]]>]]>
Nie byłem pewny o kogo dokładnie chodzi ale fotki rozwiały moje wątpliwości 
]]>A mnie żadnej fotki nie brakuje. Jest dobrze jak jest
Czy nie brakuje to się jeszcze okaże... 
Natomiast wczoraj zauważyłam, że mam nie swoją 
mapę Beskidu Małego - obiecuję, że oddam przy najbliższej okazji
]]>Hmmmm...
pies z głową w dół ... w stroju nocnym
Jaki on tam nocny był ...
a kwiczę dlatego Jolu, że już się cieszę na małą zemstę <zaciera łapki>
brakuje mi tylko w tym Pietrkowym zestawie jednej fotki tej no... wiecie...pies z głową w dół ... w stroju nocnym
U kogo ona jest?
Kilka moich nieudanych i ciemnych fotek: https://picasaweb.google.com/1055423125 … k_ukgpzLHQ
kwiczę !!!
Marku, chaszczing był konieczny. Warunki szkolenia musiały być jak najbardziej realne.
To może ja opiszę jak to wyglądało z mojego punktu widzenia
Miło Marku, że podzieliłeś się również swoimi przeżyciami. 
„drogi powrotnej nie ma”
Więc nawet „marudzenie piotra na nic się zdało. Pomimo „beznadziejnych” warunków jakoś nikomu zawracać się nie chciało.
[…]na szczęście byliśmy w grupie
Nie ulega wątpliwości, że w grupie niemal zawsze raźniej i bezpieczniej, gorzej zostać w takich warunkach byłoby samemu, ale właśnie z tego powodu nam Staszek ten trening zrobił, myślę. Niemal zawsze w grupie raźniej, pod warunkiem, że grupa zachowa zimną krew do końca, nawet w beznajdziejnych sytuacjach, inaczej poczucie bezpieczeństwa może zmaleć do zera. Poza tym inaczej człowiek porusza się (nastawia się na marsz) po w miarę znanym terenie, a inaczej po całkowicie nieznanym. Wtedy to byłby dopiero prawdziwy sprawdzian umiejętności, możliwości fizycznych, ale przede wszystkim psychiki . I tu mogłoby być już całkiem różnie … .
Jak mówi Piotr Pustelnik przybywając w Himalaje że „już czuje ssanie góry…”* – ja też czuję „ssanie” że chcę jeszcze. To się na pewno przyda, praktyka mistrza czyni.
Zgadza się Marku „trening czyni mistrza”. Do perfekcji nam jeszcze trochę brakuje , więc jakieś kolejne ćwiczenia w terenie byłyby nawet wskazane.
. Ale nie była taka straszna ta kyszka . Lało tylko od południa w niedzielę, więc sprawdzalność ICM’u 90%. Jak to w sobotę, wybrać się i niczego nie zapomnieć graniczy z cudem . Oczywiście zaliczam półgodzinne spóźnienie i brak aparatu .
Zasiadamy w karczmie, słuchamy, rozjaśniają się nam myśli, systematyzują nieścisłości, jednym słowem – chłoniemy wiedzę. Ja uświadamiam sobie że po tym prawie 1,5h wykładzie Staszka, to w gruncie rzeczy nic nie wiem o nawigowaniu , i to, że w tak ograniczonym czasie przekazał nam tylko niewielki promil swojej ogromnej wiedzy. (już się piszę na następne zajęcia – mogą być wszędzie).
Wyruszamy do groty już po ciemku. Obchodzimy kałuże, brniemy w błotku, posilamy się… i tak aż do Anuli. Od przełęczy zajęcia praktyczne. To już po krótce opisała Nena, Piotr i Staszek. Ja ze swojej strony chciałem tylko przeprosić że poprowadziłem Was przez takie chaszcze co na pewno nie wpływało pozytywnie na morale, gdyż byliśmy coraz bardziej mokrzy, ale wszyscy grzecznie szli za prowadzącym, bo jak to mawiał pułkownik z Czterech Pancernych „drogi powrotnej nie ma” i w końcu doszliśmy tam gdzie trzeba, a warunki mieliśmy bardzo realne – zimno, ciemno, mokro, las, do tego mgła, na szczęście byliśmy w grupie .
Dziękuję wszystkim za bardzo mile i naukowo spędzony czas.
Jak mówi Piotr Pustelnik przybywając w Himalaje że „już czuje ssanie góry…”* – ja też czuję „ssanie” że chcę jeszcze. To się na pewno przyda, praktyka mistrza czyni. 
Do następnego razu
Dodam jeszcze trasę do i z Jaskini 
*- film pt: „Pustelnicy w Górach”
]]> Gratuluje wrażeń i nabytych umiejętności No i nie myliłem się z tym że przypomina mi to co do tej pory robiłem i zdarzyło mi się też kilka razy nocować tak na dziko ]]> ]]>).]]> Pomysł biwaku był trafiony i wspaniale go zrealizowaliście. Wielka szkoda ,że praca znów nie pozwoliła mi być z Wami. No cóż... może na emeryturze 
Brawo!