Trasa: Bukowiec – Korbania – Łopienka – Polanki – Bukowiec

Tym razem jednodniowa trasa na Korbanię (894 m n.p.m.) zrealizowana „w drodze” do domu, coby nie jechać jednym ciągiem zza wschodniej granicy i poniuchać choć ciut Bieszczadów

Do 2014 r. na Korbanię chodziło się bezszlakowo, potem gmina otrzymała pieniążki na wyznakowanie ścieżki dydaktycznej i postawienie wieży widokowej.

Na nocleg wybrałam Bukowiec, by uskutecznić miłą bieszczadzką pętelkę. Poruszałam się częściowo po znakach ścieżek dydaktycznych,  ścieżkach rowerowych  – cała pętla wyniosła 16km i zajęła mi około 4h.

Z Bukowca podchodziłam na Korbanię około godziny, wędrowałam lasem co przy upalnej pogodzie było bardzo pożądane

Na szczycie odpoczynek przy wiacie i pogawędka z tymi, którzy postanowili zostać na górze na wchód słońca - jaka szkoda, że w pobliżu brak wody, niewielki ciek (być może okresowy) znajduje się poniżej szczytu w kierunku Łopienki.

Potem wejście na drugi poziom drewnianej ,trzypoziomowej wieży widokowej, z której roztacza się rozległa panorama od Jeziora Solińskiego , przez  Góry Słonne , po najwyższe szczyty Bieszczadów. Widoki baaaardzo zacne! 

Wycieczkę kontynuowałam schodząc lasem przez )( Hyrcza w kierunku Łopienki 

Po drodze jeszcze fajna polana widokowa i zaduma nad nieistniejącymi wsiami Tyskowa i Radziejowa…

A potem już tylko Łopienka, Łopienka! Uwielbiam tu wracać! … i zawsze znajduję ku temu okazję  

Kto nie zna tego miejsca lub chciałby bliżej je poznać polecam artykuł   

W dolinie Łopienki – 15 minut od cerkwi działa latem studencka baza namiotowa - miejsce z charakterem i warto rozważyć tu nocleg gdyby na przykład kolejnego dnia chcieć wyruszyć do Rezerwatu Sine Wiry.

Ponieważ następnego dnia zapowiadają opady deszczu więc dalszego wędrowania nie będzie

Wygodną szutrówką wracam do Polanek mijając po drodze wypał węgla drzewnego, a następnie rowerowym szlakiem do Bukowca.   

... aha, jak zawsze w Biesach: Uwaga na niedźwiedzie! 

@ łysy z łysiny - myślę, że bacówka Jaworzec nadal jest świetnym miejscem na wypady po tej okolicy, a wyznaczone tam ścieżki tematyczne, przyrodnicze, widokowe pięknie poprowadzą w każdy zakątek, również na rowerze

@ nena - jakby cuś służę pomocą w planowaniu 

@ Darku - raczej brawo Ty! Kto mnie tego nauczył? 

No wiesz Darku - widywałam tam różne paprocie, ale rozpoznawałam tylko podrzenia...   

Podrzeń rozpoznany, brawo ty Jolu . Tylko mnie tam trza, a już czuję nosem że odkryje się tam niejedna rewelacja gatunkowa

(...) Jak dla mnie Bieszczady paprotnikowo to zagadka

No wiesz Darku - widywałam tam różne paprocie, ale rozpoznawałam tylko podrzenia...   

Biwak nad Wetlinką

Po co nosić? Spławiamy obozowisko tratwą

Moje węgorze

Starszy Pan już nie żyje, gospodarzy syn z rodziną i ma własny pomysł na biznesik

Dość tych sentymentów – w drogę! 

Ciekawy przystanek z „gościnną izbą” na awaryjny nocleg.

Wzdłuż jesiennej Solinki

Łopiennik – wczorajsze wspomnienia.

Męczące podejście pod Falową, spore zachmurzenie, marne widoki i borsucze łapki

Czasami zza drzew uda się jednak coś dostrzec. 

Na polanie, na stokach Czereniny ślady kamiennych fundamentów – pewnie stał tu szałas.

Niebawem widzę już bacówkę Jaworzec – w linii prostej będzie z kilometr, niestety nie   da się w ten sposób przekroczyć Wetlinki i trzeba iść dookoła.

Wędrowanie urozmaicają tablice informacyjne...

… aż trudno sobie wyobrazić, że tyle tu było kiedyś życia... 

Kolejne miejsce wypału węgla drzewnego, retorty są jednak wygaszone.

Ciekawy artykuł: Wypał węgla drzewnego

W bacówce mizianie z kotkiem i zupa czosnkowa z grzankami i serem – pyszności!

Żegnam jednak szybko to gościnne miejsce bo chcę na wieczór być w Wetlinie.

Na kolejny dzień zapowiadają silne opady, więc pora wracać do domu.

Nabieram wysokości i późne popołudnie nagradza mnie jeszcze resztkami słonka

Jest i Wysokie Berdo, aż się nie chce odchodzić!   

Na )( Orłowicza ewidentnie się ćmoka

Szybkie fotki rarytasów 

Dopadam też ostatnich turystów i proszę o fotkę

Zatroskani pytają czy mam jakieś światełko... oczywiście mam, ale to miłe, że się troszczą

(Swoją drogą pamiętam jak z neną złaziłyśmy bez światełek z Leskowca - był horror, ćma i dobrzy ludzie po drodze    )

Schodzenia we ćmoku było z dobrą godzinę, więc głośnym śpiewem informowałam mieszkańców, że idę... po co mają się czuć zaskoczeni u siebie

Początkowo miałam nocować w Puchatku, ale było tam pełno i część osób nocowała w przedsionku. W Wetlinie też nie było łatwo znaleźć dach nad głową i przyszło mi nocować z grupą młodzieńców w sile wieku, na piętrowym łóżeczku

W nocy lało jak z cebra.
Rankiem też. Wiedziałam, że czeka mnie łapanie stopa i to pewnie nie jednego. Do Woli Michowej nie tak łatwo si,ę dostać z Wetliny.

Pofarciło mi się jednak i całą drogę przejechałam z pewnym Panem Posłem, pewnego zwycięskiego ugrupowania
Na pożegnanie dostałam jeszcze płócienną taśkę (będzie na grzyby) i dwa piękne albumy

W Chacie Kija tym razem na piecu pachniała kwaśnicą z żeberkiem – pyszna była! 

W drodze powrotnej zatrzymałam się jeszcze przy kilku cerkwiach coby za szybko nie być w domu 

Komańcza

Wisłok Wielki

Daliowa

I to by było na tyle. Następne Bieszczady będą w Paśmie Granicznym bo po nowym roku zaczynam nowy projekt:
Fajnie mieć braciszka czyli niebieskim szlakiem z Białej pod Rzeszowem do Grybowa

Jak na razie trzyma w napięciu .Czekam na Cd

... ale spotkania z miśkiem nie będzie 

Hihi... za pacholęcia i ja, a potem еще много много раз 

Baza studencka Rabe

Po wodę

Błękitna rapsodia

Żółtym dojściowym od/do bazy ruszyłam w kierunku Jawornego i po drodze doświadczyłam śniegowego deszczu

Poranny przymrozek otulił gałęzie drzew, a teraz w przygrzewającym słońcu wszystko topiło się spadając wprost na głowę.

W końcu jest Jaworne

„... w mech odziany kamień”

i piękna panoramka ze stoków tejże góry w kierunku Jabłonek, Łopiennika i na horyzoncie po prawej Pasma Połonin

Tuż za Jawornem początek „mojego' czarnego szlaku

którym schodzę do Kołonic mijając po drodze wypał węgla drzewnego

Wśród rozległych łąk nie jestem wstanie dostrzec ani cmentarz ani miejsca po cerkwi

Pędzące samochody w tą i we w tą, a ja  dreptam  Wielką Obwodnicą Bieszczadzką do Jabłonek.

W Jabłonkach odpoczynek, posiłek i … pomnik Waltera

Potem mozolnie wspinam się w kierunku Łopiennika, słonko jeszcze wysoko złoci drzewa

Ciekawska wiewiórka dziwi się któż ja niepokoi w tych leśnych ostępach

Pasmo skałek w okolicy przedszczytu Boroło

I w końcu sam Łopiennik

Z polany rozciąga się skromniutki widok w kierunku południowym na masywne Jasło i pasmo graniczne.

Przytwierdzona do skały, tablica upamiętniająca pobyt znanego podróżnika Wincentego Pola, w sierpniu 1883 roku.

Na tablicy wyryty jest fragment pamiętnika jednego z uczestników wyprawy Zygmunta Kaczkowskiego.

Ówcześni turyści mieli zapewne więcej przyjemności bo z odsłoniętego szczytu mogli podziwiać znacznie bardziej odległe widoki 

Zaczynam schodzić w kierunku Dołżycy, mijam Horodek lecz na próżno wypatruję pozostałości strażnicy wojskowej. „Była to drewniana budowla na kamiennej podmurówce, obok znajdowały się dwie drewniane wieże. Po opuszczeniu budynku przez wojsko przejął go warszawski Almatur - wówczas (1965r.) powstało schronisko. Szefami schroniska byli kolejno: Witold Cygan a następnie - bardziej znany z dokonań w Łopience - Olgierd Łotoczko. Po tragicznej śmierci O. Łotoczki (1976r.) schroniskiem zarządzał M. Pytel. Schronisko spłonęło doszczętnie podczas jego nieobecności, w roku 1977. Zostało celowo podpalone. Dziś na Horodku znajdują się coraz słabiej czytelne fragmenty podmurówki i pozostałości masztu. Sporo śmieci i sterta gnijących desek oraz żerdzi. Pozostałości znajdują się po południowej stronie, trudne do odszukania latem ze względu na bujną roślinność. „

W Dołżycy jestem „po ćmoku” lecz kieruję się, opuszczając szlak w dobrze znane mi miejsce

Po koniec października udało się wycyganić ciut wolnego, więc ruszyłam w .... Bieszczady!
Tą wędrówkę zaplanowaną miałam już od dawna i jak zawsze czekałam tylko na sprzyjające okoliczności

Pasmo Łopiennika jest mało uczęszczane, niezbyt popularne wśród turystów, możesz tu wędrować godzinami nikogo nie spotykając... i tak właśnie było. Ludziki były w miejscowościach, ale na szlaku pusto!

Szlak rozpoczyna się w okolicy Jawornego, ale trzeba tam się jakoś dostać...

Własnym pojazdem docieram do Woli Michowej i zostawiam go na ponad trzy dni na placyku przy Chacie Kija 

Wpadam do środka, jest czwartek, więc pusto i cicho, ale zapach obiadku roznosi się po całym korytarzu.

Co tam macie na piecu?
Pomidorową! 

Z brzuszkiem pełnym ciepłej zupki buszuję chwilkę po najbliższej okolicy.

Zamknięte bo jest po sezonie

Współczsny  kościół w Woli Michowej, ślady prawosławnej cerkwi i cmentarza z trudem można odnaleźć wśród traw.

Po kultowym miejscu Latarni Wagabundy pozostały rozpadające się zabudowania, a dwaj rozbójnicy dopadli kogoś w norce - matka uczy synka

Zamierzam dzisiaj spać w bazie Rabe, a następnego dnia dojść do szlaku czarnego w okolicy Jawornego.
Jest późne popołudnie, mglisto... droga z BB zajmuje jednak sporo czasu...

Dreptam sobie rowerowym duktem, sporo tu surowca na nalewki

Przechodzę obok zagrody aklimatyzacyjnej żubrów, miałam ochotę do niej zaglądnąć, ale tablica obwieszczała kwarantannę zwierząt, więc się tam nie pcham.

Podumałam chwilkę przy obelisku imperatora puszczy

i w drogę... z małym przystankiem... ale nie ma się co za długo gapić

Sprawnie docieram na )( Żebrak

W bazie Rabe w piecu płonie już ogień, suszy się drewno bo kilka osób planuje tu również nocować.

Wieczór upływa nam wesolutko, ale dla mnie nie przeciąga się zbyt długo bo wczesnym rankiem chcę ruszyć dalej

Ależ cudna trasa i piękne zdjęcia

Polecam ją bardzo bo jest ciekawa kulturowo, są widoczki, którymi można oczy nacieszyć, ludziska tylko w miejscowościach - na szlaku pustki no i nie jest jakoś specjalnie wymagająca kondycyjnie