Moje serce mieszka na wschodzi, tam kieruję swoje oczy, za nim moja duszyczka tęskni...

Nie sądzę, aby dany mi był Rzym, ale z prawdziwą przyjemnością, zainteresowaniem Was czytam bo to jest Wasze - osobiste i to jest dla mnie również wartość takich postów

Jolu ja w życiu nie pomyślałam, że mogłabym się w Rzymie znaleźć . A tak się stało. . Nie należy nigdy tak myśleć, wręcz odwrotnie , trzeba sobie mówić, kurczę, piękny ten Rzym (bo zaiste, jest piękny ), chciałabym tam kiedyś być i będziesz ! Kiedy ? … tu sam los zadecyduje , ale marzenia przecież się spełniają ! .

Ilość świątyń w Rzymie jest ogromna. Odwiedzając miasto nie sposób nie zwiedzić chociaż kilku. Oprócz Bazyliki Św. Piotra warto zajrzeć do co najmniej jeszcze trzech najsłynniejszych budowli chrześcijańskich tzw. papieskich bazylik.

Bazylika San Paulo fuori le Mura - Bazylika św. Pawła za murami

Bazylika św. Pawła za murami jest największą, po Bazylice Watykańskiej, świątynią w Rzymie. Zbudowano ją w IV w. na miejscu, gdzie zginął św. Paweł.

                                     
                                      fot.: nena

fot.: nena

                                     
                                      fot.: nena

W głównym ołtarzu, pod pięknie rzeźbionym cyborium, znajduje się grób św. Pawła z IV wieku.

cyborium – ażurowa obudowa ołtarza w kościele chrześcijańskim, składająca się zazwyczaj z czterech kolumn podtrzymujących baldachim w formie kopuły, ostrosłupa lub innej bardziej złożonej.

fot.: Kasia

fot.: nena

fot.: nena

fot.: nena

fot.: nena

Świątynię założył cesarz Konstantyn. Następnie rozbudowali ją Teodozjusz, Walentynian i Arkadiusz. Swoje obecne rozmiary przybrała za panowania cesarza Honoriusza. Pomimo zniszczeń z powodu trzęsienia ziemi w 1348 roku, pożaru w 1823 roku, a potem wielu przeróbek, zarówno we wnętrzu jak i na zewnątrz budowli, świątyni, co rzadkie w Rzymie, udało się przetrwać i zachować swój wczesnochrześcijański styl.

Ciekawostką są medaliony z wizerunkami wszystkich panujących do obecnych czasów papieży, zdobiące wewnętrzne mury świątyni.

fot.:Kasia

fot.: nena

fot.: nena

fot.: nena

fot.: nena

Zachowało się w bazylice kilka pięknych i bardzo cennych elementów, jak wewnętrzne drzwi ze srebra i brązu, zdobione obrazkami ze Starego i Nowego Testamentu wykonane w 1070 roku przez Staurachiosa z Chios.

                                   
                                   fot.:Kasia

Warto też zajrzeć do muzeum i na dziedziniec bazyliki.

fot.: nena

fot.: nena

fot.: nena

fot.:Kasia

Basilica di San Giovanni in Laterano - Bazylika św. Jana na Lateranie

Bazylika św. Jana na Lateranie to druga w hierarchii budowla Chrześcijaństwa we Włoszech, plasująca się zaraz za Bazyliką św. Piotra. To katedra biskupa Rzymu czyli papieża. Był to pierwszy kościół chrześcijaństwa zachodniego, dlatego często określany był matką i głową kościołów całego miasta i świata.

fot.: nena

To tutaj nowo wybrany papież odprawia swoją pierwszą mszę. Zespół pałacowo-kościelny powstał na Lateranie w IV wieku, za panowania cesarza Konstantyna Wielkiego, i przez pewien czas służył za główną siedzibę papiestwa.
Nazwa Lateranu pochodzi od nazwiska rodziny zamieszkującej wzgórze w czasach starożytnych. Wznosiła się tu bogato zdobiona willa senatorskiego rodu Lateranich, wraz z przylegającym parkiem. Miejsce to przeszło do rąk papieskich dzięki Fauście, żonie cesarza Konstantyna. Dzięki niej powstała pierwsza chrześcijańska Bazylika w Rzymie, jako jedyna nie związana z żadnym męczeństwem lub pochówkiem Świętego.

fot.: nena

                                       
                                        fot.: nena

fot.: nena

fot.: Kasia

Główne wejście znajduje się od strony Placu (piazza) di San Giovanni in Laterano, z którego można podziwiać imponującą fasadę z 15 figurami Świętych i doktorów kościoła oraz Chrystusem Zmartwychwstałym. W portyku umieszczona została oryginalna rzeźba wizerunkowa cesarza Konstantyna oraz słynne drzwi z brązu, pochodzące z kurii, a wcześniej z senatu rzymskiego. To na nich, według legendy, zawisnąć miały odcięte dłonie Cycerona, przybite tam z nakazu Marka Antoniusza.

fot.: nena

fot.: Kasia

Drzwi znajdujące się po prawej stronie to tak zwana (Porta Santa) - Święta Brama, albo Święte Drzwi: jedne z trzech specjalnych przejść w Rzymie (pozostałe znajdują się w bazylice na Watykanie i w bazylice św. Pawła za murami), związanych z tradycją świętowania lat jubileuszowych. Wtedy pielgrzymi udający się do Rzymu wchodzili do kościołów przez specjalnie otwarte na ten czas bramy, które symbolizowały możliwość otrzymania odpustu zupełnego i Bożego Miłosierdzia. W pozostałych okresach drzwi pozostają zamknięte, aż po dziś dzień.

                             
                              fot.: nena

Bazylika przechowuje wiele cennych relikwii, między innymi głowy apostołów Piotra i Pawła, przeniesione tutaj z woli papieża Urbana V w 1370 r., strzeżone w dwóch srebrnych relikwiarzach pod gotyckim cyborium. Marmurowy ołtarz papieski kryje w sobie ołtarz drewniany, na którym według tradycji mieli sprawować święte obrzędy sami Piotr i Paweł.

Scala Santa i Sancta Sanctorum

fot.: nena

Budowla, w której obecnie znajdują się Święte Schody, wznosi się naprzeciwko Bazyliki Św. Jana na Lateranie. Zgodnie z legendą schody pochodzą z pałacu Poncjusza Piłata. Jezus Chrystus miał po nich być prowadzony na sąd. Schody te przywiezione zostały z Jerozolimy do Rzymu w r. 326 przez św. Helenę, matkę cesarza Konstantyna I.
Znaleziono na nich nieusuwalne plamy, uważane za ślady krwi Chrystusa. Wchodziło się po nich z nabożnością, jakby to były schody do nieba, podobne do drabiny z widzenia Jakuba. Stanowiły ważny element trasy pielgrzymów. Zaliczane są do relikwii chrześcijańskich związanych z Chrystusem. Schody są drewniane. Nie można się po nich wspiąć inaczej, jak tylko na kolanach całując relikwie na każdym z 28 stopni.

fot.: Kasia

Na szczycie Świętych Schodów znajduje się kaplica - Sancta Sanctorum (Święte Świętych), którego nazwa przywołuje  miejsce w Namiocie Spotkania Żydów, gdzie przechowywano Arkę. Centrum kaplicy stanowi obraz Zbawiciela, pokryty srebrną blachą. Przedstawia Chrystusa na tronie z nimbem naznaczonym krzyżykami, trzymającego w ręce Ewangelię i błogosławiącego. Tam niestety wchodzić ani robić zdjęć nie wolno. Zresztą samych Schodów Świętych też nie można fotografować. Ale można znaleźć ich foty w necie.

Scala Santa

fot.: Internet

Sancta Sanctorum

fot.: Internet

Basilica di Santa Maria Maggiore - Bazylika Matki Bożej Większej

Bazylika Matki Bożej Większej ma w swej nazwie przymiotnik "Większa", ponieważ jest ona pierwszym i największym kościołem rzymskim poświęconym Matce Bożej. Nazwa dotyczy zatem wielkości budowli. Jest to oficjalnie pierwszy kościół maryjny chrześcijaństwa. Świątynię nazywa się też bazyliką Matki Bożej Śnieżnej. Tradycja głosi, że opady śniegu na wzgórzu Eskwilińskim między 3 a 4 sierpnia 356 r. wskazały papieżowi Liberiuszowi (352–366) obwód samego kościoła, o który Maryja Panna prosiła go we śnie. I tam go kazał wybudować.

fot.: Kasia
                                               
                                                fot.: nena

fot.: Kasia

fot.: Kasia

Starożytne mozaiki świątyni dotyczą Bożego macierzyństwa Maryi.

fot.: nena

W bazylice znajdują się relikwie żłóbka betlejemskiego. Ponoć w VII w. papież Teodor I (642–649), przybywając do Jerozolimy, przywiózł pięć deseczek z kolebki Jezusa, które były pokazywane wiernym w Boże Narodzenie.

Relikwiarz Świętego Żłóbka

fot.: nena

Deseczki z kolebki Jezusa znajdują się dzisiaj w krypcie pod ołtarzem papieskim w transepcie. Radosne Dziecię Jezus pozdrawia wszystkich przychodzących od Niego, błogosławiąc ich z wysokości relikwiarza.

fot.: Kasia

Wstąpiłyśmy jeszcze do innych mniejszych świątyń rzymskich, ale nie sposób ich tu wszystkich opisać. Niewątpliwie powalają swoim majestatem, niezwykle bogatym wystrojem i historią powstania.
                                                                                                                                                                                                   
                                                                                                                                                        c.d.n.

Nena,  widać, ze drzemie w Tobie nie tylko duch podróżnika ale również dziennikarza i reportażysty Super robota ! Aż zazdroszcząc też bym tak chciał )) Pozdrawiam

kris_61 a ja myślę, że w Tobie ten DUCH dużo większy jest ! Zresztą w każdym z Forumowiczów drzemie duch łazika , dlatego tu "się spotykamy" i fajnie, że chce nam się nasze wędrówki/podróże opisywać . Tworzymy tu swego rodzaju osobiste pamiętniki ... . Jeśli serwer nie padnie, to po latach miło będzie powspominać te NASZE wycieczki /spotkania i co najfajniejsze, nie tylko wirtualne.

Z 7 słynnych rzymskich wzgórz zwiedziłyśmy tylko Aventinus, a dokładniej zrobiłyśmy sobie po nim wieczorny spacer . Reszta została „na zaś”.

fot. nena

Wzgórze Awentyn jest wysunięte najbardziej na południe. W starożytności było najpierw siedzibą plebejuszy, później ulubionym miejscem arystokracji. Na wzgórzu znajdowały się Termy Decjusza i Karakalli oraz eleganckie pałace i wille. Idąc można jeszcze te okazałe i ładnie zdobione wille podziwiać (w poście 18 przedstawione na zdjęciach wille też są z Awentynu ). Wzgórze to jest jedną z najbardziej zielonych dzielnic miasta. Roztacza się stąd piękna panorama Zatybrza i dzielnicy Testaccio. Rzeczywiście jest zachwycająca, zwłaszcza nocą  .

fot.Kasia

fot. Kasia

                               
                                fot. nena

fot. nena

Porastają go wszechobecne w Rzymie sosny śródziemnomorskie – pinie,z charakterystycznymi szeroko rozłożystymi, parasolowatymi koronami. Między nimi rosną palmy i cytrusowe gaje.

fot. nena

Palma, do której podłączony jest kabelek – w ten sposób aplikuje się roślinie preparat do zwalczania chorób.

                             
                              fot. nena

Ciekawym miejscem na Awentynie jest rezydencja Wielkiego Mistrza Kawalerów Maltańskich, a dokładnie wejście do ogrodów tej rezydencji (kurczę, nie wiem dlaczego, ale nie mam fotki tego miejsca – powód może być jeden – było już trochę późno, a mój marny aparat o tej porze robi nijakie fotki, stąd pewnie brak zdjęć ). Posłużę się w tym miejscu fotką , którą znalazłam w Internecie. Do rezydencji prowadzi brama, w której są drzwi, a w drzwiach oczywiście musi być dziurka od klucza . To właśnie ta dziurka od klucza przyciąga w to miejsce rzesze turystów. Dlaczego ? Ano, zerkając przez nią mamy idealny widok na kopułę Bazyliki Św. Piotra . Trzeba przyznać – ciekawe .

                       
                       fot. Źródło : Internet

Będąc na Awentynie warto zajrzeć do Bazyliki Świętej Sabiny. To tu na posadzce leżał nocami św. Dominik. Tu ubrał w habit św. Jacka. Ponoć Bazylika św. Sabiny kryje niejedną tajemnicę.

fot. nena

fot. nena

Wnętrze Bazyliki jest dosyć surowe i zimne … Niegdyś głosił tu kazania wielki doktor i papież Kościoła – Grzegorz Wielki. Przez wiele lat przybywali tu papieże by w pokorze uklęknąć w Popielec do posypania głów popiołem.

fot. Kasia

fot. nena

Zwiedzając Bazylikę uwagę przykuwają mozaikowe zdobienia na posadzce przedstawiające postacie zakonników. Są to ich nagrobne płyty. Tu zostali pochowani.

                               
                               fot. nena

Warto też przystanąć przy pochodzących z V wieku drzwiach cyprysowych, na których przedstawione są różne sceny z życia Chrystusa. Często wspomina się o tych drzwiach ze względu na jedną scenę, która przedstawiona jest w ich lewym górnym rogu. Traktuje się ją jako pierwsze przedstawienie Ukrzyżowanego Chrystusa. Pierwsi chrześcijanie wyobrażali sobie Jezusa jako Dobrego Pasterza, najpierw młodzieńca, potem brodatego, dorosłego mężczyznę. Stąd taka, a nie inna scena w maleńkiej kwaterze drzwi z Bazyliki św. Sabiny.

fot. nena

lewy górny róg

fot. nena

Aby zobaczyć tę scenę (tzn. dobrze ją sobie podświetlić) trzeba zapłacić 1 Euro .

Jest też w Bazylice polski akcent, tablica upamiętniająca św. Jacka (wspominałam już o nim przy okazji pisania o kolumnadzie na Placu Św. Piotra). To tu ten polski święty zaczynał swoją dominikańską, drogę. Począwszy od XIII w., aż do dzisiaj bazylika jest w użytkowaniu. Opiekują się nią dominikanie.
Trzeba przyznać, że będąc za granicą miło jest widzieć, spotykać „polskie akcenty”.

fot. nena

Po Awentynie wyruszyłyśmy na nocny podbój Rzymu … . Jakże miło było zobaczyć kolejny polski akcent …

fot. nena

Dojechałyśmy do Piramide di Caio Cestio (Piramidy Cestiusza). To jeden z najlepiej zachowanych zabytków pochodzących z okresu starożytności. Jest to grobowiec pretora Gajusza Cestiusza Epulona. Gajusz Cestiusz był wyższym urzędnikiem w starożytnym Rzymie, który sprzeciwiał się Markowi Antoniuszowi. Prawdopodobnie to było przyczyną, dla której pozbawiono go praw i skazano na banicję, gdzie zmarł. Wybudowaniem piramidy zajęła się jego rodzina, aby upamiętnić imię zmarłego. Piramida swoją wielkością i kształtem przypomina tego typu egipskie budowle.

fot. Kasia
                                                                                                                                                       c.d.n.

Liczę, że c.d.n. będzie niebawem i w dalszej części również na dwa głosy mały pikusiu

Tez liczę na drugi głos !

A ja nie mogłam się napatrzyć na pięknie owocujące o tej porze drzewa cytrynowe i pomarańczowe, które rosną nie tylko w sadach, ale też parkach miejskich. W tych ostatnich są bardziej dzikie odmiany pomarańczy, mniej słodkie.

fot. nena

fot. nena

Na prowincji można kupić sok ze świeżo zerwanych, wyciśniętych owoców, a na straganach jest o tej porze najwięcej cytrusów. Zima w Rzymie to temperatury wiosenne , dlatego momentami mi kurtka bardzo przeszkadzała.

Gdyby nie pewność, że byłaś nenuś w lutym to z fotek sądziłabym, ze to cieplejsza pora roku ale ubrania wszystko potwierdziły

Liczę, że c.d.n. będzie niebawem i w dalszej części również na dwa głosy mały pikusiu

Nasza wycieczka trwała tydzień i tak jak wcześniej wspomniałam, nastawiona była na zwiedzenie jak najwięcej. Nie udało się wszystkiego zobaczyć, ale mimo wszystko wpisuję ją do najpiękniejszych wyjazdów w moim życiu. Bardzo dziękuję mojej przyjaciółce Kasi, bez której wyjazd nie byłby możliwy :*. Postaram się pokrótce przybliżyć miejsca, które przez te 7 dni udało się nam odwiedzić.

fot: Kasia

Bazylika Św. Piotra na Watykanie

fot: nena

fot: nena

fot: nena

Zacznę oczywiście od Bazyliki św. Piotra, bo jakżeby inaczej . Mieszkanie miałyśmy tuż pod murami Watykanu , więc do świątyni spacerkiem było jakieś 10 min. Nie będę się rozwodzić zbytnio nad Bazyliką, bo wiadomo, że jest drugą co do wielkości świątynią na świecie po Bazylice Matki Boskiej Królowej Pokoju w Yamoussoukro – stolicy Wybrzeża Kości Słoniowej. Niektórzy jednak uważają, że ta w Afryce to kopia rzymskiej i nie wliczają jej do statystyk. Nie sposób być w Rzymie i nie zawitać na Plac Św. Piotra i nie zwiedzić Bazyliki. Jest nam Polakom szczególnie bliska, z racji grobu Papieża – św. Jana Pawła II. Moja wizyta była przed kanonizacją, dlatego na zdjęciach będzie widnieć jeszcze napis – "błogosławiony". Miałam szczęście uczestniczyć w polskiej Mszy Św. odprawianej przy grobie. Szczęście podwójne gdyż przypadło mi czytanie podczas Liturgii słowa. Była to wzruszająca chwila, która na zawsze pozostanie w mojej pamięci.

Kaplica św. Sebastiana z grobem św. Jana Pawła II

fot: nena

fot: Kasia

Przed wejściem do Bazyliki obowiązkowo każdorazowo zwiedzający musi przejść przez kontrolę (coś podobnego jak na lotnisku). Nie wolno bowiem wejść do świątyni np. z żadnymi ostrymi narzędziami. Wstęp do bazyliki jest bezpłatny. Niekiedy przed „bramkami” ustawia się tak długa kolejka (zwłaszcza przed audiencją papieską), że trzeba wcześnie wstać, a potem i tak przyjdzie nam długo czekać.

Spiżowej Bramy strzeże oczywiście gwardia szwajcarska.

fot: nena

Żołnierzami Gwardii Szwajcarskiej mogą zostać wyłącznie katoliccy obywatele Szwajcarii. W momencie zaprzysiężenia muszą być kawalerami o nieskalanej opinii, odbyć zasadniczą służbę wojskową w armii swego kraju, mieć od 19 do 30 lat i liczyć powyżej 174 cm wzrostu. Podstawowa służba w Gwardii Szwajcarskiej trwa dwa lata, z możliwością przedłużenia.

fot: nena

O samym pięknie, wielkości i bogactwie Bazyliki też nie będę dużo pisać, ponieważ wszystko to możecie sobie znaleźć w necie. Poza tym nigdy słowami nie uda mi się opisać tego, co zobaczyłam na własne oczy. Wspomnę tylko, że wnętrze świątyni mieści wiele cennych dzieł średniowiecznej, renesansowej (Pieta Michała Anioła) i barokowej sztuki światowej (dzieła Berniniego: konfesja nad głównym ołtarzem mieszczącym grób św. Piotra, Cathedra S. Petri – tron św. Piotra i nagrobki papieży Urbana VIII i Aleksandra VII).

Marmurowa Pieta Michała Anioła – zrobiła na mnie ogromne wrażenie, ponieważ w rzeczywistości odebrałam ją jako niezwykle „subtelne” dzieło sztuki. Dodam jeszcze, że jest pierwszą i jedyną (z czterech piet) tego artysty, na której zostawił swoje inicjały. Marmur do niej sam wybierał, a jego sprowadzenie do Rzymu  trwało aż 9 miesięcy. Jest piękna. ! W Bazylice rzeźba znajduje się za szklaną pancerną szybą. W tym miejscu papież wdziewa ornat przed obrzędami liturgicznymi w bazylice.

fot: nena

W głębi widoczna konfesja nad głównym ołtarzem mieszczącym grób św. Piotra - jest to wykonany z brązu barokowy baldachim zaprojektowany przez Berniniego (warto o nim przeczytać) na polecenie papieża Urbana VIII. Brąz do wykonania konfesji św. Piotra pochodzi z belkowania przedsionka rzymskiego Panteonu. Baldachim znajduje się nad głównym ołtarzem, zwanym papieskim. Pod nim znajduje się krypta z grobem Świętego Piotra. Warto zaznaczyć, że w najważniejszych kościołach Rzymu znajdują się właśnie takie „baldachimy”. Jest to znak, że pod nimi kryje się grób świętego – najczęściej jest nim oczywiście patron świątyni.

fot: nena

Wykonany z brązu posąg Świętego Piotra szczególnie lubiany przez pielgrzymów. Dotykają lub całują prawą stopę Świętego w nadziei, że kiedyś znowu to miejsce odwiedzą lub zaskarbią sobie jego łaski. Ja już to sobie, jak widać, załatwiłam.

fot: Kasia

Warto zajrzeć też do ładnie urządzonych krypt papieskich. Spoczywają tam niemal wszyscy papieże i osobistości ważne dla Kościoła. Wstęp do nich jest bezpłatny.

                                           
                                           fot: nena

fot: nena

   
fot: nena     
                           
Niezapomnianym przeżyciem było wejście na kopułę Bazyliki. Polecam, gdyż widok Rzymu z lotu ptaka jest fantastyczny, zapiera dech w piersiach. Można zapłacić za tą przyjemność 7 euro (wyjeżdżając windą lub 5 euro - nie korzystając z niej ). My oczywiście wybrałyśmy wersję drugą . 2 Euro przyda się na espresso , chociaż gdzie my w Rzymie espresso za 2 Euro wypijemy … , ale to już inna historia . Tak więc miałyśmy do pokonania sporo, bo aż 551 stopni schodów, mijając po drodze takie oto wpisy na temat urzędujących przez lata na Watykanie papieży.

fot: nena

Opłacało się, widoki z kopuły na Rzym - niezapomniane. jednak zdjęcia zupełnie tego nie oddają.

fot: nena

fot: nena

Najpiękniejszy chyba widok na Tybr i Plac św. Piotra.

fot: nena

i cały Rzym

fot: nena

fot: nena

Dom Świętej Marty – tuż obok Bazyliki, stanowi obecnie główne miejsce zamieszkania głowy Kościoła katolickiego.

fot: nena

Aula Pawła VI - to miejsce audiencji generalnych oraz spotkań papieża z księżmi i pielgrzymami z całego świata. To tutaj odbywają się watykańskie koncerty, pokazy filmowe i inne masowe wydarzenia. To tu m.in. Jan Paweł II spotykał się często z pielgrzymami.

fot: nena

Na wzgórzu po lewej – Watykańskie Obserwatorium Astronomiczne (Specola Vaticana)

Ten okazały budynek w centrum to Ołtarz Ojczyzny z pomnikiem Wiktora Emanuela II - pierwszego koronowanego króla zjednoczonych Włoch.

fot: nena

fot: nena

fot: nena

fot: nena

A wracając z powrotem na ziemię …warto przyjrzeć się jeszcze kolumnadzie na Placu św. Piotra. Wśród postaci Jezusa, apostołów i świętych, jest tylko jeden polski – św. Jacek.

Święty z monstrancją

fot: nena

fot: nena

fot: nena

fot: nena

fot: nena

Audiencja papieska

Udało nam się także wziąć udział w audiencji papieskiej. Tego dnia na Placu św. Piotra zgromadziły się tak wielkie tłumy, że nie sposób było dopchać się do barierek, skąd widok był najlepszy. Oczywiście możliwość żywego kontaktu z najwyższą głową kościoła też pozostawia niezapomniane wspomnienia. Papież Franciszek to ciepły, uśmiechnięty człowiek. W miarę możliwości (jeśli mu czas pozwoli) wychodzi ze swojego papa mobile do tłumów, zwłaszcza chorych, dzieci i młodzieży. Wszyscy czekają właśnie na tę chwilę. Można podczas objazdu wokół placu zostawić papieżowi list.

fot: nena

fot: Kasia

Na koniec kilka spostrzeżeń …

W samej Bazylice w dzień nie znajdziecie atmosfery do skupienia czy modlitwy. Przewijają się tam bowiem ogromne ilości turystów niejednokrotnie zainteresowani tylko robieniem fotek (zwłaszcza Japończycy , w sumie nie ma im się co dziwić – trzeba przecież gdzieś wypróbować najlepszy sprzęt )
Szukającym ciszy i spokoju polecam wieczorne godziny. Wtedy tłumy prawie znikają, robi się cicho. Dopiero wtedy można  poczuć potęgę i majestat tego miejsca. 

fot: Kasia

fot: Kasia

Ponieważ zdjęcia tu wklejone nie są najlepszej jakości zainteresowanym polecam jeszcze wirtualne zwiedzenie Bazyliki.

Zaglądnęłyśmy jeszcze w inne "kąty i zakątki" watykańskiej Bazyliki, jednak nie jestem w stanie tu tego wszystkiego pokazać , bo padłby nam serwer  ... .

Nie udało mi się podczas tego pobytu zwiedzić ogrodów papieskich, Kaplicy Sykstyńskiej (na której mi zależało) i Muzeów Watykańskich (razem bilet do tych 3 miejsc to - 31 euro), a także skarbca (6 euro). Zajmuje to dosyć dużo czasu, a poza tym kolejki jakie ustawiały się codziennie od rana przed Kaplicą Sykstyńską skutecznie nas odstraszały. Do ogrodów papieskich trzeba się z kolei wcześniej zapisywać i zdobyć bilety. Widać to nie był jeszcze czas na nią i muszę kiedyś jeszcze raz wrócić w to miejsce .

                                                                                                                                                   c.d.n.

tak, koorcze doleciałyśmy Joluś - obiecuję się poprawić ! 

No! Żeby mi to było ostatni raz   :*