PS. Ty dotrwałaś z relacją do końca , mnie to jakoś słabo wychodzi

Góry to nasze spiętrzone marzenia
W górach ludzie jak one rosną ku niebu
Morze szczytów nas w żeglarzy przemienia
Sterujących coraz dalej od brzegu

Góry to ludzie którzy je niosą w plecaku
Ludzie są jak góry które noszą w sobie
Gdzie oczy poniosą wędrujemy szlakiem
A u celu i tak czeka drugi człowiek

A ten facet w teledysku nie zdążył się ubrać, bo go w nocy zerwałem z łóżka, żeby Ci zaśpiewał należną piosenkę dla zwycięzców.   

https://www.youtube.com/watch?v=hSTivVclQQ0

Darku to literówka, jest ich tam więcej, zauważyłam teraz, zaraz je poprawię

łysy z łysiny - będzie, będzie jakieś słowo i fotki, ale najpierw tą relację chciałam skończyć

Masakra z tym pisaniem, łatwiej wędrować niż pisać... 

Jolu gratuluje ukończenia całej trasy i jeszcze bardziej masakrycznego pisania tych całych fotorelacji

Czy to nowy gatunek dla Polski, czy też ta nieszczęsna literówka

W końcu nadszedł ostatni dzień wędrówki, końcówka szlaku i finał całego przedsięwzięcia 
Dzień ten był dla mnie ważny również dlatego,bo w okolicach )( Goprowskiej miałam spotkać się z poznaną w Gorcach Czwóreczką z Krosna

Czwóreczka z Krosna to Jagoda i Jola oraz Andrzej i Piotr

Tuż po wyjściu z PTTK- Hotel Górski rozpadał się deszcz. Nie miałam wątpliwości, że idę dalej, Piotr zdecydował iż wędruje tyle na ile pozwolą mu warunki i również ruszył na szlak.

Ja pomarudziłam jeszcze troszkę przy drodze bo rozpościerały się tam całe pola śnieżyc

Nigdy nie widziałam ich w naturze i mimo zacinającego deszczu buszowałam wśród nich zacięcie z aparatem

One bardzo lubią lasy łęgowe i wilgotne, podmokłe łąki,  fociłąm ile sił 

Potem rozpoczęłam „pojedynczą” wędrówkę ku finiszowi

Po około półtoragodzinnej wspinaczce odpoczywam w wiacie i gawędzę z napotkaną parą wędrowców, po czym każdy w swoim tempie ruszam dalej.

Na granicy lasu znowu tablica ostrzegająca przed lawinami 

mijam ją z należytym respektem i już jestem na Szerokim Wierchu – o dziwo póki co nie wieje 

Wymieniam smski z Małym Pikusiem i  wiem, że towarzyszy mi duchowo w tej wędrówce. Czuję się trochę nieswojo bo nie wiem czego spodziewać się po pogodzie, byle do )( Goprowskiej – tam czekają znajomi

Panorama z Szerokiego Wierchu na Połoniny i pasmo graniczne.

Kolejną napotkana parę wędrowców wykorzystuję do pamiątkowej fotki i obieram właściwy kierunek – Tarnica

Spotykam też Pana z Pieskiem, który odradza dalsze wędrowanie... że zaspy... i do Wołosatego marne szanse na dojście... Analizuję to co mówi i decyduję się iść dalej... przecież razem z Czwóreczką z Krosna jakoś ten szlak przetrzemy

W końcu widać Tarnicę

Wymiana kolejnych smsów z innym forumowiczem – jakie to dziwne i sympatyczne – idę w pojedynkę, ale nie sama!

W międzyczasie odbieram telefon – moi znajomi już czekają w wiacie pod )( Goprowską

Na )( Pod Tarnicą wieje jak fiks Szybka decyzja! Parę lat temu byłam na Tarnicy – nie idę. Tarnica jest poza szlakiem – nie idę. Oni tam na mnie czekają – nie idę!

Skręcam w prawo i pod śnieżnymi nawisami ruszam na )( Goprowską.

Początkowo nic nie widzę, idę białą połacią... w końcu dostrzegam wiatę i jakieś postacie...

foto Andrzej

Po drodze ratuję jeszcze życie małemu samczykowi zwinki. Dostrzegam go na płacie śniegu, jest sztywny z zimna – pewnie wygramolił się na słonko i nieopacznie wychłodził. Chowam chłopaka ostrożnie do kieszonki w kurtce coby mi ogonka nie zrzucił i wypuszczam już pod wiatą

A w wiacie spotkanie! Jest Czwóreczka z Krosna  i nawet Piotr się znalazł

Dziewczyny Jagoda i Jola częstują mnie kanapkami, swojskim jajeczkiem – najpiękniejsza jest jednak kawka – prawdziwa, zaparzona w termosie – ech, poczujcie ten aromat... 

Potem, całym składem ruszyliśmy w drogę kolejno zdobywając szczyty i przełęcze

Były żarty, śmiechy, pogaduchy, zapominałam o zmęczeniu i razem z wszystkimi wędrowałam do celu

Przebiśnieg (dosłownie) - zdjęcie Joli G.

Spoglądamy w tył: Tarnica jak na dłoni, z prawej Tarniczka i Szeroki Wierch.

foto Joli G.
Ostra wspinaczka pod Krzemień.

Widok na Kopę Bukowską, Halicz i Rozsypaniec.

3/4 ekipy z Krosna

Widłak goździsty na trasie.

Tarnica, Krzemień i Kopa Bukowska.

Halicz

Z Halicza w kierunku Rozsypańca i Ukrainy.

Kierunek Rozsypaniec i )( Bukowska.

foto Andrzej
Lecę bo chcę... Lecę, bo wolność to zew...

Zejście z Rozsypańca w kierunku Przełęczy Bukowskiej.

)( Bukowska i granica z Ukrainą.

Wiata na Przełęczy Bukowskiej.

Mały (nie) biały domek... 

... a w środku...

full wypas  ekologiczna toaleta z jakimiś dżdżownicami nie śmierdziało i (...) taśma była sucha 

I w końcu przy zachodzącym słonku byłam w Wołosatem u celu mojej ponad rocznej wędrówki
Zmęczona bardzo, ale też bardzo szczęśliwa!  Kiedy stanęłam pod czerwoną kropką, która dla jednych jest początkiem, dla innych końcem – czułam tylko ogromne zmęczenie...

Potem w wicie jak za dotknięciem, czarodziejskiej różdżki pojawiło się za sprawą Czwóreczki z Krosna czerwone winko – na zakończenie czerwonego szlaku i pyszny sernik!

Żegnaliśmy się już po ciemku. Cobyśmy nie musieli asfaltem wędrować do Ustrzyk Andrzej podwiózł nas na nocleg, a reszta wędrowców oczekiwała na jego powrót w wiacie.

Każdemu z Was życzę takich spotkań na szlaku

Podsumowanko

… się zaczęło, się skończyło... ale to co pozostało to oprócz wspomnień, fotek - znajomości, które już mają swój ciąg dalszy...

Dzięki Stasiowi z Trzyńca spotkanemu w Beskidzie Śląskim poznaję teraz razem z grupą PTTS Beskid Śląski na Zaolziu -  Beskid Śląsko-Morawski

Jest on dosłownie tuż za miedzą. Wcześniej jednak nie było możliwości po nim wędrować, a od kiedy otwarto granice – nie było nawyku – teraz to się dla mnie zmienia

Czwóreczka z Krosna – spotkaliśmy się ponownie w maju na Kermeszu w Olchowcu i przed nami – mam nadzieję jeszcze wiele wspólnych, fajnych wędrówek 

... a ja mam niedosyt i muszę bardziej szczegółowo poznać Bieszczady i Beskid Niski bo przecież te pasma to nie tylko tzw. hiciory, ale również szlaki – może mniej popularne, ale równie piękne i bogate w historię tych terenów.
Konkretne plany już są i na bieżąco będę Wam je relacjonować w nadziei, że kogoś zainspirują

Dzięki tym, którzy w sposób rzeczywisty i wirtualny towarzyszyli mi w tej wędrówce,a Wam wszystkim za to, że cierpliwie czytaliście moje wypociny

Każda wędrówka ma swój cel, ale to droga jest tym prawdziwym celem. To ona weryfikuje nas i tych, którzy nam towarzyszą...

Tak więc do zobaczenia na szlaku i pamiętajcie, że to nie są zdawkowe słowa!   

Jolu piękne miałaś te Bieszczady i nocleg u Lutka i w ogóle
Czekam na relację z ostatniego dnia.
P.S.Dzisiaj swój GSB ukończył kolega Andrzej(ten z którym miałem przyjemność troszku połazić w Gorcach i Sądeckim robiąc swój GSB).
Kozak z niego bo przeszedł z Krynicy do Wołosatego w 8 dni.

mały pikusiu    – wszystko było tak piękne, że żadne słowo tego nie odda

Kozak prawdziwy  z Andrzeja – wielkie gratki Andrzeju    GSB dodaje skrzydeł! 

Nim wstawię posta z ostatniego dnia chwilka wspomnień

Jest końcówka czerwca ubiegłego roku. Siedzę w wiacie na Lubaniu – wiadomo Gorce

Siedzę ledwie żywa bo to kolejny dzień w drodze, upał sakramencki, wiatrołomy dały w kość, a przede mną jeszcze zejście do Krościenka – przechodzący ludzie straszą kolejnymi przeszkodami z powalonych drzew. Sił mam mało… czarno to widzę… I wtedy pod wiatę dotarła czwórka turystów, którzy również mieli zamiar wędrować do Krościenka – pójdziemy razem! 
 
Wspólna wędrówka trwała  3 może 4 godziny. Była mi bardzo potrzebna, czułam się pewniej i miło było pogawędzić na szlaku. W miasteczku żegnamy się tradycyjnym … i do zobaczenia na szlaku – ileż razy tak się żegnaliście? Pewnie tak jak ja – wiele razy… 

Mijają miesiące, przedreptałam Beskid Sądecki, Beskid Niski – część Bieszczad i dostaję taką oto wiadomość.

„Witam, wspólnie (czwórka turystów) pokonywaliśmy odcinek GSB z Lubania do Krościenka nad Dunajcem. Obserwujemy zmagania ze szlakiem (…) Proszę o informację, kiedy będzie ostatni etap do Wołosatego. Postaramy się tam być.”

Paść trupem ze zdziwienia i radości to mało

W stosownym czasie informacje poszły w świat i … było spotkanie, wspólne wędrowanie, które tak jak wtedy dodało sił i pozwoliło szczęśliwie dokończyć ten ostatni etap…. O tym będzie jednak w następnym poście

Co prawda wieczorem w kominku napalił jakiś młodzieniec, za to rankiem wrzątek do herbaty przygotował sam Lutek!

W chatce nie ma bieżącej wody – dostarcza się ją z położonego niżej źródełka. Nie ma też prądu.
Wieczór przy świecach więc nie przeciągał się zbytnio, co pozwoliło wstać w sam raz na wschód słońca

Po wczesnym śniadanku ruszamy do Berehów Górnych. Zejście strome, początkowo po zlodowaciałych płatach śniegu. Przy udanej pogodzie podziwiam cudne widoczki, ale uważam na zeschłe kępy turzyc. Mają brunatny kolor i o tej porze roku lubią na nich wygrzewać się już żmije 

Rzut oka za siebie i wczorajszą trasę

Puchatkowy Świat 

Gniazdo Tarnicy w całej okazałości

Pasmo graniczne na zejściu do Berehów

Stromo!

Berehy Górne – to  kolejna nieistniejąca dziś wieś w której zachował się jedynie stary cmentarz greko katolicki

Trudno sobie wyobrazić, że w latach swojej świetności wieś ciągnęła się na długości 4 kilometrów pomiędzy dwiema przełęczami: Wyżną i Wyżniańską. W 1921 roku wieś liczyła 100 gospodarstw i 527 mieszkańców. Po drugiej wojnie światowej Berehy znalazły się w rękach UPA, a po wkroczeniu Wojska Polskiego została wysiedlona i zniszczona.

Teraz w Brzegach Górnych jest tylko parking, punkt kasowy BdPN i sezonowe pole namiotowe z mini barkiem. Jesteśmy sami, kasa nie działa, wędrujemy więc dalej.

Przez bukowy las spokojnie wspinam się w kierunku Połoniny Caryńskiej, krótki odpoczynek w kolejnej sympatycznej wiacie i ruszam na granicę lasu.

Nim dotrę do grani muszę wdrapać się po stromym, nasłonecznionym stoku. Przystaję co kawałek, a to dla odpoczynku, a to z zachwytu

W końcu już wyżej wyjść się nie da

Kolejny zachwyt, odpoczynek i wędrówka połoniną. Idzie się wygodnie, no może troszkę wieje

Połonina Caryńska jest krótsza, więc niebawem trzeba ją opuścić

W pewnym momencie dostrzegam tablicę ostrzegającą przed lawinami

I nie jest to przesada. Stawiam nieostrożnie nogę i wpadam w zaspy na lawinisku. Lawina – naprawdę tędy schodziła

Znowu jestem w lesie. Niestety szlakiem schodzi również obfity potok

Odpoczynek w kolejnej wiacie przy której stoi ciekawa, współczesna kapliczka

Nie lubię w takich obiektach sztucznych kwiatów, ale tutaj wystrój jest bardzo delikatny

Teraz pozostało już tylko zejście do Ustrzyk Górnych – doczłapałam!

W oddali widać posterunek Straży Granicznej i słynny Kremenaros – o tej porze roku – nieczynny.

Po drodze jeszcze tylko wiosenne kwiaty

Przekraczam most na Wołosatym

i już razem z Piotrem wędrujemy najpierw do karczmy coś zjeść, a potem do Hotelu  Górskiego PTTK na nocleg

Na nieczynnych torach kolejki wąskotorowej zimą utrzymuje się trasy biegowe - świetny pomysł, już mi się podoba!

Tuż przy drodze bobrowa kraina

Opuszczamy drogę i przekraczając rzekę Wetlinę kierujemy się w kierunku szczytu Smereka

Było błotniście, mocno pod górę, ale za to niespodziewanie rozpoznaję kilka sztuk grzybów należących do rodziny czarkowatych.

W życiu bym nie wiedziała co to, gdyby nie nasi forumowicze!

W końcu wkraczamy w Bieszczadzki Park Narodowy – przez takie oto wrota

Odpoczywamy w fajnej wiacie, gdzie odradzają karmienie niedźwiedzi  i każde w swoim tempie ruszamy ku Smerekowi.

Na polankach zalega śnieg.

ale w lesie są już tylko jego resztki. Odpoczywam przy źródełku

Nareszcie opuszczam granicę lasu i wkraczam na podszczytowe łąki. Już oblizuję się na zbliżający się deser
Wkraczam w Pasmo Połonin

W oddali po prawej stronie widać już krzyż na Smereku, najpierw jednak trzeba się jeszcze tam wydrapać
W niektórych momentach było naprawdę stromo... troszkę się poturlałam po tym śniegu...

I w końcu szczyt Smereka

Odpoczywam i podziwiam drugą, równoległą grań Smereka, nie prowadzi tam szlak, ale daje się zauważyć „dziką” ścieżkę

Siedzę, odpoczywam... Piotr poszedł dalej... na szczyt dociera pielgrzymka młodzieży. Wiatr świszcze po uszach i jedyne słowa jakie do mnie docierają/ może miały dotrzeć?  - „Najczęściej nie mamy złych intencji, chcemy komuś nieba przychylić - a przez nieuwagę robimy krzywdę...” Jakaś łezka zakręciła mi się w oku...

Czas ruszać jednak dalej, Hnatowe Bero, Osadzki, Roh - Połonina Wetlińska czeka! 

Przełęcz Mieczysława Orłowicza

Wędrówka Szarym Berdem

Przebiśniegi na tle Hnatowego Berda, Osadzkiego i Roha

Żeby je ująć w ten sposób musiałam legać w zajęcze bobki

Skałki na szlaku po Szarym Berdzie 

Hnatowe Berdo od strony Szarego Berda

Widok z Szarego Berda na pasmo graniczne. 

Teraz wspinam się na Osadzki, po lewej stronie Roh, który będę tylko mijać

Na Osadzkim idzie się wąską, skalistą granią, jest też więcej śniegu, miejscami spore zaspy.

Na drugim planie w śnieżnej czapie pokazała się Połonina Caryńska

Zejście z Osadzkiego na Srebrzystą Przełęcz - tutaj zapadłam się w bardzo głęboką zaspę i najpierw musiałam zrzucić plecak, a dopiero potem powoli z zaspy się wygramolić... 

Srebrzysta Przełęcz - słonko powoli chowa się za Osadzki, a ja wędruję ku Chatce Puchatka

Podczas całej wędrówki od Smereka do Chatki Puchatka nie widziałam żadnych zwierząt, ale wilcze odchody świadczą o tym, że nie jestem tu sama

Pasmo graniczne z obiema Rawkami

Gdzieś tam pod Hasiokową Skałą przycupnęła Chatka Puchatka

Nie widać jej, nie widać i nagle.... jest! 

Chatka Puchatka - mój dzisiejszy nocleg  

Byłam tu wiele razy, ale nigdy o tej porze roku i nigdy tu nie nocowałam – chciałam tego... bardzo!

Przechodząc znajomym wiaduktem mam takie oto znalezisko

Ktoś tu wczoraj wieczorem imprezował

Wspinamy się na Rożki, Worwosokę i w przyzwoitym czasie osiągamy kolejne pagórki    

Śnieg jest zbity, póki co lekko zmrożony i dobrze się wędruje. W zasadzie pojawia się dopiero powyżej 800 m n.p.m.

Pierwsze piękne widoczki z okolic Worwosoki

Zadowolona stoję na Małym Jaśle

i podziwiam cudne widoczki na Łopiennik, pasmo Hyrlatej

Odpoczywamy chwilkę i wchodzimy w las, wędrujemy rozległymi polanami, zdobywając kolejne szczyty

W drodze na Szczawnik pięknie prezentuje się Smerek i Połonina Wetlińska

Podejście pod Szczawnik, za nim z lewej Jasło.

Raz po raz obniżamy się nieco na przełączki by potem wydrapywać się na rozległe polany szczytowe. W końcu jest i Jasło

Szczyt Jasła leży poza szlakiem, ale warto odbić te parędziesiąt metrów bo widoczki są naprawdę zapierające dech w piersiach 

Widok z Jasła na Smerek i obie Połoniny, gdzieś tam majaczy gniazdo Tarnicy 

Nieomal „po prostej” docieramy na Okrąglik zwany po słowacku Kruhliak. Musimy tutaj uważać bo równolegle na pewnym odcinku idzie czerwony szlak słowacki, który potem odbija w prawo, a my w kierunku Fereczatej

W tym dniu spotkaliśmy na szlaku tylko jednego turystę, z który spotkamy się także dnia następnego Rozpoznałam go po ekwipażu

Aha... w okolicy Okrąglika była jeszcze jakaś grupa w maskującym odzieniu, ale bez broni... survivalowcy? A może zespól do zadań specjanych? Tym bardziej nie wypadało im robić fotki
Następnie czekało nas bardzo strome podejście pod wspomnianą już Fereczatą. za to na jej szczycie kolejne smakowite widoczki     

Widok z Fereczatej w kierunku Jasła, Szczawnika - to już za nami

Panorama z Fereczatej na pasmo graniczne.

Teraz pozostało już tylko zejście do wsi Smerek. Droga dłużyła się jak to na zejściu, raz to z powodu zmęczenia trasą, dwa z braku czegoś czym oczy można byłoby zachwycić. Za to była okazja do refleksji...

Cała dzisiejsza trasa w większości prowadziła ogromnymi,  borowinowe polany - teraz już przekonałam się osobiście, że styczniowy odwrót był jedyną, słuszną decyzją  - bez rakiet nie dalibyśmy rady dojść do Smereka w zalegającym śniegu, silnym wietrze skazani bylibyśmy na kibel w śniegu lub na pomoc GOPR-u...

Tuż na zejściu do wioski oczy oniemiały z zachwytu   a usta same nuciły...

„Kiedy przybyłem do tej doliny,
Dzień miał się ku zachodowi.
I można było słońca blask łagodny 
Nareszcie znosić bez zmrużenia powiek.” E. Stachura,

Dolina w długich cieniach.

Potem już tylko ciepły posiłek w zajeździe Niedźwiadek i prywatna kwatera w Smereku