No tośmy sobie jeszcze zimkę powspominali 

Ale to już wystarczy. Czas na nowe wyzwania

W drodze powrotnej w Schronisku Zamkowskiego jest sporo ludzi. Są to raczej ci, których nie interesuje dalsza wspinaczka. Na Siodełku żegnamy Wysokie Tatry. Mam nadzieję, że nie na długo

Zasłużony odpoczynek. Nad głowami, na błękitnym niebie pojawiają się pierwsze chmury. Robi się jeszcze bardziej malowniczo. W sąsiedniej dolinie chmur jest chyba jeszcze więcej, ale zalegają zbyt nisko, by przedrzeć się przez wierzchołki na stronę Doliny Pięciu Stawów Spiskich.

W środku Czerwona Ławka ...

Lodowy Szczyt - po prawej

Śnieżna przełęcz - po prawej

Między innymi Baranie Rogi (w środku)

Cdn.

Tu widać i przede wszystkim słychać pierwsze odznaki wiosny. To różne ptaki próbują posilić się pozostawionymi okruchami jedzenia a przy tym hałasują na swój sposób

Po opuszczeniu schroniska szlak (zielony) wiedzie przez las, potem pojawia się kosodrzewina – prawie w całości zasypana grubą warstwą śniegu. Tylko gdzieniegdzie widać wystające gałązki.  Po obu stronach doliny odsłaniają się wspaniałe grzbiety górskie z granią Łomnicy na czele. A w dolinie wije się urokliwy potok, niesamowity w zimowej scenerii ...

Podziwiać można również potężną skalną ścianę, urwisko, nad którym dostrzegamy budynek Schroniska Téryego (Téryho chata). Po kilkuset metrach - małe zaskoczenie - szlak nie biegnie wśród głazowiska skał, ale wytyczony jest jego wariant zimowy – szlak biegnie na wprost! Wyglądem przypomina to stare, wąskie schody w angielskich domach Różni się tylko tym, że te wydają się nigdy nie skończyć Tylko narciarze pokonują wzniesienie szerokimi zakosami, nadkładając dużo więcej drogi. Czyli w tym wariancie (wejściowym) mamy do czynienia z wyraźną przewagą turysty pieszego nad narciarzem Stromo, trzeba uważać na to, gdzie stawia się stopy … Po obu stronach szlaku widać miejsca gdzie zeszły lawiny.

Będąc u kresu wspinaczki wysoko po lewej stronie mijamy Żółtą Ścianę czyli turnię o jednej ścianie całkiem pionowej (ok. 180 m). Tu wygląda najlepiej. Jeszcze tylko trochę wysiłku, wylanego potu i … jesteśmy u celu!

Cdn

Droga jest szeroka, ale miejscami może być niewystarczająco szeroka gdy w zimowych warunkach poruszają się po niej piesi jak i narciarze. Przed kolejnym skrzyżowaniem szlaków – krótki „skok w bok” czyli zejście do Schroniska Rainera (jego początki sięgają 1863 roku, czyli wtedy kiedy na ziemiach polskich toczyły się walki powstania styczniowego …).

Przecinamy Staroleśny Potok później Małą Zimną Wodę. Teraz droga wiedzie spokojnie w górę. Cały czas towarzyszą nam narciarze, mijanie się staje się coraz trudniejsze. Zejście z utartego szlaku grozi utknięciem w metrowym śniegu. Ze szlaku rozpościerają się wspaniałe widoki na Siodełko a przede wszystkim na Dolinę Staroleśną.

Cdn.

... i co? co było dalej?

Tuż przed 8 rano docieramy do Starego Smokowca. Parkujemy (5,60 euro za cały dzień) powyżej Grand Hotelu, w pobliżu dolnej stacji kolejki. Przebieramy buty zabieramy potrzebne rzeczy na całodzienną wycieczkę - potrzebne i te niepotrzebne Później okaże się, że nie zabraliśmy wszystkiego …

Już wcześniej zdecydowaliśmy się na wyjazd kolejką na Hrebienok (8 euro tam/powrót), skąd rozpoczniemy właściwą trasę. Podejście szlakiem na Hrebienok jest nudne i monotonne, biegnie wśród zniszczonego lasu, częściowo asfaltową drogą. Zajmuje trochę czasu i jednak wymaga wysiłku, który można użyć na właściwym szlaku

Wyjeżdżamy pierwszym kursem kolejki 8.30. W wagoniku dominują narciarze...

(...) Nie przewidywałem problemów. No może z jednym wyjątkiem – zabrałem nowe, „nieprzetarte” buty …

Przewiduję ciąg dalszy

... i co? co było dalej?

Tym razem tylko do Schroniska Teryho i z powrotem.

Zanim dostałem się do Starego Smokowca – krótki, obowiązkowy postój na Głodówce.

Nie przewidywałem problemów. No może z jednym wyjątkiem – zabrałem nowe, „nieprzetarte” buty …

Przewiduję ciąg dalszy