Tuż za przystankiem w Basiach zatrzymują nas piękne żeremia bobrów. Okazuje się, że bobry przeniosły swoje gospodarstwo nieco niżej, niż miały przed powodzią w 2010 r.

Z mojej rozmowy z Lucjanem wynika, że bobry jednak nie do końca wyprowadziły się z górnego (dawnego) stanowiska. Mówił, że z końcem roku widywał tam jeszcze ślady ich działalności.

Jednocześnie dziękuję Piotrowi za reaktywowanie konta, co nie oznacza wcale, że wracam tu na stałe.

Oj tam, oj tam, zaś się tak z góry nie zarzekaj !   A tymczasem …  - witaj w domu synu marnotrawny ! ( oj ..., spotka mnie coś złego ! )

Tego dnia, jak widać, byliśmy w dwóch tych samych miejscach, tylko niejednocześnie , ale fotki każdy ma inne ! Ta szadź wygląda jak kłęby waty !

Mnie udało się zrobić tylko takie zastygłe liście pod lodem.    

Łże !

No nieeeeeee, coś Ty zrobił , tamte były bardziej Twoje i powinny zostać !!!

Zmieniło się coś u Ciebie przez ten czas nieobecności u nas. Chodzisz widzę wcześnie spać. !

Piątek. 10 stycznia Roku Pańskiego 2014. Matki Boskiej Pieniężnej. A ja mam wolne za nadpracowane. Decyzja jest jedna i jedynie słuszna, niczym program Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zbieraj dziadu dupę w troki i marsz. Tylko pomysłu nie ma, a pora dość późna - południe. Kombinuję jak cygan w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej i nagle wpadam na genialny w swej prostocie pomysł. Przecież mam zaproszenie do Lucjana (byłego chatara Pod Potrójną, który osiadł w Kocierzu Basiach) - od niemal 2 i pół roku, więc dlaczego by nie skorzystać. Szybki telefon celem upewnienia się, że chatar siedzi u siebie i nieśpiesznie ruszam wyciągiem w stronę Chatki pod Potrójną. I tu przeżywam szok. Na wyciągu leżą resztki czegoś białego, co onegdaj w naszych okolicach nazywane było śniegiem i było w styczniu zjawiskiem dość powszechnym.

Zaczynam żałować, że nie wziąłem raków, jednak widok kolesia łojącego wyciąg na żelaziwie musiałby być dość (delikatnie rzecz ujmując) oryginalny Nic to. Po piętnastej glebie przestaję liczyć bliskie spotkania ryja z tym czymś białym i zimnym. W końcu doczłapuję. Wiadomo gdzie

Krótka pogawędka z chatkowym Mariuszem i zmykam słoneczkami do Kocierza Basi. Powoli robi się ćmok, więc po dojściu na końcowy przystanek PKS otwieram browarka i drę te 2,5 km asfaltu w dół. W końcu odnajduję chatę Lucjana. Serdeczne przywitanie z gospodarzem i Leszkiem (też przez krótki czas chatar Pod Potrójną), Lucjan oprowadza mnie po swoich włościach i zasiadamy do biesiady. Wieczór i kawałek nocy mija nam na wspominkach, pogaduchach, krupniku (i bynajmniej nie jest to zupa ) jajecznicy na boczku i kiełbasie i "śnie o Victorii".

Sobotni poranek. Wstyd się przyznać, ale jak w domu budzę się bez pomocy budzika około 4:15, tak tam śpię słodko do niemalże 10. Szybka kawusia rozruchowa, browarek i około południa czas pożegnać gościnne progi. Wpierw miałem zdymać asfalcik aż pod szlaban i odwiedzić Stacha na Gibasach. Ale mnie się odechciało Odwiedziłem za to nowe żeremia bobrowe na Kocierzance i potuptałem słoneczkami pod Zbójeckie Okno.

W nocy musiało z deka pizgać

Po drodze dostaję jeszcze sms-a od Przema, że idzie do Anki i Rafała na szczyt i jakbym był w okolicy, to mam wbijać. Tak, jestem w okolicy od wczoraj No i miałem zamiar wbić

Tylko, że muszę na dziada czekać na chacie ponad trzy godziny. Zanim się ta pijaczyna doturla z Zembrzyc. No ale siedząc na tarasie chaty mam takie widoki.

W międzyczasie do chaty dociera jeszcze trójca (nie)przenajświętsza w osobach Neny, Joli oraz Darka T.. Rzecz jasna jestem w stosunku do nich niezmiernie złośliwy i szyderczy, za co chcą mnie potraktować święconką. Egzorcyzmy jednak nie dają rezultatu i Trójca ucieka w dolinę. A kysz!!!

Wieczór i pół nocy z Przemem oraz dwiema świeżo poznanymi koleżankami ze... Szczecina upływa nam na pogaduchach i tradycyjnym topieniu robaka. Rano fajnie jest. Choć polemizowałbym. Rura pali.

I czas wracać do cywilizacji. A śniegiem napierdziela jak przed wojną.

I to chyba na tyle.

Komplet zdjęć będzie, może, kiedyś. Jak mnie się zechce to ogarnąć. A już dawno mnie się tak nie chciało, więc nie obiecuję. Dziękuję za uwagę. Dobranoc.

Aha... ciasto tym razem cytrynowe, ale jak zawsze przepyszne - mignęło się w momencie

Cytrynowe tym razem, bo ja się ostatnio strasznie dużo o Witaminie C naczytałam ... , więc Was chciałam nieco uodpornić przed tą zapowiadaną "zimą".    

No i te nowe siedliska bobrów - rewelacja! 

Fotki - co tu dużo mówić - nieomal identyczne schowałam w albumiku na pamiątkę

Aha... ciasto tym razem cytrynowe, ale jak zawsze przepyszne - mignęło się w momencie

Co do tej wódki. To chyba nigdy nie napije się tego czegoś. Jak sobie przypomnę jak mi to krążyło po łbie

no jak rakieta ...      

Ja z rogami, diabeł to ze mnie żaden . Natomiast kapelusz Chucka Norrisa jak najbardziej do mnie pasuje. Przyznam się że potrafię zrobić wyskok z półobrotu. Sam kiedyś próbowałem, tylko nie mam zamiaru zapuszczać brody
Nena nieźle wyglądasz w tym kapeluszu
Co do tej wódki. To chyba nigdy nie napije się tego czegoś. Jak sobie przypomnę jak mi to krążyło po łbie
Fajne widoczki były na rzadko uczęszczanej trasie z Kocierza Basi na Potrójną, szczególnie w stronę Beskidu Żywieckiego. Widoczność niby była dobra ale nie udało mi się dojrzeć fragmentu Sudetów
Patrze na zdjęcia no i musiało mi uchwycić tą jednorazówkę z Eurosklepu. A tak się starałem
Ogólnie to była ciekawa wycieczka. Niby na dobrze znanych mi terenach a zawsze coś innego się zobaczy

Tak wyglądają teraz byłe żeremia w Basiach.

A tak obecne , zamieszkałe, sądząc po tym co zastaliśmy na miejscu, przez sporą grupę bobrów. Bobry rozpanoszyły się poniżej betonowej tamy.

Powalenie wysokich i grubych drzew nie stanowi dla nich żadnego problemu.

Ślady bobrowych zębów.

Tak się rozprawiają z drzewami.

Pod zdjęciem poniżej reszta zdjęć z żeremi bobrów na potoku Kocierka

Z pół godzinnym poślizgiem, parkujemy nasz babciobus prawie na lodowisku za szlabanem .
I teraz zaczyna się zabawa z azymutem …, ponieważ każda okazja jest dobra do ćwiczeń ... . Darek T. nam się przygląda i mówi, że dla niego to czarna magia więc nam nie pomoże, a z busolami jak z kucharkami  …
Gdzie busole dwie, tam trza iść na pamięć

No to ruszamy . Momentami ścieżka jest mocno oblodzona. Trzeba uważać, żeby nie zaliczyć gleby.

Poranne słońce leniwie przebija się przez chmury, widać błękit, robi się coraz cieplej i przyjemniej.

Na prostce do Stacha przemieniamy się w prawdziwych kolędników … Notabene polecamy (raczej kobietom ) zakup busoli z lusterkiem. Jeśli nie uda ci się ustawić azymutu, przynajmniej sprzęt w plecaku nie będzie się marnował … .

Bierzemy do ręki brzdąkadełka i walimy do Stacha. Przy okazji wprawiamy w zadziwienie przechodzącego właśnie turystę tzn. rogi na głowie Joli tak go zaaferowały . No cóż pomimo podstępów i namawiania Darek T. nie dał sobie przyprawić rogów ! – mądry chłop ! . Miał swój niezawodny kapelusz a’la Chuck Norris .

Stachu, jak to Stachu, wita nas z wiadrem w progu , ale za to jak zawsze - bardzo ciepło . Szarik patrzy na nas z politowaniem, nawet za bardzo nie chciało mu się szczekać, widać TYCH już zna dobrze i wie co się po nich można spodziewać …

Wchodzimy. Uściski, życzenia noworoczne, niektórzy nawet dotknęli głową sufitu … . Już w progu czuć było zapach pysznej kawy … . Dokładamy więc do niej coś słodkiego

Ech, fajnie się gada przy kawie, ale co to za kolędowanie w "zimie" bez jakiejś rozgrzewki . W końcu przed nami jeszcze trochę drogi jest. Stachu wyciąga z zielonej szafki, nie co innego tylko – o rany   – paliwo rakietowe ufoka. Wypić, nie wypić, przeżyjem, czy nie przeżyjem – tu nastąpiła chwila ciszy i konsternacji … . Wypiliśmy do dna – uuuuu … prawdziw(i)e palił(w)o ! Trzeba przyznać, ma chłop rękę do paliwa . Chyba brał lekcje w rafinerii ... .

Rozgrzani na maxa wyszliśmy trochę pofocić naszą Królową, która niestety około południa trochę na nas fuknęła i w pełnej krasie nie chciała się pokazać. No to fociliśmy samych siebie.

Potem było studiowanie starych map na ścianie u Stacha i tłumaczenie z niemieckiego na polski .

No i pora ruszać dalej w drogę Nasz kolejny cel to Chatka u Ani i Rafała.
Ok.13.00 żegnamy Gibasów Groń i ruszamy w kierunku Potrójnej .

Zjeżdżając z Basi drogę zastawia nam jakaś leśna maszyna i wielkie drzewa. Myślimy, trzeba będzie się za nią wlec . Ale co to ... , w kierowcy dostrzegamy nie kogo innego jak – Rafała !

Drogę w ekspresowym tempie mamy wolną, więc jedziemy dalej do Basiów, ponieważ stamtąd chcemy ruszyć najpierw słoneczkowym szlakiem ... ,

potem kamienistą drogą pod górę z pięknym widokiem na Skrzyczne, Klimczok, Baranią Górę itd. …

Przy szlaku trafiamy na piękne stanowiska chronionych widłaków: goździstego i jałowcowatego.

fot: Jolanta

widłak goździsty, babimór – (Lycopodium clavatum)

widłak jałowcowaty, widłak gajowy (Lycopodium annotinum)

Następnie idziemy bezszlakowo przez polanę na południowym stoku Potrójnej.

Skąd do woli mogliśmy podziwiać Gibasów Groń,

ośnieżoną Królową

i Pilsko.

Przed samym podejściem na szczyt naszym oczom ukazuje się taki widok – oj byliśmy bardzo ukontentowani.

Kierujemy się powoli do Ani i Rafała, ponieważ widoczki nie pozwalają szybciej

Jeszcze tylko szybko się przebrać, wyciągnąć brzdąkadełka i ze śpiewem wchodzimy do Chatki na Potrójnej.

Ze śpiewem, a zaraz potem z ogromnym śmiechem, gdyż po otwarciu drzwi moim oczom ukazał się taki oto widok … (jeszcze do teraz się kulam ) i wiem, że mnie za to coś złego jeszcze w górach spotka !

U Ani sceneria świąteczna, w kącie choinka, ciepło kominka, miło i przytulnie . Od darkheusha wymuszam za 6,50 + VAT ponazywanie „taterkowych szczytów” widocznych z tarasu. Robi to, jak zawsze, bezbłędnie .

Królowa się przy zachodzie pięknie pokazała.

I tak sobie siedząc, jedząc, pijąc, dyskutując i robiąc foty witamy za jakiś czas ...

„piątego kolędnika” – memezia . Przywędrował tego dnia na Potrójną aż z Zembrzyc .

Miło było tak niespodziewanie spotkać chłopaków , pogawędzić, oddać przyjaznego szturchańca .

Wracaliśmy tą samą drogą przy blasku księżyca i gwiazdach na niebie . I pomyśleć, że gdybyśmy przenieśli nasze noworoczne kolędowanie na niedzielę czyli dzisiaj, mogłoby nas z Potrójnej zdmuchnąć … Chłopaki mieli gorzej, bo im dzisiaj przy schodzeniu wiało i sypało, no ale wiadomo, aniołki mają lepiej … .

Bardzo dziękuję wszystkim, z którymi dane mi było tego dnia się spotkać za dobrą zabawę i humor, jednym słowem super spędzoną RAZEM sobotę ! Oby było ich dużo w tym roku. Stachu , Aniu , Rafale - dziękujemy za gościnę !

Po kliku na zdjęcie poniżej mój albumik z wycieczki