w domu zrobiłem sobie dodatkową pamiątkę

Jeżeli Łukasz Supergan wyruszając na zimowe przejście Cesty SNP spotyka podchodząc pod Krzemieniec Piotra Pustelnika to ja wędrując GSB mogę spotkać Annę Czerwińską  A co?!    Mogę!

EDIT:
dzięki Kisielu za fotki, dobrze, ze ktoś jednak pamięta o tym, aby zabrać ze sobą aparat

     Tymi słowami Anna Czerwińska zaczęła opowiadać o swojej pasji – zdobywaniu najwyższych szczytów, przekonując nas do tego, że w życiu więcej satysfakcji przynosi uparte dążenie do celu, niż samo jego osiągniecie.
     Nie mogło zabraknąć na spotkaniu w MDK-u z tak znaną i ciekawą osobą przedstawicieli naszego Forum . Towarzyszyła mu ciepła atmosfera. Anna Czerwińska, alpinistka i himalaistka, zdobywczyni sześciu ośmiotysięczników, pierwsza Polka, która zdobyła Koronę Ziemi czyli najwyższe szczyty wszystkich siedmiu kontynentów, z lekkością i humorem opowiadała o miłości do gór, pasji stawiania sobie nowych wyzwań, odważnego realizowania swoich marzeń. Swoje opowieści ubarwiła zdjęciami z wypraw. Na koniec ustawiliśmy się oczywiście po autografy i do pamiątkowego zdjęcia.

fot. kisiel

fot. kisiel
Najlepiej tę niesamowicie odważną i silną, pomimo filigranowego wyglądu, kobietę, opisują poniższe (jej własne zresztą)  słowa.

fot. kisiel

   "Przez wiele lat biegłam przez życie drogą przypominającą bardziej tor przeszkód niż wygodną, wydeptaną ścieżkę. Przeszkody często ustawiałam sama, inne wyrastały przede mną z woli losu. Większość pokonywałam “z marszu”, niektóre wymagały lawirowania i obejść, od kilku odbiłam się skutecznie i kierunek toru odchylił się nieco, nie na tyle jednak, aby wytrącić mnie z równowagi. Biegłam nieświadoma upływającego czasu, chociaż to z czasem właśnie ścigałam się tak zawzięcie.
    W którymś momencie poczułam, że tempo biegu spada. Codzienność, dotąd dostrzegana jako niewyraźny zarys, stała się widoczna, straciłam pewność, że posuwam się w dobrym kierunku i przekonanie, że warto biec dalej.
Wtedy obejrzałam się wstecz. Zauważyłam ze zdumieniem, że połowa mojego życia już przeminęła, że roztrwoniłam nieopatrznie dużo czasu w młodości i że całe moje “dorosłe” życie poświęciłam górom. Dzięki nim zaczęłam naprawdę żyć i to one ukształtowały moją osobowość. Ujawniły w moim charakterze cechy, które w tzw. codzienności nigdy, być może, nie doszłyby do głosu. Samodzielność, upór, konsekwencja w dążeniu do celu, determinacja i zdolność do ryzyka, ale też świadomość odpowiedzialności za siebie i za innych – te cechy odkryłam u siebie w górach i dzięki temu z chorowitej, wypieszczonej jedynaczki zmieniłam się w prawdziwego człowieka gór.”