Tak jak napisał Darek - kawał dobrej roboty!

Niezmiennie piękny górny odcinek Wieprzówki

fot.: nena

fot.: nena

fot.: nena

Podczas tych zajęć zawsze staramy się zebrać różnego rodzaju nieczystości pozostawione tu przez ludzi przyjeżdżających odpocząć nad rzeką, a nie zawsze pamiętających o tym, że śmieci, które ze sobą przywieźli, powinni sobie z powrotem zabrać. Niejednokrotnie wrzucane są również do rzeki przez samych mieszkańców, pomimo tego, że za nie płacą i to wcale niemałe pieniądze. Jest to smutne, ponieważ co roku zastajemy ten sam obraz – niesamowicie zaśmiecone brzegi i koryto Wieprzówki. W rzece i w lesie można znaleźć dosłownie, wszystko: ubrania, buty, telewizory, opony, rozbite szyby okienne, kubły z farbami lub innymi chemikaliami itd. … Dla rodziców przyjeżdżających nad rzekę z małymi dziećmi są one dużym zagrożeniem, ponieważ nigdy nie wiadomo, po co małe dziecko sięgnie, albo dokąd pobiegnie. Tak często posądza się o śmiecenie dzieci i młodzież, ale takie miejsca pokazują wyraźnie, że to nie młodzież śmieci najwięcej, tylko niestety, my, dorośli, dając tym samym „piękny” przykład młodym pokoleniom.

W tym roku 5 kwietnia spędziłam nad rzeką prawie 4 godziny z klasą I gimnazjum. Młodzież zaangażowała się bardzo w czyszczenie ścieżki. Tak bardzo, że musiałam ich powstrzymywać, ponieważ chcieli wysprzątać wszystko, a wiadomo, że jest to niestety niemożliwe. Poza tym wiele nieczystości po prostu nie można brać do rąk nawet w rękawiczkach, z racji zachowania bezpieczeństwa.

Troszkę zmęczył nas gorąc, jaki był w miniony wtorek. Dźwiganie przez dłuższy czas ciężkich worków z nieczystościami, nie należy do przyjemnych rzeczy. Rzeka okazała się zbawiennym ochłodzeniem . Młodzież z I klasy jest już tak obyta z naturą , że nie straszne im było zdjąć buty i wejść do zimnej wody. Ani chwili się nie zastanawiali. Niektórzy zamoczyli w wodzie nawet całą głowę .

Jestem bardzo dumna z tych dzieci. Napracowały się bardzo, chociaż wszyscy wiemy, że jest to i tak syzyfowa praca. Ale jak tu pokazywać takie piękne miejsca, jak chociażby łupkowy przełom Wieprzówki, potykając się o butelki, papiery i inne „świństwa”.

Nie wspomnę już o tym, że ścieżka dydaktyczna posiadała (jeszcze do niedawana) 7 tablic. Obecnie ma ich tylko 6. Pierwsza została zniszczona i wrzucona do rzeki … . Tak się szanuje pracę innych. Dodam jeszcze, że niedawno miałam okazję spacerować ścieżką dydaktyczną w Dolinie Zimnika w Lipowej Górnej (potok zdobył wtedy III miejsce, rywalizując z Wieprzówką). Tam nikt nie niszczy tablic, ścieżka jest pięknie przygotowana, są ławeczki, wygospodarowano miejsca na ognisko. U nas niestety nie da się tego zrobić. Szkoda.

Poniżej pod zdjęciem krótka fotorelacja z tegorocznej akcji sprzątania fragmentu rzeki Wieprzówki. (Po prawej u góry kliknąć w OTWÓRZ - najepiej w WMP, wtedy nie ścina.)

fot.: nena

Powtórzę to co napisałam już wcześniej: adoptować to uznać za swoje, pokochać i troszczyć się! - wspaniałe jest to, że za wygraną z ubiegłego roku idą działania: prace porządkowe, działalność edukacyjna, przewodnik, o którym już wspomniano - kapitalne jest to, że nie było to tylko jednorazowe działanie.

Troska o Rzekę - Waszą rzekę - Naszą Rzekę staje się cyklem spójnych działań.
Jesteście wspaniali!

Po takich akcjach w końcu do młodego pokolenia trafi to o co nam chodzi, ale na to potrzebujemy trochę czasu.

I tego się trzymajmy.

Po takich akcjach w końcu do młodego pokolenia trafi to o co nam chodzi, ale na to potrzebujemy trochę czasu.
Piotrze,  jedno i drugie jest karygodne!
Nie zrażajmy się i uczestniczmy w tego typu akcjach z młodzieżą, bo tylko w ten sposób doczekamy się czasów, by idąc w nasz Beskid Piękny, nie będziemy musieli brać ze sobą worków na śmieci

Z taaaaakimi pedagogami, zapewne nastąpi to szybciej niż myślimy

Nena nie wiem czy zauważyłaś ale jedna z kur doprawia Ci rogi na jednej z fotek .

I to nie jedne ...  , co zrobić, widać zasłużyłam.

Przeprowadziliśmy, wykorzystując piękną słoneczną pogodę, 4 akcje sprzątania w dniach 1 – 4 kwietnia. W dwóch z nich 1. i 3. kwietnia wziął udział Janek Zieliński, który kolejnym grupom młodzieży z naszego gimnazjum opowiadał o rzece oprowadzając je po ścieżce dydaktycznej „Dolina Wieprzówki”. Dziękujemy Janku za kolejne lekcje przyrody. Każda z takich lekcji jest inna, ponieważ prowadzona jest na żywo w terenie, gdzie stale coś w przyrodzie ciekawego się dzieje.

Spacer ścieżką połączyliśmy ze sprzątaniem najbardziej zaśmieconych miejsc. Ilość śmieci z jaką przyszło nam się zmierzyć była przerażająca. Przeważały przede wszystkim foliowe worki, oraz szklane i plastikowe butelki typu PET.

Natrafialiśmy często na dzikie wysypiska, których niestety do worka nie da się zebrać. Tym bardziej nie może tego robić młodzież czy dzieci. !

Przykro było patrzeć, jak żabi skrzek pływa wśród odpadków jedzenia, folii czy papierów, a jaszczurki zamiast biegać bezpiecznie wśród kamieni, omijają porozbijane szyby, czy szklane butelki.

Z kolei 2. i 4. kwietnia zabrałam na akcję piątą i dwie szóste klasy szkoły podstawowej. Wysprzątaliśmy koryto i brzeg rzeki Rzyczanki na odcinku prawie kilometra, od mostu na os. Młocki Dolne, aż do szkoły w centrum wsi.
Byłam pod wrażeniem ogromnego zaangażowania zarówno dzieci jak i młodzieży. Niejednokrotnie nie można było ich powstrzymać przed np. zamoczeniem butów w wodzie, sięganiem po śmieci, których zabraniałam zbierać np. tuż pod czyimś płotem. Na tyle myślę każdego stać, żeby sobie oprócz swojego podwórka posprzątał nieczystości za i przed ogrodzeniem.

Nie liczyłam dokładnie wszystkich zebranych worków, ale było ich około 100. Patrząc na to co jeszcze zostało, zrobiliśmy niewiele. Niestety ile worków byśmy ze sobą nie zabrali, tyle udałoby nam się bez problemu zapełnić – tylko pytanie … czy na tym to ma polegać ??? !!!

Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że na drugi dzień, w rzece, w miejscu, w którym dzieci się namęczyły, żeby wyłowić różne nieczystości, a także w innych miejscach zdążyły się pojawić  „świeże” śmieci ...

Ze swojej strony bardzo dziękuję dzieciom i młodzieży za ogromne zaangażowanie podczas wszystkich akcji, za to, że z chęcią wzięli w nich udział, za wspólnie spędzony czas, który, pomimo „śmieciowej scenerii”, obfitował też w wesołe momenty .

Myślę, że wielu młodych rozumie problem. Chcieliby żyć w czystym otoczeniu. Wielu twierdzi, że więcej śmiecą dorośli, niż oni sami. Ponieważ są dziećmi niejednokrotnie nie są w stanie, bądź boją się sprzeciwić czy nawet upomnieć dorosłego, który źle postępuje. Bywa, że jest nim najbliższa im osoba. Może naukę proekologicznych postaw trzeba zacząć od dorosłych właśnie ! … . Nie mogą myśleć, że ktoś za nich „posprząta”, że posprzątają dzieci !.

Pomimo różnych zdań na temat przeprowadzania tego typu akcji, uważam, że są potrzebne (pamiętam, że od dawna były prowadzone). Jako dziecko również w takich uczestniczyłam. Uczą proekologicznych postaw, uświadamiają nie tylko młodych, ale także dorosłych, którzy powinni widzieć ogromną ilość śmieci wokół siebie i starać się zmienić swoje myślenie i nastawienie do środowiska przyrodniczego, w którym żyją. Ważne też, żeby uczyć dzieci proekologicznych postaw już od najmłodszych lat, a powinny one wyjść w pierwszej kolejności z rodzinnego domu.

Problem śmieci to nie tylko rzeka. To także zaśmiecone szlaki górskie czy polany szczytowe, zniszczone wiaty, które oglądamy wędrując po górach. Cieszę się, że Tomek Węgrzyn z PTT Bielsko – Biała kontynuuje akcję "Sprzątamy Beskidy z PTT” i że kilka akcji zaplanowane jest w naszym Beskidzie Małym . Jeśli nie uda mi się dołączyć z młodzieżą do Waszych akcji w tym roku szkolnym, to wyruszymy na szlak jesienią. Pracy na pewno nie zabraknie … , chociaż wolelibyśmy zamiast sprzątać, podziwiać krajobraz … .

Może doczekamy się jeszcze wszyscy takich czasów, gdy nie będziemy się potykać o śmieci … .

Po kliku na zdjęcie poniżej, mały album ze sprzątania.