Jak zaś kajsik wleziecie to zeznawaj tu proszę   

Łoto łone  ;D

W tygodniu niewiele luda

W Moku jak zwykle postój na posiłek po czym ruszamy szlakiem w kierunku Szpiglasa. Fajnie bo pusto na szlaku więc idzie się przyjemnie.

MSW, Cubryna, Mnich i Zadni Mnich

Po jakimś czasie dochodzimy do rozstaja szlaków i odbijamy w kierunku Doliny za Mnichem. Na Mnichu pusto choć po chwili dostrzegamy dwa chłopki na szczycie . Przy okazji lustrujemy bacznie boczną ścianę, na której onegdaj utknęliśmy tuż pod szczytem i polegliśmy z honorem Tym razem się nie damy ale wszystko zależy od czasu jaki nam zostanie. Jakby wbrew temu jakoś niespiesznie posuwamy się do przodu robiąc co chwile foty i obserwując uważnie tych na Mnichu. Jakby mało było wrażeń nagle pojawiło się śmigło, które zaczęło wykonywać dziwne manewry tuż nad Doliną za Mnichem. Zaciekawiło nas to, toteż jak przystało na ludzi obeznanych z awiacją postanowiliśmy śledzić jego poczynania. Kręciło się tam i z powrotem jak podrażniony bąk nad gnojowiskiem aż w końcu siadając na dnie dolinki wysadziło kilkuosobowy desant szczęściarzy. Takim to dobrze, podwiozą , nakarmią i pewnie jeszcze zabiorą z powrotem . My tu gadu , gadu , sraty pierdaty a czas leci. Ruszamy dalej już za Mnichem w stronę Małej Galerii Cubryńskiej. Po drodze podziwiamy Mnichowy Żleb, którego strome i urwiste zbocza opadają w kierunku Morskiego Oka. Po chwili wchodzimy na Wielką Galerie i kierujemy się w stronę żlebu wiodącego na Hińczową Przełęcz.

Wiadomo, że Mnich

W Dolince za Mnichem, w tle szlak na Wrota Chałubińskiego

Zadni Mnich

Chłopek na Mnichu

Mnichowy Żleb

Plecy Mnicha

Dwa chłopki na Mnichu  ;D

Mała Galeria Cubryńska

Orzeł wylądował  ;D

Zadni Mnich

Wchodzimy na Galerię Cubryńską

W kierunku Szpiglasa

Te, no, no...Rysy  ;D obok Wysoka

Na Wielkiej Galerii Cubryńskiej

Idziemy początkowo rumoszem skalnym bez żadnych trudności technicznych z rzadka korygując kierunek gdyż tutaj droga jest oczywista. W miarę jak zyskujemy wysokość teren coraz bardziej staje dęba a jednocześnie pojawiają się pierwsze płaty śniegu. Pokonujemy niewielki próg skalny po czym wyciągamy czekany bo jednak śniegu w żlebie zalega zaskakująco dużo. Z ulgą w myślach błogosławię tą decyzje by wziąć te czekany bo inaczej nie poważyłbym się tedy wchodzić bez sprzętu a ominąć tej śnieżnej rynny nie sposób. Śnieg jest twardy, zmrożony i jest go niemal po szyje dosłownie. Do kolejnej zimy pewnie nie zejdzie. Raków co prawda nie mamy ale z wydatną pomocą czekanów gramolimy się w końcu na przełęcz. Muszę przyznać, że w drodze powrotnej przyjdzie nam się trochę pomęczyć. Na przełęczy jest po prostu pięknie. Słoneczko świeci, widok na piękną Dolinę Hińczową a zarazem Dolinę Rybiego Potoku po naszej stronie zachwyca i urzeka. Po lewej ogromny masyw Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego a po prawej bliższa Cubryna.

Wchodzimy w żleb

Śniegu coraz więcej

MSW w pełnej krasie

Hińczowa Dolina

Masyw Mięguszy

Cubryna

Chwila wahania gdzie iść najpierw ale że celem namber łan jest Mięgusz toteż wybór jest oczywisty. Początkowo idziemy ładnym i przyjemnym trawersem, który omija pierwszą napotkaną turnie po czym ledwo widoczna ścieżka się traci. Momentami widać z rzadka niewielkie kopczyki ale rychło i one zanikają. Zerkam na zdjęcie trasy, które mam przy sobie i próbujemy wykminić jakąś drogę na szczyt. Idziemy kierując się intuicją i klucząc gdzie nie gdzie. Ogólnie idzie nam nieźle i w końcu dochodzimy do miejsca, do którego dochodzi także droga po głazach a przynajmniej tak wnioskuję z tego co widzę. Tak, to musi być tutaj gdyż z daleka widać charakterystyczny zachód biegnący od Hińczowej Doliny. Teraz skośnie w górę w stronę grani po różnych półeczkach, skałkach wśród sporej ekspozycji. Na samą grań jednak nie wchodzimy ale staramy się poruszać w jej pobliżu posiłkując się fotką z zaznaczonym przebiegiem drogi. Niewiele jednak nam to daje a praktycznie po wejściu w skomplikowany i zawikłany masyw Mięgusza ściąga staje się bezużyteczna. Coraz bardziej zbliżamy się do szczytu a widok skośnej galeryjki wyprowadzającej na wierzchołek utwierdza nas w przekonaniu, że jesteśmy już blisko. Tak też się staje, wreszcie upragniony szczyt i chwila wielkiej satysfakcji.

Fragment drogi po głazach

Cubryna w oddali

Koprowy Wierch na tle Grani Hrubego Wierchu

Cubryna raz jeszcze

Zbliżenie na Moko z MSW

Pośredni i Czarny Szczyt Mięguszowiecki

Dolina Hińczowa z MSW

Koprowy Wierch

Rysy

Cubryna na zbliżeniu z MSW

Mnich z MSW

Koprowy i grań Hrubego Wierchu na tle Krywania

i w stronę Szpiglasowej Przełęczy

Cosik tworze ino co ?  ;D

Nowy przyrząd zjazdowy  ;D

Niestety widoki na wschód ograniczają gromadzące się ciężkie chmury ale i tak nie jest źle, coś nie coś widać. Trochę jednak aura niepokoi bo jeśli te chmury pokryją masyw to kiepsko widzę nasze zejście. Na szczęście póki co wszystko się kisi w okolicach Rysów i Wysokiej. Spoglądam w stronę Cubryny i wypatruje, jak najlepiej na nią się wdrapać. Z Mięgusza świetnie widać chyba najkorzystniejszy wariant więc plan już mam gotowy. Nie zabawiamy zbyt długo na szczycie więc po chwili odpoczynku rozpoczynamy zejście. W kilku miejscach się asekurujemy i staramy się trzymać drogi wejścia. Niestety nie zawsze się to udaje bo teren jednak zagmatwany ale koniec końców trafiamy na właściwą drogę.

Na przełęczy jesteśmy coś dobre pół godz. po 15 więc nie tracąc czasu zostawiamy plecaki i ostrzem grani po krótkiej ale przyjemnej wspinaczce dochodzimy do wierzchołka. Dopiero stąd widać, jak zbawienną była decyzja by najpierw iść na Mięgusza. Większa część masywu skryta jest w chmurze, która co jakiś czas odsłania nam górę za to tutaj nad Cubryną bezchmurnie i całkiem przyjemnie. Widoki w zasadzie te same poza tym, że bliżej Koprowy i cała grań Hrubego. Natomiast od tej strony bardzo ładnie i imponująco prezentują się Mięguszowieckie Szczyty, których ogrom robi wrażenie.

Cubryna

Mnich widziany z Cubryny

Zbliżenie na Mnicha

Szczyt MSW już w chmurach

Co on tam szuka ? 

Schodzimy szybko z powrotem i kierujemy się do żlebu. Ostrożnie schodzimy coraz niżej ale trwa to powoli dlatego w pewnym momencie pakuje się do szczeliny brzeżnej tego śniegowego jęzora i mimo, że wychodzę z tamtąd usyfiony jak nigdy dotąd to jednak pozwala to na bezpieczne pokonanie dużej części żlebu. Po wyjściu z niego znów kierujemy się w stronę Mnicha przechodząc przez Galerię Cubryńską i wychodząc za jego plecami.

Mała Galeria Cubryńska

Zadni Mnich

Pogoda choć nie tak ładna jak z rana to jednak utrzymuje się nadal. Z racji późnej pory rezygnujemy z wejścia na Mnicha i kierujemy się szybko na dół. Jeszcze tylko krótki postój w Moku i wracamy na parking ukontentowani dzisiejszym jakże owocnym dniem

Ani chybi Mnich