(...) jolanta- niestety nie wiem dlaczego ale fotki, które wrzucam przez Picassę niestety są odbarwione i wyblakłe  . Faktycznie wygląda to dużo barwniej i kolory rzeczywiście są złotawe. Natomiast by Twoje marzenie się spełnio nie trzeba wiele  . Sprawdzić dobrze prognozy pogody i wybrać się wcześnie rano do którejś z tatrzańskich dolin

Marzenie się spełni Ja już tak mam, że co sobie umyślę to zrealizuję - prędzej czy później Mam nadzieję, że prędzej bo plan już jest

Co do Picassy - ona chyba tak ma, że robi z fotkami co chce... moje fotki też "obrabia" 

No proszę - kolejni zdobywcy najwyższego szczytu Tatr
Pięknie, gratuluję

Dzięki, choć gwoli ścisłości nie pierwszy raz tam jestem 

jolanta- niestety nie wiem dlaczego ale fotki, które wrzucam przez Picassę niestety są odbarwione i wyblakłe  . Faktycznie wygląda to dużo barwniej i kolory rzeczywiście są złotawe. Natomiast by Twoje marzenie się spełnio nie trzeba wiele  . Sprawdzić dobrze prognozy pogody i wybrać się wcześnie rano do którejś z tatrzańskich dolin

Pierwszy raz takie "złoto" w górach widziałam na fotkach kisiela i marzę o tym, aby zobaczyć to na własne oczy - nawet jeśli będę stała tylko w dolinie

Lubię czytać takie szczegółowe opowieści z trasy!

Żleb Karczmarza

Mniej więcej o 5 rano ruszamy szlakiem w stronę Polskiego Grzebienia skąd bierze początek Droga Martina. Po drodze kompletne pustki, także na Wielickiej Próbie żywej duszy nie widać. Na razie…
W końcu docieramy na przełęcz. Jest tutaj kilka osób, które właśnie się szpeją z najwyraźniejszym zamiarem ruszenia w tę samą stronę co i my. Chwila postoju, szpejenie, baton na drogę i ruszamy jako ostatni w dalszą drogę. Ponieważ słońce jest jeszcze bardzo nisko to idąc cały czas w cieniu marzną nam ręce na potęgę mimo letniej pory. Zaczynam żałować, że nie zabrałem ze sobą rękawiczek. Dosyć szybko dochodzimy do Wielickiego Szczytu, z którego chwilę później zjeżdżamy korzystając z liny zostawionej przez poprzedników. Swojej nie bardzo chciało nam się wyciągać z plecaka więc ubłagaliśmy ludzi idących przed nami bo ją zostawili dla nas . Ci zgodzili się dość łatwo tym bardziej ,że w zamian zażyczyli sobie byśmy ja potem targali za nimi . Oj, to nie przejdzie. Nie w smak nam nosić czyjeś graty toteż dość szybko doganiamy właścicieli, którzy odpoczywają przy Litworowym Szczycie. Oddajemy linę i dalej idziemy już sami.

Polski Grzebień ( kiedyś tędy biegła granica )

Widok na Małą Wysoką z Wielickiego Szczytu

Fragment Martinki

Litworowy Szczyt

Trasa zachwyca pięknem i urozmaiceniem terenu. Uwielbiam to. Pewna, sucha i solidna skała uprzyjemnia wspinaczkę w stosunkowo łatwym terenie. Kilka miejsc wymaga skupienia, uwagi i odporności na ekspozycje. Po jakimś czasie nareszcie doświadczamy pierwszych promieni słońca z czego chyba najbardziej cieszą się nasze przemarznięte dosłownie ręce. Dłuższy popas robimy na Zadnim Gerlachu, gdzie możemy chwilę wygrzać swoje kości i coś przekąsić. Z Przełęczy Tetmajera z ciekawością przyglądam się rozrzuconym na stoku szczątkom samolotu z ostatniej wojny. Ciekawe, że do tej pory ich nie uprzątnięto ale domyślam się, że pewnie celowo to zrobiono.

Wielicki Szczyt już za plecami

Fragment drogi za nami, w kierunku Polskiego Grzebienia

Dolina Wielicka

Lawinowy Szczyt ?? Hmmm...

Dużo szczytów na zachodzie  ;D

Tudzież na wschodzie  ;D

Grań Kończystej

Przełęcz Tetmajera oraz Gerlach w całej okazałości

Dolina Batyżowiecka

Na Zadnim Gerlachu

Przed nami ostatni fragment drogi Martina, który obejmuje wspinaczkę w kierunku grani szczytowej Gerlacha, na której to natykamy się na maleńki zator tworzony przez klientów idących z przewodnikiem. Trochę czekamy przez to ale w końcu udaje nam się wyminąć korek i po chwili już bez przeszkód meldujemy się na szczycie króla Tatr. Zgodnie z przewidywaniami wierzchołek Gerlacha okupuje istne mrowie luda, tak że prawie nie ma gdzie tyłka posadzić. Dosłownie. Trzeba uważać by się nie potknąć o czyjeś nogi albo plecak. Mnóstwo przewodników, klientów oraz wszelkiej maści innych ludzi. Nic tu po nas. Chwila na batona, kilka fot i zaczynamy schodzić do Doliny Batyżowieckiej. Jak na złość pakujemy się na ogon jakiejś słowackiej wycieczki z wodcą. Chcąc nie chcąc musimy cierpliwie dreptać za nimi. Wyminąć ich nie sposób. Przy okazji słowacki przewodnik wdał się z nami w przyjemną pogawędkę wypytując o szczegóły naszej trasy. Najwyraźniej jest pod wrażeniem naszego dobrego czasu przejścia, bo nie ukrywa zdziwienia, że już schodzimy. Tak dochodzimy do Batyżowieckiej Próby , gdzie wreszcie mijamy całą grupę po czym w miłej, sielankowej wręcz atmosferze dochodzimy do Batyżowieckiego Stawu. Tam rozwalamy bezczelnie nasze zwłoki tuż nad lustrem wody i w błogim lenistwie delektujemy się słoneczkiem tudzież widokiem co powabniejszych turystek Od stawu schodzimy szlakiem w kierunku Tatrzańskiej Polanki gdzie parkuje nasz rumak. To był dobry i owocny dzień.

Zadni Gerlach

Szczątki samolotu z ostatniej wojny na zboczach Z. Gerlacha

W stronę głównego wierzchołka

Top 

Dobrze widoczny Polski Grzebień

Na tle Tatr Bielskich, od lewej Świstowy Szczyt, Dzika Turnia, Mała Wysoka

Bradavica

Sławkowski

Lodowy Szczyt

Charakterystyczna Wysoka i Rysy w oddali

Hej, Krywaniu wysoki 

Fragment grani Gerlacha

Wysoka z perspektywy Batyżowieckiego Żlebu

Batyżowiecki Szczyt, jeden z trudniej dostępnych tatrzańskich szczytów

Staw Batyżowiecki

Dolina Batyżowiecka

Kończysta