Moim planem było sprytne zdobycie pagórka Malý vrch (480 m) z wieżą widokową. Oczywiście direttissima, w chołdzie Tobiemu. Skały, krzaki... to dla mnie codzienność w górach.

Utknąłem. To co widać to widok wstecz. Sam zrobiłem tą ścieżkę w kłującej roślinności. Tobi byłby ze mnie dumny.

Oczywiście jakoś udało się zdobyć szczyt. Fajna wieża.

Widok na Jaworniki - na moją dzisiejszą trasę. Właśnie tymi szczytami mam zamiar przejść. Częściowo bezszlakowo.

Do wieży prowadzi wygodna ścieżka, a nawet droga. Natomiast grzbietem mało kto chodzi... ale ja oczywiście idę.

Potem robi się przyjemnie.

Tamtym grzbietem będę wracał.

Widoczek na Małą Fatrę.

Kolejne wieża, na pagórku Diel (702 m). Na drugim poziomie dwóch gości buduje, albo remontuje barierki. Nie mam zamiaru im przeszkadzać, ale jak mnie dojrzeli, to entuzjastycznie zaczęli zapraszać na górę, więc niegrzecznie byłoby odmówić.

Wyszedłem na najwyższy poziom wieży, widoczki spoko. Jeden z budowniczych wyszedł do mnie i wskazał książkę wpisów dając do zrozumienia, żebym się wpisał. Książka wypasiona, na pierwszych stronach zdjęcia z etapów budowy wieży, to chyba jakieś ich prywatne dzieło. Gościu zdziwiony zaczął wypytywać jak tu trafiłem. Nie do końca go rozumiałem, ale przeszedł na angielski. Był naprawdę zdziwiony, co tu robi jakiś Polak. Odpowiadam "tak po prostu, lubię chodzić gdzie mnie jeszcze nie było i jestem". Koleś się normalnie wzruszył. Zaczął mi opisywać panoramkę "Mała Fatra, Rozsutec, Krywań, Velka luka", a ja mu wszedłem w zdanie i kontynuuję pokazując palcem - "Klak, Sulowskie Skały, Maniny, Białe Karpaty". Koleś tylko kiwał głową. Miłe to było spotkanie na wieży.

Idę dalej, trawiastymi drogami. Przede mną szczyt Javorník (737 m).

Dalej robi się jeszcze bardziej dziko, ale pocieszam się, że zaraz wejdę na szlaki i nie będzie problemów z drogami.

Zaczynam chodzić szlakiem - widzicie jego oznaczenie na drzewie z prawej? Miejscami całkowity brak drogi czy choćby ścieżki.

Stará lúka (716 m)

Strasznie tu dziko, ale z drugiej strony ładnie.

Rozległe łąki.

Jest i fajna trawiasta droga.

Widok na Maniny, gdzie jeszcze w maju Tobi spisywał się świetnie, przekraczając granice psich możliwości.

Schodzę do auta drogą zwózkową.

Była to pierwsza wycieczka bez Tobiego, ale jakoś dałem radę.
Teraz już wszystkie będą bez niego. Jak żyć?

Tobi koło bloku już nie ma ochoty spacerować, ale jak się go wywiezie autem, to jakby włączał mu się inny tryb.

Możliwe, że dzisiaj była naprawdę ostatnia wycieczka. Ma już problem żeby wstać, zejść/wyjść po schodach, wsiąść do auta. Ale na fotkach wciąż wychodzi nieźle

Okoliczne drogi zarastają, trudno się przebić.

W końcu piesek padł.

Zamiast łazić postanowiliśmy trochę posiedzieć.

Po odpoczynku udało się wrócić do auta.

Tak jak obiecałem, walczymy do końca. Nie wiadomo gdzie ten koniec, ale raczej już blisko.

Poszliśmy sobie na tyły aby Tobiego nie kusiły grille sąsiadów.

Zakłócały nam tu spokój tylko młode prawie nagie dziewczęta.

Tobi popływał prawdopodobnie ostatni raz w życiu.

Za patyczkami polatał.

Były jeszcze szaleństwa na pływającym pniu.

Ogólnie nad wodą fajnie

Widoczek na cały Beskid Śląski.

Sianokosy. Wyobrażacie sobie ten zapach?

Cześć łąkowa była całkiem spora i rozległa. Najpierw coś zdobyliśmy, potem zeszliśmy na skraj Cięciny..

A potem znowu w górę - na Magurę. Spójrzcie tylko na ten widok. Nie czy tak wyobrażacie sobie tereny między Beskidem Żywieckim a Śląskim?

Trochę lasu dla ochłody.

\

Na pochyły pieniek dogorywający Tobi wejdzie... a jak się cieszył, że dał radę.

Hala Magura.

Zwykle chodziłem grzbietem, teraz przeciałem halę w połowie. Ładnie tu.

Znalazłem tajną bazę Cepra. chyba planuje inwazję na US w Żywiecu.

Na koniec znowu odcinek łąkowy.

Widok w kierunku Grojca i Beskidu Małego.

Skrzyczne.

Dzika róża.

Nowoczesny dom. Spory metraż i ładna bryła.

Taka to była wycieczka. Tobi przeżył. Zobaczymy czy przeżyje upały, które właśnie się zaczynają.

Upał, ale kolor wody zniechęcał do kąpieli.

Te łąkowe tereny odkryliśmy w czasie pandemii.

Koniki.

Być może ostatnie chaszczowanie Tobiego, bo już nie potrafi przebić się przez gałęzie.

Bocian lekko przybrudzony.

Na koniec ewakuacja przed nadciągającą burzą.

Nabieraliśmy wysokości. Słońce grzało jak szalone.

Podejście naprawdę strome. Organizm nieprzyzwyczajony do upałów.
Tobi w ostatnich dniach widać, że z trudem wychodzi po schodach na klatce, wskoczyć do auta ma problem. Bardzo źle znosi upał. Czułem, że może paść w każdej chwili, nogi mu się plątały na kamieniach.

Cóż, takie jest życie. Trzeba walczyć do samego końca. Jeszcze jakieś czarne chmury na horyzoncie.

Doszliśmy do lasu i Ukochana niespodziewanie padła. Brak formy, starość.

Po odpoczynku idziemy dalej. Wysadziłem Tobka na pieniek, dla zdjęć, dla lajków.

Wyszliśmy na Halę Jaworową i zrobiliśmy sobie długi popas z drzemką. To była fajna część wycieczki.

Potem powędrowaliśmy halą, która być może już za niedługo nie będzie tak wyglądać. Maja tu być jakieś wielkie inwestycje.

Na razie jest po staremu. Widoki piękne.

Osobiście wolałbym, żeby nic tu nie powstało, ale pieniądz rządzi się swoimi prawami.

Potem przeszliśmy na Hyrcę.

Na koniec bezszlakowo zeszliśmy do auta.

Tobi dał radę, więc można uznać, że jeszcze żyje.