Znam te tereny, bo byłem tam raz. Szczególnie spamiętał mi się rezerwat Ostra Góra. Nieźle tęgie są tam buki

Też mi się przypomniały trasy jurajske. Tę też częściowo zaliczyłem. Gratulacje za wybitne osiągnięcia fotograficzne

(...) Prawie środek stycznie, a tu ciepło i zielono. Będzie zima w tym roku ?

Oczywiście! Któreś święta będą z pewnością białe  

Fotki udane bardzo, ale... mało psów! 

- świetna fota

Następnie ruszyliśmy w kierunku północnym. Trochę po krzakach, trochę drogami.

Nie zabrakło otwartych przestrzeni z dalekimi widokami.

Naszym celem była Ostra Góra (438) widoczna na poniższym zdjęciu dokładnie pośrodku. Prawda, że budzi grozę?
Fotka grupowa z cieniami, zrobiona w samo południe, a cienie długie jak w porze zachodu.

Typowy krajobraz tych terenów - las, pole, słupy energetyczne.

Zbliżenie na przyrodę - śpi.

Na Ostrej Górze jest rezerwat buczyny. Jest tam kilka naprawdę potężnych okazów.

Następnie kontynuujemy nasz marsz na północ. Większość jakoś wypadało poza drogami.

Prawie środek stycznie, a tu ciepło i zielono. Będzie zima w tym roku ?

Docieramy do Płok, gdzie zdobywamy nienazwane wzniesienie (453), z którego roztacza się widok na pobliskie Sanktuarium Matki Bożej oraz Elektrownię Siersza. Dodam, że elektrownia jest po lewej, a sanktuarium po prawej.

Następnie miało miejsce coś bardzo dziwnego.
Rozpoczęliśmy powrót. Szliśmy polną drogą. Przed nami szła jakaś pani w chustce na głowie. Założyłem, że odwiedziła właśnie pobliskie sanktuarium. Zbliżaliśmy się do niej, zauważyła nas i przyspieszyła. Ukochana śmiała się trochę, że pewnie ucieka. Przez jakiś czas szliśmy za nią, ona odwracała się i jakby coś mamrotała i tak kilka razy. Odległość między nami powoli się powiększała, byliśmy zdziwieni, że ona tak gna, że w ogóle potrafi tak gnać, bo szliśmy całkiem szybko.
Okazało się, że to była czarownica i musiała rzucać na nas jakieś zaklęcia na utratę orientacji w terenie. Kiedy zeszliśmy z owej polnej drogi, las zaczął wyglądać obco i dziwnie. Zaczęliśmy mieć omamy słuchowe - wiatr szumiący w koronach drzew przypominał odgłosy szybko jadących samochodów. Im szliśmy dalej, tym odgłosy stawały się coraz bardziej realne, a przecież nie było w pobliżu żadnej drogi. Nagle okazało się, że nieistniejąca droga zaczęła nas otaczać ze wszystkich stron jednocześnie. Widać ją było między drzewami po prawej, na wprost i po lewej. Zrobiliśmy w tył zwrot i zwialiśmy stamtąd.

Przez to całe zamieszanie z czarownicą opóźnił nam się powrót. Poniżej zachód słońca za Ostrą Górą, a do autka jeszcze daleko.

Ale daliśmy radę dotrzeć do niego przed zapadnięciem całkowitych ciemności.
Daję wszystkim wskazówkę... uważajcie na złośliwe czarownice kręcące się w pobliżu sanktuariów!