Po niespełna 50 min jestem na szczycie. Sam. Można kontemplować.
Do zachodu jeszcze godzina. Na Semikową i z powrotem pewnie nie zdążę, z resztą słońce jest nisko i polana będzie w cieniu, a krokusy pozwijane…..

Chodzę to tu, to tam, szukam dobrej miejscówki….  Przechodzę na północną stronę. Wszystko pięknie widać.


Czekam do zachodu, zaczyna wiać…., i ja też „wieję”. Do samochodu dochodzę już po ciemku.

21-go po robocie znów coś mnie natchnęło. Idę na Leskowiec . Tym razem postanawiam odwiedzić Semikową Polanę i pooglądać krokusy. Faktycznie polana już jest w cieniu, ale światła jest jeszcze dostateczna ilość, więc  zabieram się za focenie….

Błogie chwile wśród krokusów przerywa mi szczekanie psa i donośny męski głos:
- Dzieńdoooobrrryyyy !!! 
Odwracam głowę a tam Kisiel z psem Ares’em podążają w moją stronę.  No w życiu bym nie przypuszczał, jeszcze w piątek

Dalej już razem idziemy chaszczami na szczyt Leskowca zachód zaliczyć. Widoczność na południową stronę była tego wieczoru BOMBOWA. Odwracając głowę można było takie widoczki zobaczyć….


(Kisielowi lepsze wyszły        )
Po zachodniej stronie chmury jakoweś, i postanowiliśmy nie czekać na zachód.


Jeszcze „za widoka” zeszliśmy pod Franciszka…
Reszta fotek TUTAJ  i TUTAJ.