.
Końcowy chaszczing nad Skawą zapamiętam długo !
Jaskinia, a właściwie dziura w ziemi pod Jaroszowicką Górą, jak ktoś nie wie, gdzie się znajduje , to w życiu na nią nie trafi. Na dodatek trzeba się do niej wspiąć po bardzo stromym stoku.
Druga pod dosyć dużą skałką jest, jak pisał Darek, zasypana. Nie da się do niej wejść.
Fotki mam słabe, bo mój aparat po zmroku się na mnie obraża. 
Darek, Nena i Staszek znaleźli, ja pilnowałam plecaków
bo Darek stwierdził, że otwór jaskini jest bardzo szczupły
(...) A znaleźliście jakieś jaskinie?
Darek, Nena i Staszek znaleźli, ja pilnowałam plecaków bo Darek stwierdził, że otwór jaskini jest bardzo szczupły 
Starałam się wypatrzeć po drodze wszystkie te rzeczy, które kisiel obserwował i tylko tego elementu nie znalazłam...
A może tego już tam nie ma? Szedłeś na Żar zielonym?
dokładnie to szedłem zielonym a później czarnym a ten tor dla szalonych rowerzystów czy crosowców znajduje(znajdował) się na północnych stokach góry Żar.
A znaleźliście jakieś jaskinie?
]]>No trochę Cię odmłodzę Darku, ponieważ myślę, że podczas zlodowaceń plejstoceńskich, a zwłaszcza krakowskiego, w BMie paprotników nie było. Czyli tylko jakieś 2-3 mln lat.
Po informacjach jakie znalazłem w necie niestety znów się znacznie postarzałem
Darek bawi się z paprotnikami w chowanego - znaczy one są ukryte, a on je szuka
Języczniki trochę się maskowały pod liściami jaworów i przy tym zmrożeniu. Z pozoru wyglądały jak liście jakiś chwastów, ale wystarczy zajrzeć pod spód by ujrzeć szereg podłużnych zarodni świadczącym że jest to paproć 
A plan jest, aby wybrać się na Koziniec i w jego okolice w celu ufocenia starych chałupek i obejrzenia największego skupiska skałek w BM-ie - jak coś pokręciłam to Darku sprostuj
Tak wszystko się zgadza. Oczywiście największe skupisko skałek w Beskidzie Małym znajduje się na stokach Kamienia i Żaru. Niektóre mają rozmaite kształty np. piramidy. Dla przypomnienia oto kilka fotek i skalnych lokalizacji z moich dawnych wpisów
http://www.beskidmaly.pl/pun/topic61.html
Start z Kalwarii - jeszcze z nadzieją na słoneczną pogodę
Niestety mamy na szlaku zmarznięte błoto i lodowe kałuże - inni mieli na Leskowcu zimkę - i gdzie tu jest sprawiedliwość? Hę...
Darek bawi się z paprotnikami w chowanego - znaczy one są ukryte, a on je szuka
Ognisko na szczycie Jaroszowickiej Góry, gdzie spotykamy Nenę i Staszka - wiał porwisty, lodowaty wiatr i przyjemnie było się przy nim ogrzać
Widok z polany Gołębiówka.
W drodze powrotnej mam opowieść o Compostelli "na żywo" i dostałam muszlę pielgrzyma na dobry początek mojej własnej pielgrzymki
Fajnie było się spotkać, powędrować razem - do następnego razu!
A plan jest, aby wybrać się na Koziniec i w jego okolice w celu ufocenia starych chałupek i obejrzenia największego skupiska skałek w BM-ie - jak coś pokręciłam to Darku sprostuj
Zostawiam poniżej albumik kisiela z tej trasy bo ładnie ją - w dużo lepszej pogodzie ilustruje 
Starałam się wypatrzeć po drodze wszystkie te rzeczy, które kisiel obserwował i tylko tego elementu nie znalazłam...
A może tego już tam nie ma? Szedłeś na Żar zielonym?
]]> 
]]>Bez względu na to gdzie będziecie, czy to na szlaku, czy też w najdzikszych ostępach leśnych, wiedzcie, że Darek ... już tam był.
Ale dotyczy to tylko Beskidu Małego którego odwiedziłem każdy zakątek czego dowodem jest moja baza danych paprotników niewykonalna dla nikogo innego poza mną
Mam nawet takie nieodparte wrażenie, że Darek był, zanim pojawiły się paprotniki i inne zielsko.
No nie. Bez przesady. W takim razie musiałbym być jeszcze przez pojawieniem się pierwszych roślin lądowych - psylofitów. Jakieś 400 mln lat temu
Mam nawet takie nieodparte wrażenie, że Darek był, zanim pojawiły się paprotniki i inne zielsko.
(...) Jak sobie przypomnę te nasze wczorajsze wrażenia to do teraz się śmieje
Pokulałam się ze śmiechu
Dołożę niebawem kilka fotek do Darkowej relacji
Tym razem nie mogłem, ale następnym idę z wami, nie ma co ]]> Po krótkim czasie ruszyliśmy czarnym szlakiem w stronę Jaroszowickiej Góry, bowiem chcieliśmy zmieścić się w czasie bo na samym szczycie Jaroszowickiej Górym mieliśmy się spotkać z Neną i Staszkiem. Po zejściu z Żaru znów asfalt. Po drodze znajdowało się kilka domostw i starych chałp. Tuż przed drewnianym mostkiem Jola wpadła w poślizg. Tego lodu pod nogami to bieda sam miałbym zauważyć Jeszcze nigdy tędy nie szedłem, a przy tym mrozie ciężko się skupić. Podchodząc pod górę nagle zgubiliśmy szlak, a Joli powoli zaczęła siadać komórka (chyba to nie w wyniku mrozu ) No i wreszcie upragnione podejście na Jaroszowicką Górę bez asfaltu, wśród lasów i bez wiatru Sms do Neny będziemy do pół godziny na szczycie i mniej więcej w tyle my się wyrobili. A później było tylko lepiej. Na szczycie przywitali nas ciepłym ogniskiem Nena i Staszek którzy przyszli żółtym szlakiem z Jaroszowic kościół. Upiekliśmy kilka kiełbas i ruszyliśmy na poszukiwania jaskinii pod Jaroszowicką Górą. Zejście urozmaicone było siwizną bukową. Na polanie Gołędiówka dobry był widok na zaporę w Świnnej Porębę, Magurkę Ponikiewską, Kamień, Żar no i na pewien kontrowersyjny szczyt . Gdy schodziliśmy do doliny Skawy to od wtedy zaczęła się spora dawka wrażeń. Robiło się coraz bardziej ciemno, a chciałem jak najszybciej odnaleźć jaskinie. Tuż nad doliną Skawy zejście było strome jak niczym w Tatrach Teraz trzeba było odnaleźć skały wspinaczkowe. Natrafiliśmy na nie po kilkuset metrach. Teraz szybko chciałem odnaleźć jaskinie, no i je znalazłem (a raczej to co po nich pozostało). Kondycja mnie nie zawodziła. Jaskinia składała się z dwóch otworów który jeden niższy został całkowicie zasypany ziemią. Jeszcze pamiętam jak kilka lat temu wchodziłem do niego na 20 metrów wgłąd Jaskinia znajdowała się w trudno dostępnym miejscu i nie było się czym zachwycać. Jakiś nieszczególny otwór w ziemi Sztaszkowi i Nenie udało się tam wdrapać Robiło się coraz bardziej ciemno, a chciałem poprowadzić jak najkrótszą drogą do Jaroszowic. Na początku przejście okey. Jakiś ścieżka wyjechana przez quady, jakieś domostwo. A później to tylko bajora, kolczaste chaszcze i strome zbocze przez które dość sprawnie poprowadziłem A później w zupełnych ciemnościach ukazał mi się skrzyp olbrzymi, same łany. Wrażeń było co nie miara i coraz bliżej światła świadczące o bytności ludzi. No i wreszcie wyszliśmy na drogę. W trakcie pokonywania chaszczy obtargała mi się nogawka a ze spodni zrobiły mi się japonki. Na szczęście Staszek ciachnął mi nogawę i było po kłopocie Buty mieliśmy nieźle wyciorane. Obmyliśmy je w Skawie. Buty musieliśmy mieć czyste bo trzeba iść do kościoła a Staszek nie toleruje brudu w aucie. I tak w dobrych nastrojach podjechaliśmy do Andrychowa ]]>