według jolanty W piątek wieczorem już wiem, że zabieram z Bielska Angiego i Kapera Rankiem o 9 jestem na dworcu i z daleka widzę dłuuuugą postać z plecakiem
To Angi Szybko odnajdujemy Kaperka (Ela miała rację: dusza – człowiek). Panowie życzą sobie do sklepu. Mówisz i masz… Wyjeżdżają ze sklepu wózkiem z „małymi” zakupami.
Decyduję, że pojedziemy przez Przegibek. Nie ma niestety widoków nieziemskich na świat, ino mgła, mgła…
Zatrzymujemy się natomiast na zaporze i wróżąc z chmur robimy małą sesję zdjęciową.
Docieramy do wiadomej knajpki i próbujemy się domyślać, gdzie też są nasi kompani, bo zasięgu przecież nie ma. Czekanie dłuży się i dłuży…ale w końcu jesteśmy wszyscy w komplecie. Widząc nowe twarze w pamięci szukam obrazów z oglądanych fotek i nie mam wątpliwości kto jest kim, no … oprócz Piotra
Tu jak wiadomo nastąpił rozdział (nie mylić z rozłamem
) na dwie grupy. Decyduję się iść z grupą „szlabanową” ponieważ zielony szlak przez Łysinę, Kucówki i Czarne Działy przemierzyłam z córcią w kwietniu. Kaperek ucieka nam do przodu, ale za to wita nas radośnie na górze.
Co było dalej… Długa posiadówka przy ognisku, opowieści, zakrwawiony pysk Soprana. A w między czasie wizyta Bacy, prezentacja koszulek przez Admina. Chatar dbał o nas i dorzucał drew do ognia by było nam cieplutko.
Kiedy boli mnie już tyłek od siedzenia
ruszam do kapliczki, której do tej pory z bliska nie widziałam. Wieczorem wspólne kucharzenie, pulpa zaczarowanego smaku, śmiechy przed snem, chichy po przebudzeniu
Cudowny, spokojny czas. Powrót w deszczu miał tylko ten mankament, że nie dało się robić fotek.
Kiedy się już rozjeżdżamy w swoje strony świata to mam nadzieję, że znowu się taki czas przydarzy i będą z nami Ci, których brakowało.
Przez pewien czas jeszcze śledzimy Admina z ekipą, a potem pętelka się zamyka, dworzec, niedźwiadek i papa
Wpadam do domu, włączam kompa, a tu bestyja już wrzuciła fotki - jak zwykle pierwsza
Po kliknięciu, opisany już albumik.
]]>