jolanta napisał/a:

Widać na "społecznym dowodzie słuszności" można się przejechać wszędzie, w górach wysokich również ... ale dzięki temu jest co wspominać

Gratuluję zdobycia Wielkiej Korony Tatr - poczytałam i obejrzałam z przyjemnością! 

To prawda, trzeba myśleć choć czasem z trudnością to nieraz przychodzi

Zapewniam Cię, że 1 stycznia pod Groniem JP II mieliśmy ganc to samo

Widać na "społecznym dowodzie słuszności" można się przejechać wszędzie, w górach wysokich również ... ale dzięki temu jest co wspominać

Gratuluję zdobycia Wielkiej Korony Tatr - poczytałam i obejrzałam z przyjemnością! 

To prawda, trzeba myśleć choć czasem z trudnością to nieraz przychodzi

Dziękuje wszystkim za miłe słowa.

Gratuluję zdobycia Wielkiej Korony Tatr - poczytałam i obejrzałam z przyjemnością! 

Wielicka Próba, najpopularniejsza droga na Gerlach

Fragment Doliny Wielickiej

   Początkowo idziemy szlakiem wiodącym na Polski Grzebień i dość szybko dochodzimy do Wyżniego Wielickiego Ogrodu czym jestem dość zaskoczony bo nie wiedzieć czemu spodziewałem się dłuższego podejścia. Tutaj gdzieś powinniśmy odbić ze szlaku w prawo w kierunku Kwietnikowego Żlebu. Z tego co mówiła mi kumpela, która była już na Bradavicy należy odbić ze szlaku na wysokości Długiego Stawu, kiedy ten będzie skręcał w lewo pod kątem mniej więcej  90 stopni. Hmmm..mam wrażenie, że co chwila tak skręca, szkoda że kątomierza nie zabrałem . Wreszcie widać po prawej wyraźną ścieżkę która odbija ze szlaku. To na pewno tu. Jedno co mnie zastanawia to to, że topografia terenu zupełnie nie pasuje mi do zdjęcia masywu, który mam ze sobą. Porównuje teren z tym co widzę na papierze i nijak Bradavica nie chce przypominać tej ze zdjęcia  .  Kurcze czyżbyśmy za wcześnie zeszli ze szlaku ? Niemożliwe jednak bo przed nami po prawej widać drogę Tetmajera a za nami z kolei Granacka Ławka zdaje się. Sam już nie wiem ale wygląda na to, że innej drogi nie ma. Po chwili dostrzegamy na zboczach powyżej kilku ludzi odpoczywających na skałach więc już bez wahania kierujemy się w ich stronę. Wygląda na to, że zdobywając wysokość będziemy musieli się troszkę cofnąć z powrotem. Widać wyraźną ścieżkę w terenie więc bezwiednie podążamy jej śladem. Mijamy napotkanych ludzi, którzy zrobili sobie postój i po chwili wchodzimy w teren wprost utkany turniami , turniczkami i załomami skalnymi tworzącymi istny labirynt. Fascynująca sceneria, niepodobna to tego co do tej pory oglądałem w Tatrach. Łatwo się tutaj pogubić a w dodatku  ścieżka którą idziemy albo zanika albo pojawia się tyle jej wariantów, że nie wiadomo który wybrać. Kierujemy się wprost na grań ale ogarniają mnie cały czas wątpliwości bo teren nadal nijak nie pasuje do tego na zdjęciu. Co jest u licha ? Wreszcie postanawiamy się zatrzymać i poczekać na ludzi, którzy podchodzą obładowani sprzętem od dołu. Dochodzą wreszcie a ja bardziej chyba stwierdzam niż pytam – …na Bradavice, tak ? W zasadzie pytanie uważam za  retoryczne, no bo gdzież Ci ludzie mogą iść jak nie na Staroleśny  ? W odpowiedzi słyszę niespodziewanie - …nie, nie idziemy się wspinać tu na tą turnie. Nie wiem jaką wtedy musiałem mieć minę ale wiedziałem już, że haniebnie pomyliłem drogę. Jak można było tak się dać nabrać ? Pytam jeszcze idącego na końcu starszego gościa  ile i czy dużo musimy się wrócić ? Ten odpowiada, że praktycznie musimy zejść prawie na sam dół ale po chwili namysłu sugeruje, że możemy spróbować przetrawersować masyw i może uda nam się wejść na właściwą drogę. Tak postanawiamy uczynić, nie chce nam się tracić wysokości więc skręcamy na północ i ruszamy w stronę domniemanego szczytu.

Wchodzimy w prawdziwy labirynt

    Pakujemy się w jakiś cholernie piarżysty teren, gdzie z trudem utrzymując równowagę posuwamy się do przodu. Wychodzimy na skalne żebro i oczom naszym wreszcie ukazuję się Bradavica a teren w końcu pokrywa się z tym, który mam na zdjęciu. Dopiero tutaj wszystko się wyjaśnia. Wygląda na to, że początek drogi obraliśmy prawidłowo natomiast potem sugerując się ludźmi na zboczu błędnie odbiliśmy w prawo w stronę Granackiej Ławki. Suma sumarum ma to dobrą stronę gdyż dzięki temu zrobimy sobie pętle zamiast wchodzić i schodzić tą samą drogą. Po krótkim odpoczynku kierujemy się w stronę Rogatej Turni, którą trawersujemy mijając jednocześnie na wpół zaśnieżony Kwietnikowy Żleb po lewej. Mimo, że to niemal początek lata to jednak na wszelki wypadek właśnie na takie okazje zabraliśmy ze sobą czekany. Wiadomo, różnie bywa. Mijamy Rogatą Turnie i wchodzimy na wąską piarżysto-trawiastą grzędę, która wyprowadza nas na równie piarżysty stok którym po chwili dochodzimy do siodełka zwanego Klimkowe Wrótka rozdzielającego na pół cztery turnie stanowiące zwieńczenie Bradavicy.

Bradavica z charakterystyczną Pawłową Turnią po lewej

W oddali Polski Grzebień

Wielicki Szczyt

Gerlach w pełnej krasie

Mnóstwo turni i turniczek

Klimkowe Wrótka, na lewo Kwietnikowa Turnia, po prawej Tajbrowa Turnia

    Najpierw jednak kierujemy swe kroki  na Tajbrową Turnie gdzie robimy dłuższy popas i dokonujemy wpisu do książki wejść. Widoki są rozległe zwłaszcza na Dolinę Staroleśną. Od zachodu widok zamyka potężny masyw Gerlachu natomiast ciekawie a zarazem potężnie z tej perspektywy prezentuje się Rogata Turnia,  Sławkowski Szczyt oraz grań biegnąca w jego kierunku. Najgorzej wypada Mała Wysoka, która stąd wydaje się ledwie kopcem. Natomiast niemal jak na dłoni widać przebieg drogi Tetmajera. Od południa nadciągają niskie chmury, które wyglądają na burzowe więc powoli zaczynamy się zbierać. Pro forma wchodzimy jeszcze na Klimkową Turnie po czym schodzimy na powrót na Klimkowe Wrótka. Tam jeszcze przyglądam się  z góry na Klimkowy Żleb, który totalnie oblodzony robi spore wrażenie po czym zrzucamy plecaki i wdrapujemy się na Kwietnikową Turnie, z której dominuje widok na Gerlach oraz Dolinę Wielicką. Pawłową Turnie sobie odpuszczamy.

Sławkowska Grań

Sławkowski Szczyt na zbliżeniu

Rogata Turnia po prawej

Klimkowy Żleb

Dzika Turnia, z prawej Świstowy Szczyt

Dolina Sławkowska

Rogata Turnia na tle Granackiej Ławki

Jaworowy Szczyt na tle Lodowego i Kopy Lodowej

Sławkowski Szczyt

Dolina Staroleśna

Kwietnikowa Turnia z lewej oraz Pawłowa Turnia z prawej na tle masywu Gerlacha

Wysoka i Rysy w oddali

j.w. na zoomie

Rogata T. z Tajbrowej T.

Droga Tetmajera na Małą Wysoką

Rogata T. z Klimkowych Wrótek

    Powoli zaczynamy schodzić, tym razem obierając kierunek na Kwietnikowy Kocioł. Mijamy raz jeszcze po drodze Rogatą Turnie, którą przyrzekam sobie solennie zdobyć kolejnym razem i ładujemy się w żleb. Od dołu podchodzi kilku ludzi ale widać, że lekko nie mają z racji śniegu. Schodzimy dość szybko mając przed sobą na widoku potężny Żleb Karczmarza, największy w całych Tatrach. Pogoda nadal się utrzymuje dobra, tylko postraszyło burzą. Dochodzimy w końcu do Śląskiego Domu gdzie zatrzymujemy się na piwko i chwile odpoczywamy. Browarek smakuje wybornie bo w końcu wypad ze wszechmiar udany,  Bradavica zdobyta a przy okazji  tym szczytem kończę Wielką Koronę Tatr. Tym razem już z buta podążamy na parking zaczepiani po drodze przez jakiegoś słowackiego malca, który wyjątkowo się nas uczepił zadając setki pytań zupełnie przy tym nie przejmując się, że nasz język jakiś dziwaczny . Odpuścił w końcu obłaskawiony przez nas batonami choć jego mama bardzo się wzbraniała przed tym. Jak widać dzieci wszędzie takie same  ;D

Z lewej Klimkowa T. oraz Tajbrowa T. z prawej

Wielicka Dolina z Kwietnikowej Turni

W kierunku pięknej Rogatej Turni

Kwietnikowy Żleb

Żleb Karczmarza

Gerlach, Zadni Gerlach, Litworowy oraz Wielicki Szczyt

W stronę Granackiej Ławki

Gerlach

Bradavica w centrum

Śląski hotel

Ekspresy rosną też na skałach 

Charakterystyczny kocioł w masywie Gerlacha

Poprad