamów, którzy prowadzili tu słynną jesziwę (rodzaj wyższej uczelni żydowskiej). Pobierali tu nauki uczniowie z wielu krajów. Dziś potomkowie Halberstamów żyją jeszcze w Nowym Jorku. Po synagodze oprowadził nas przewodnik opowiadając jej historię oraz historię słynnych chasydów zamieszkujących to miasto.

Synagoga została zbudowana w 1756 roku. W 1889 roku spłonęła podczas pożaru, jaki nawiedził miasto. Natychmiast po nim podjęto decyzję o renowacji, która nadała budynkowi dzisiejszy kształt. Podczas II wojny światowej hitlerowcy doszczętnie zdewastowali wnętrze synagogi i przeznaczyli ją na stajnie dla koni. Po zakończeniu wojny synagoga przez kilka lat stała opuszczona i niszczała. W 1955 roku została wyremontowana, a jej wnętrze przebudowane z przeznaczeniem na warsztaty tkackie dla miejscowej szkoły zawodowej. Młode dziewczyny uczyły się tu tkactwa.

osobna część synagogi przeznaczona dla kobiet

W 1993 roku synagoga została odzyskana przez Gminę Wyznaniową Żydowską w Krakowie, która nie zgodziła się na dalsze użytkowanie synagogi przez warsztaty. Od tego czasu w synagodze rozpoczęto remont, którym kierowała Fundacja Rodziny Nissenbaumów. Prace jednak szły bardzo powoli i po śmierci prezesa fundacji zostały wstrzymane. Następnie synagogą zainteresował się rabin polskiego pochodzenia Ascher Józef Scharf z Nowego Jorku, który postanowił dokończyć remont. Ów rabin urodził się w Bielsku Białej i podobno jeździł do Bobowej jeszcze za czasów Halberstama, pobierać nauki na jego słynnej uczelni.

Główna sala modlitewna jest założona na planie prostokąta o wymiarach 14 na 12,5 metrów, nakryta jest dziewięciopolowym sklepieniem wspartym na czterech słupach, pomiędzy którymi stoi drewniana, dwuwejściowa bima (rodzaj mównicy).

Na ścianie wschodniej zachowała się bogato zdobiona, stiukowa oprawa Aron ha-kodesz pochodząca z lat 1777–1778, będąca najlepiej zachowaną w regionie Małopolski. Jest to szafa wbudowana w ścianę, w której są przechowywane zwoje Tory - rodały. Jest najważniejszym elementem wyposażenia głównej sali modlitwy. Między nią znajdują się dwie kolumny, oplecione wicią winorośli. W części szczytowej znajdują się dwa gryfy w roli cherubów, symbolicznie adorujące tablice Dekalogu, zwieńczone koroną z napisem „korona Tory”. Cała polichromia zawiera liczne motywy roślinne oraz zwierzęce. Niedawno odkryto fragmenty malowideł na pozostałych ścianach, które postanowiono odsłonić i na nowo odmalować.

widoczna kopuła Bazyliki w Jerozolimie

Obecnie synagoga jest czynnym miejscem kultu, w którym nabożeństwa odbywają się sporadycznie podczas pielgrzymek chasydów do grobów cadyków bobowskich.

Na koniec dnia przejechaliśmy jeszcze przez Pogórze Ciężkowickie zatrzymując się przy słynnych ciężkowickich piaskowcowych skałkach – Skamieniałym Mieście. Ponieważ krótki dzień na więcej już nam nie pozwolił zadowoliliśmy się tylko „Ratuszem” i „Czarownicą” .

                                                                                                                                                   
                                                                                                                                              KONIEC

Ładne zdjęcia krakusie . (...)

Dziękuję!

maurycy weź się nie wygłupiaj ... , bo wpadnę w samouwielbienie !

Możesz śmiało sama pisać przewodniki    .

Nowa cerkiew w Regietowie

Cerkiew św. Paraskewy w Uściu Gorlickim

i jeszcze jedno spojrzenie na zalew w Klimkówce

zapora wodna w Klimkówce

ostatnie spojrzenie na zalew w Klimkówce

Ciężko pogodzić zwiedzanie i łażenie po górkach - to muszą być osobne wyprawy

Żeremia wyszły kapitalnie! A ślady boberkowych łapek i ogonów też były? 

Ten człowiek zrobił więcej dla ratowania cmentarzy i kapliczek Łemkowszczyzny niż całe ministerstwo dziedzictwa narodowego razem wzięte.

I robi to z ogromną pasją. Warto udostępniać informacje o stowarzyszeniu i jego inicjatywach m.in. ciekawych obozach dla wolontariuszy, które prowadzi Szymon i jego ekipa.

Tak się złożyło, że znowu odwiedziłam jesienią Beskid Niski, zwany Zielonym a że pogoda szczególnie dopisała wycieczka była podwójną radochą . Niski w październiku to oszałamiająca feeria barw, nie można oczu oderwać od cudownej mozaiki kolorystycznej. Żałuje tylko, że nie zaliczyłam tym razem górek, ale odbiję to sobie inną jesienią . 

Udało mi się natomiast odwiedzić miejsca w powiecie gorlickim, w których jeszcze nie byłam, a także wrócić do tych, które już znam . W relacji będzie mały miszmasz, dlatego, że tak właśnie było tj. wszystkiego po trochu !

DZIEŃ 1

Żeremia na Ropie za Blechnarką, tuż przy granicy polsko - słowackiej

Ale za to jakie. Nigdy nie widziałam jeszcze tak fajnie podciętych albo „podgryzionych” drzew przez bobry, a co najciekawsze drzewa stały cały czas w pionie. Wiosną to się musi tu dziać … .

Przydrożne krzyże to nieodłączny element krajobrazu Beskidu Niskiego. Drewniane, metalowe, ale przede wszystkim betonowe pięknie wkomponowały się w przyrodę stanowiąc z nią jedność.

Krzyż przydrożny z 1903 r. w Blechnarce – małej wsi łemkowskiej założonej w XVI w. przez polskich zasłużonych w bojach rycerzy Gładyszów z Szymbarku, założycieli wielu miejscowości w Beskidzie Niskim.

Tak mówi historia o "dobrym rycerzu" Gładyszu: „Aby w końcu wymieniony Jan Gładysz sam las wyżej położony tak koło Zdyni, jak również rzeki Ropy przytoczonej, łatwiej i dogodniej wycinać czy karczować i ludzi tam osadzać był w stanie, wszystkim przybyszom osadzonym lub tym, którzy będą osadzeni od dnia, w którym tam się osiedlą, na okres 20-letni dajemy i przyznajemy pełną i całkowitą wolniznę...
... Ze specjalnej naszej łaski nadaliśmy mu cały gaj względnie las nasz po obu brzegach rzeki zwanej Ropa w górę ciągnący się i na wszystkich brzegach wszystkich potoków do Ropy wpadających, z lewej strony zaczynając od źródła Obłazecz, które zowie się Słotwina, który ciągnie się od rzeki Bolan zwanej. Z prawej zaś strony zaczynając, od potoku zwanego Soczesczny, aż do góry, która sam potok z rzeką zwana Bata dzieli, nadto na wszystkich potokach, które sam przez się do Ropy wpadają, jako też ,które sie zlewają i tamże wpadają, mianowicie Uniewicza i Zasuta Ropicza, Odersne, Smerekowiec Mały i Smerekowiec Wielki, Rzegietów, aby dookoła osadzał wsie, wsie budował, miasta zakładał....”
                                                                                                                                     
                                                                                                                                  /www.beskidniski.pl/

Kwiatoń

W Kwiatoniu byłam już kilka razy i za każdym razem zatrzymuję się przy łemkowskiej cerkwi św. Paraskewy, dawnej cerkwi greckokatolickiej, obecnie kościoła katolickiego. Nabożeństwa w obrządku wschodnim odbywają się w niej bardzo rzadko, okazjonalnie. Najczęściej są to śluby lub pogrzeby … . Do tej pory nigdy nie udało mi się zajrzeć do środka świątyni – dopiero tym razem . Trafiliśmy na przewodnika, który właśnie oprowadzał turystów i skorzystaliśmy z okazji. Obiekt w ostatnich latach przeszedł renowację zarówno na zewnątrz jak i w środku. Obecnie trwają jeszcze prace przy osuszaniu fundamentów. Dodam tylko, że cerkiew w Kwiatoniu należy do najpiękniejszych łemkowskich cerkwi drewnianych w Polsce, można nawet rzec, że jest sztandarowym przykładem północno-zachodniego łemkowskiego budownictwa sakralnego. W tym roku została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

płócienna płaszczenica – prawdopodobnie z XV w.

Bardejov

W Bardejovie też już byłam kilka razy, ale zawsze chętnie wracam na urokliwy średniowieczny ryneczek z gotycką Bazyliką Mniejszą pw. św. Idziego, późnogotyckim - wczesnorenesansowym ratuszem i gotycko – renesansowymi kamieniczkami. Bardejov ma też najlepiej zachowane mury obronne z XIV-XVI w. na Słowacji.

W 2000 r. bardejowska Starówka została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Warto pokonać ponad 200 wąskich i bardzo krętych schodów na wieżę bazyliki i obejrzeć panoramę okolicy i Stare Miasto z góry .

W drodze powrotnej udało mi się w końcu (za każdym razem jakoś czasu nam brakowało, żeby tam zajrzeć) odwiedzić dwie odcięte od świata, można nawet powiedzieć zapomniane, łemkowskie wsie – Przysłup i Nowicę. Dzisiaj Nowica i Przysłup to jedno, choć nie wszyscy chętnie się z tym godzą. Jadąc od Koniecznej spotkać można jedynie drogowskaz kierujący do Nowicy (nowszej części Przysłupu). Obie wioski leżą u stóp Magury Małastowskiej. Autobus tutaj nie dojeżdża, swój kurs kończy na Małastowie.

Przysłup

Na Przysłupiu spotykamy pana malującego chyba ropą (charakterystyczny zapach) ogrodzenie wokół cerkwi, położonej malowniczo na wzgórzu. Opowiada nam nieco o samej miejscowości i jej mieszkańcach. Prawdziwych Łemków już tu nie ma. Tych co wysiedlono w 1947 r. nigdy tu już nie powrócili. Niektórzy nawet nie chcą, nie ma po co – mówi. Także łemkowskich chyży już we wsi niewiele stoi i raczej wszystkie są już opuszczone. Cerkwi nie udaje nam się zwiedzić, gdyż osoby, która mogłaby nam ją otworzyć akurat w tym dniu nie ma.

Po wizycie w Przysłupiu udajemy się do Nowicy.

Nowica

Nowica to jak tu mówią „nowsza część” Przysłupu. Wioska podobnie jak Przysłup niewielka. Zatrzymujemy się w „centrum” przy cerkwi pw. św. Paraskewy  . Znowu ta święta ? Trzeba przyznać, że ów święta nie bardzo jest znana nam – katolikom. Odrobinę przybliżę więc jej osobę.

Jej imię z języka greckiego na język polski brzmiałoby: Piątek. Otrzymała je na cześć męki Jezusa Chrystusa. Paraskewa była świętą mniszką kościoła prawosławnego. Czczona jest przede wszystkim na Bałkanach. W Polsce znajduje się ponad 30 cerkwi pod jej wezwaniem m.in. w Górzance, Radrużu, Kwiatoniu i w Nowicy.

Po śmierci rodziców Paraskewa udała się do Ziemi Świętej, a później na Pustynię Jordańską. Tam naśladowała surowe, samotne życie eremitów, żywiąc się korzonkami traw pustynnych. Po wielu latach pustelniczego życia objawił się jej anioł i polecił, aby wróciła do ojczyzny. Wcześniej odwiedziła jednak Konstantynopol, by pokłonić się wszystkim świętym miejscom. Zmarła w wieku 27 lat, a jej ciało pochowano w rodzinnej wiosce. Po wielu latach jej nienaruszone zwłoki przeniesiono do cerkwi w Epibacie. Grób świętej stał się źródłem licznych uzdrowień: ślepi odzyskiwali wzrok, chorzy zaczynali chodzić.
                                                                                                                                  /źródło: wikipedia/

Pukamy do drzwi sołtysa, ponieważ on posiada klucz do cerkwi, którą chcielibyśmy zwiedzić . Ludzie w Beskidzie Niskim są niezwykle mile nastawieni do turystów . Bardzo chętnie opowiadają o swoim ciężkim życiu i historii i dlatego chce się tu wracać .

Ten drewniany budynek po lewej to kostnica – nie ukrywam, że poczułam mały dreszcz na plecach, przechodząc obok …

Cerkiew w Nowicy – ikonostas

W ikonostasie - ostatnia ikona po prawej na dole – św. Paraskewa

Jednak nie tylko cerkiew zatrzymała nas w Nowicy na kila dobrych godzin. Tuż przy cerkwi naszą uwagę przykuła stara drewniana łemkowska chata, z klepiskiem na podłodze i gontem na dachu .

Przed chatą zobaczyliśmy żywą duszę , więc postanowiliśmy zagadać .
Właścicielem chaty okazał się Pan Szymon Modrzejewski założyciel Stowarzyszenia „Magurycz” <– na tej stronie możecie przeczytać wszystko o tych pozytywnie zakręconych ludziach .
Pan Szymon oprowadził nas po swoich włościach, a w międzyczasie opowiedział bardzo dużo o działalności stowarzyszenia . Spędziliśmy z nim prawie 3 godziny .

Pan Szymon trafił do Nowicy jesienią 1989 r. Kupił dom, przyjeżdżał coraz częściej, a od 12 lat mieszka tu na stałe. W łemkowskiej chyży z lat 20. XX w., parterowej chacie, w której dawniej ludzie mieszkali przez ścianę z inwentarzem, na podłodze było klepisko, na dachu drewniany gont. Prąd doprowadzono w 1996 r., bieżącej wody, kanalizacji czy gazu nie ma do dziś. Ale chata jest duża, ma przestrzeń na kamieniarskie narzędzia Szymona. Bo Szymon remontuje nagrobki. To właśnie za ich sprawą znalazł się w zapomnianej przez świat łemkowskiej wsi.

Pasją Pana Szymona jest odnawianie starych, zniszczonych i zapomnianych nagrobków oraz krzyży przydrożnych i to nie tylko w Beskidzie Niskim, ale i w Bieszczadach, także na kresach naszego kraju, na Ukrainie, Białorusi, nawet Serbii. Odsyłam do Stowarzyszenie „Magurycz”

Hasłem przewodnim Stowarzyszenia jest „Na cmentarzu czujesz, że żyjesz! – no tak …, nic dodać, nic ująć …

Powiem szczerze, warto było spędzić tyle czasu z tym niezwykle miłym i oddanym całym sercem swojej pasji człowiekiem .
Jeśli ktoś z Was interesuje się tą tematyką, albo chce zorganizować z Panem Szymonem warsztaty lub spotkanie na temat odnawiania starych pomników, to pan Szymon otwarty jest bardzo na takie spotkania, może również przeprowadzić szkolenia i warsztaty z kamieniarstwa – wystarczy tylko się z nim skontaktować. Poniżej podaję namiary.

szymon@magurycz.org
tel. 0505-91-96-59
Oczywiście można też przez stronę www.magurycz.org

Odnawiać, ratować pomniki i krzyże mogą nie tylko dorośli . Stowarzyszenie „Magurycz” organizuje wolontariackie obozy dla młodzieży, gdzie młodzi ludzie uczą się  pod okiem fachowców jak dbać o zabytki kultury sepulkralnej . Powiem szczerze – naprawdę fajna sprawa ! Byłam pod ogromnym wrażeniem tego spotkania .

Strona Stowarzyszenia „Magurycz”

Pełen wrażeń dzień zakończyliśmy kolacją w łemkowskiej karczmie w Wysowej

i przepięknym zachodem słońca nad Jeziorem Klimkowskim, gdzie nad brzegiem roiło się od wędkarzy.

                                                                                                                                                      c.d.n.