Aż się chce pójść Twoim śladem.

Warto wybrać się w ten rejon Tatr. Można przygotować różne warianty tras - od łatwych do trudnych, od krótszych po całodzienne, czy nawet kilkudniowe. Ale zawsze będą towarzyszyć nam niezapomniane widoki i moc wrażeń. Satysfakcja gwarantowana

TTrzeba wziąć kawałek liny i poasekurować Ukochaną z góry.

Pożyczymy od Tobiego obrożę i smycz... ale jak to będzie wyglądało...

Ukochana technicznie śmiga jak kozica
Ale psychicznie jest fatalnie. Właśnie takie wyeksponowane miejsca ją przerażają. Mnie jest trudno przewidzieć kiedy i czego się wystraszy. Tyle razy nam to już popsuło fajne wycieczki

Samemu czasami trudno zachować spokój w eksponowanych miejscach, a co dopiero przekonać  do tego innych. Może być kłopot …

Pod wpływem tej relacji zaczęły mi chodzi po głowie pomysły, żeby spróbować z Ukochaną raz jeszcze. Tym razem odcinek Brestova-Banikovkse sedlo. Z tego co pamiętam to faktycznie łatwiejszy odcinek. Może Ukochanej mógłby się spodobać... Korci... ale się boję

Odcinek łatwiejszy a trudności są umiarkowane. Tak naprawdę jedno miejsce wymaga szczególnej uwagi (Skrzyniarki). Wąska kamienna półka jest zabezpieczony łańcuchem, wrażenie robi znaczna ekspozycja.

Jedno z najtrudniejszych miejsc na grani Skrzyniarek (widok od strony Salatyna)

Żródło: http://www.udeuschle.de/

Gratuluję  tak trudnego przejścia. Nie miałeś wrażenia, że w trudnych momentach brakowało  czasami kawałka klamry lub łańcucha? Porównuję to  np  z Orlą Percią.

Dla mnie liczba i rodzaj ułatwień był wystarczający. Jego brak mogą odczuwać osoby z niższym wzrostem. Często byłem świadkiem, kiedy takie osoby nie mogły znaleźć odpowiedniego podparcia na skałach i wstrzymywały płynny ruch w trudniejszych miejscach. Z pewnością dotyczy to również innych trudnych miejsc na podobnych szlakach. Ale to ryzyko osób, które podejmują się przejścia takich miejsc i zapewne wiedzą na co się porywają

Moim zdaniem trasa, którą przeszedłem jest ciekawsza od przejścia Rohaczy, bardziej urozmaicona, z atrakcyjnymi widokami, dostarcza większej ilości wrażeń. Trudności techniczne też są większe. Szlak – według mnie - należy do jednych z najciekawszych przejść w Tatrach. Na pewno w przypadku złej pogody - szczególnie w czasie słabej widoczności - nie polecam tej trasy. A już na pewno zalecam ostrożność. Trudności może sprawiać również większa liczba osób na trasie. Brak turystów również możne sprawiać kłopot, bo w razie prawdziwych kłopotów nie będziemy mogli liczyć na pomoc  Podejścia i zejścia mogą wzmacniać poczucie zmęczenia.

Chciałbym tam wrócić – jesienią, ale wtedy chyba nie przejdę całego szlaku … Można podzielić go na pół – z Banikowskiej Przełęczy na Przełęcz Smutną i dołożyć może Stawy Rohackie? Ciekawe …

Według http://www.szlaki.net.pl/ przeszedłem 21,7 km; podejścia 1890 m, zejścia 1880 m; najniższy punkt (Zwierówka) – 1020 m, najwyższy punkt (Banówka) – 2178 m.

Źródło: www.szlaki.net.pl

Źródło: www.szlaki.net.pl

Na Brestowej poczuć można nieco inny klimat. Szczyt trawiasty i bardzo przyjazny, ktoś nawet nazwał go „bieszczadzkim”. W przeszłości wypasano tu owce.

Panorama w kierunku Rohaczy

Zdążyłem się już przyzwyczaić do rozległych panoram - z jednej strony można dostrzec Babią Górę i Pilsko, z innej doskonale widać pokonane pasmo Rohaczy.  Na szczycie spotykam kilku młodych mężczyzn – przypuszczam, że z zamiarem spędzenia tam nocy. Będą mieli ciekawy zachód słońca, a rano … Trochę pozazdrościłem

Schodząc szlakiem, już na sam koniec dnia, rozpoczynam chyba najmniej przyjemną część tego dnia. Zejście jest bardzo strome i zaczynam odczuwać trudy wędrówki. Mam wrażenie, że nigdy się nie skończy. Na dodatek skończyły mi się wszystkie zapasy wody. Marzę o jakimś źródełku, potoku w którym mógłbym przemyć twarz …

Jeden z ostatnich widoków na Wołowiec i Rohacz Ostry

Na koniec gubię szlak, ale to nic. Schodzę wzdłuż budowanego wyciągu i o godzinie 20.20 jestem przy samochodzie. Obok zaparkowany jest tylko jedno smochód. Może należy to tych mężczyzn, których spotkałem na Brestovie?

Na przełęczy krótki odpoczynek. Nie, nie mam zamiaru schodzić w dół, idę dalej, przed siebie. Powinienem się zmieścić w zaplanowanym czasie – czyli przed zmierzchem. Wiem, że jestem nieco spóźniony, ale to wszystko przez piękne widoki i oczywiście poświęcony czas na zdjęcia. Przy trudniejszych miejscach aparat trzeba było chować, później znów wyciągać Potem pojawiły się jednak obawy, czy zdążę   Powrotu jednak nie ma.

Szlak ma zdecydowanie mniej trudnych miejsc, co nie znaczy, że nie ma ich w ogóle. Idę nadal czerwonym szlakiem, który najpierw doprowadza mnie na szczyt Pachoł, później na Spaloną (Spalona Kopa), a następnie na Skrzyniarki, gdzie pojawiają się trudności – raczej umiarkowane (w porównaniu z wcześniejszymi). Na szczycie Pachoła widzę, co mam jeszcze do przejścia. Nie do końca wierzę, że tyle przede mną. Szczyt Brestowej wydaje się tak daleko …

Na szczycie Pachoła

Z Salatyna pięknie prezentuje się moja droga i wielki kocioł polodowcowy zamknięty granią Skrzyniarek, ścianami Spalonej i Pachoła

Tatry zawsze! Proszę tylko pamiętać, że opisywana przeze mnie trasa nie jest dla każdego

Tak... mnie ta relacja musi wystarczyć ... ale pięknie się czyta i ogląda