To był Jolu tylko mały rekonesans. Najlepsze, tj. mierzenie progów zostawiliśmy na wspólną forumową wycieczkę, która liczę, dojdzie do skutku !

TAK!

Haha... szybko Wam poszło z wypadem na Złotą Górę Piękna penetracja terenu!

To był Jolu tylko mały rekonesans. Najlepsze, tj. mierzenie progów zostawiliśmy na wspólną forumową wycieczkę, która liczę, dojdzie do skutku !

Rzeczywiście dopiero w zestawieniu progów z postacią człowieka widać co ma być widać, a jak jeszcze pomierzymy te najnowsze odkrycia to pewnie czeka nas nie jedno zaskoczenie

sprocket73 - bardzo podoba mi się Twój wywód i myślę, że jest w tym scyro prowda... próbuję się przymierzyć do tej klasyfikacji... ni jak nie chce być inaczej tylko rzeczywistość dwuwymiarowa... głównie dlatego, że w tylu miejscach jeszcze nie byłam i mimo usilnych starań nie potrafię widzianych szczytów (no poza tymi charakterystycznymi) nazwać

To jest ku czemu dążyć bo ten trzeci wymiar jest bardzo, bardzo kuszący

Już tłumaczę o co chodzi, bo to raczej nikomu nieznane podejście - sam to wymyśliłem.

Pierwszy stopień wtajemniczenia to wymiar zerowy - punkty. Wielu ludzi jeździ w góry, ale tak naprawdę odwiedzają tylko jedno miejsce, np. kolejką na Kasprowy, albo kolejką na Żar. Rozejrzą się dookoła, wypiją piwko. Tak naprawdę słabo. Choć dla niektórych na takich wyjazdach ziarno zostało posiane.

Drugi stopień to jednowymiarowa rzeczywistość - odcinek. Wycieczki z punktu A do punktu B, oznakowanym szlakiem. Każda taka wycieczka jest niezależna od innych. Jeszcze w wyobraźni się to nie łączy w całość. Ale pojawia się coś fajnego, otóż jak się widzi jakąś górę w oddali, to zaczyna budować świadomość, że zawsze można tam jakoś dojść. Na tym etapie człowiek łapie górskiego bakcyla.

Trzeci stopień wtajemniczenia - rzeczywistość dwuwymiarowa. Człowiek myśli o sobie, że jest jest zaawansowanym turystą. W głowie siedzi sieć szlaków. Z punktu A do punktu B można dojść różnymi drogami, przez punkty C i D. Można się pochwalić, że było się już "wszędzie". Na punkcie widokowym umie się ponazywać prawie wszystkie widoczne szczyty w każdym kierunku. Robi się przejścia GSB, MSB, korony gór.

I kiedy człowiek myśli, że wie już wszystko, to nagle, odkrywa trzeci wymiar. To jest coś niesamowitego. Okazuje się, że taka pojedyncza nieszczególna góra, przez którą przechodzi jeden szlak, jest jak cały wszechświat. Nieskończona ilość dróg, ścieżek, jarów, wąwozów. Niespodzianka za każdym drzewem. Nieodkryte wychodnie skalne, jaskinie, nieznane rośliny, wodospady, szałasy, ruiny, punkty widokowe... a to tylko jedna góra. A takich gór jest jak gwiazd na niebie, zupełnie nieznane, pozaszlakowe, bez nazwy. Można dziesiątki razy jeździć w "to samo miejsce" i za każdym razem odkrywać coś nowego.

Następnie ruszyliśmy bezszlakowo ścieżką, ostro pod górę, wzdłuż potoku, który, z tego co odczytałam z mapy jest dopływem (jednym z wielu) zasilającym wody wpadające do Domaczki.

Wody w potoku było niewiele, ale przez całą jego długość są liczne progi skalne. Może nie tak imponujące jak w przypadku ostatnio tu na Forum przedstawianych, ale duże deniwelacje pozwalają przypuszczać, że mogą tu występować liczne kaskady lub wodospady. Teren jest jednak miejscami tak zarośnięty i niedostępny, że naprawdę trzeba ogromnego zacięcia poszukiwawczego, żeby próbować iść od dołu korytem potoku aż do samej góry. Myślę, że Złota Góra kryje niejedno piękne miejsce w tych dzikich ostępach leśnych.

Śluzowiec (Myxomycetes)

Wysokość tego progu wcale nie jest taka mała.

Owocostany lepiężnika

Podchodzimy na szczyt wzniesienia, bocznej odnogi Złotej Góry, zwanej przez miejscowych – Ostra. Teraz już wiem, dlaczego ją tak nazwano. Cały czas szliśmy przez młody las bukowy z domieszką dorodnych jodeł.

A taka szeroka droga prowadzi na Ostrą z Czańca. Dochodzą do niej jeszcze z różnych stron inne ścieżki.

Malownicze wciosy podziwiamy trawersując stok Złotej Góry. Robią wrażenie patrząc na nie z góry.

Ładna odkrywka fliszu karpackiego.

Trawersem dochodzimy do pięknego widokowego miejsca. Rozpościera się stąd bardzo rozległa panorama. Warto zabrać ze sobą lornetkę.

Robimy tu sobie mały rest, podziwiamy widoki , po czym ruszamy dalej dochodząc do żółtego szlaku im. Rodziny Frysiów. Kierujemy się nim w stronę Porębskiego Gronia.

Tu na małej śródleśnej polance dorwałam jeszcze kwitnącą wiśnię ptasią.

Omijamy szczyt Złotej Góry i kierujemy się dalej żółtym szlakiem w stronę Kiczory nad Targanicami.

Pod szczytem skręcamy w lewo i znowu bezszlakowo schodzimy w dół.

Towarzyszy nam zachodzące słońce w kolorze pomarańczy.

Na koniec, tradycyjnie po zmroku rozpalamy ognisko. Pieczone kiełbaski po takim dniu smakowały wybornie.

Na Złotej Górze byłam tylko przy okazji naszej Forumowej wycieczki sprzed kilku lat. Jest tu jeszcze wiele do zobaczenia, a może i odkrycia. Zapewne jeszcze niejeden raz się na nią wydrapię , a tymczasem dziękuję Staszkowi za pokazanie mi wielu fajnych miejsc, o których do tej pory niewiele wiedziałam.

fot. nena