Piękna ta Wielka Racza. Na pewno kiedyś tam wrócę  .

Nie wiem, ile razy byłem na Wielkiej Raczy, ale jedno wiem - na pewno kiedyś tam wrócę Chociażby dla samych widoków ...

O tak, każdy z nas ma takie miejsca, które miło i długo wspomina i chętnie do nich wraca.

Piękna ta Wielka Racza. Na pewno kiedyś tam wrócę  .

Nie wiem, ile razy byłem na Wielkiej Raczy, ale jedno wiem - na pewno kiedyś tam wrócę Chociażby dla samych widoków ...

nena napisał/a:

Buki zaczynają się powoli przebarwiać.

No nie poganiaj tak tej jesieni!

Z tego co widzę, lata już niestety nie zatrzymam … A strasznie mi żal, że tak szybko się kończy/a dla mnie praktycznie skończyło, buuuuuuuuu 

Buki zaczynają się powoli przebarwiać.

No nie poganiaj tak tej jesieni!

Nie chce nam się wracać do parkingu, do szlaku żółtego. Idziemy więc wzdłuż potoku Ciapków, najpierw drogą asfaltową, która bardzo łagodnie pnie się w górę, później szutrową, a następnie będziemy się trochę wspinać do szlaku czerwonego. Jest to droga zwózki drzewa. Wzdłuż pełno więc ściętych drzew, przygotowanych do transportu. Nie spotkaliśmy tu żadnego turysty ... .

W lesie przy drodze wypatrzyłam pięknego gałęziaka bladego (Ramaria pallida), zwanego także koralówką bladą. Grzybek rzadki, ale nie podlega ochronie.

Ostrożeń warzywny (Cirsium oleraceum), rośnie go tu bardzo dużo. Od innych ostrożeni wyróżnia się m.in. bladożółtymi kwiatami i niekłującymi liśćmi i łodygami. Ma właściwości lecznicze i sporo białka, wapnia, potasu, magnezu oraz wit. C. Jest wartościową paszą dla zwierząt. W Japonii i w Indiach jest uprawiany jako warzywo, stąd zapewne jego nazwa.

Rośliną porastającą latem przydrożne rowy jest wrotycz (Tanacetum vulgare). Ma bardzo intensywny, niezbyt przyjemny zapach. Roślina ma wszechstronne zastosowanie w ziołolecznictwie. Zawiera wiele cennych olejków, laktonów i terpenów.

Sadziec konopiasty (Eupatorium cannabinum) – kolejne cenne ziółko z przydrożnego rowu, pomocne w leczeniu m.in. chorób kobiecych i reumatycznych.

A poniżej barszcz zwyczajny (Heracleum sphondylium), często wykorzystywany w dawnej kuchni (stąd nazwa). Dzisiaj zapomniany i niedoceniany, a ze strachu przed pomyłką z innymi gatunkami np. barszczem Sosnowskiego, w ogóle omijany lub niszczony.

I tak sobie idąc wzdłuż drogi fociłam to z prawej to z lewej wszelakie zielsko, aż nas zastało południe . Słońce prażyło niemiłosiernie. Momentami chmury próbowały przykryć całkiem niebo i straszyć burzą, ale prognozy na dzisiaj były przecież optymistyczne, więc się nie martwimy… .

Koniec łatwizny, teraz zaczyna się wspinanie pod górkę. Musimy wydrapać się do szlaku czerwonego.

Ale ładne widoczki nam to rekompensują.

)( Przegibek i schronisko

Buki zaczynają się powoli przebarwiać.

Wychodzimy na szlak i teraz dopiero widzimy turystów i tak już będzie do samego szczytu Wielkiej Raczy. Do mojej kolekcji ziół dochodzą jeszcze goryczki trojeściowe. Rośne ich tu mnóstwo, tworzą niepowtarzalne szafirowe kompozycje kontrastujące z zielenią lasu i spalonymi słońcem trawami.

Na Hali Śrubita robimy sobie krótki odpoczynek. Słońce jeszcze całkiem wysoko. Jest przyjemnie ciepło. Aż by się chciało zostać w tych wysokich trawach . Spotykam tu Pana Gienia , z którym szłam 2 lata temu do Santiago de Compostela. Jakiż ten świat jest mały ! Wracał właśnie z Wielkiej Raczy.

Hala Śrubita

W tle – Bendoszka Wielka z Krzyżem Milenijnym

Im wyżej tym ładniej .

Widoczki z Hali na Małej Raczy - cudowne

W dali majaczy Mała Fatra z Wielkim Rozsutcem i Stohem.

W końcu docieramy do schroniska, jak dla mnie, bardzo brzydkiego. Trafiliśmy w sam raz na zachodzik. Kupujemy więc pifko i wychodzimy na platformę, co by się do końca dnia nacieszyć widoczkami .

Dalekoooo – Beskid Mały

Mała Fatra

Schodzimy tradycyjnie, po ciemku, żółtym szlakiem do Rycerki. Gdzieś przed Obłazem zachciało nam się zboczyć ze szlaku w jakąś leśną drogę zwózkową, prowadzącą do doliny, która najpierw zapowiadała się całkiem dobrze, a potem zamieniła się w szeroki błotnisty potok zawalony resztkami drzew …  . Masakra ! – brakowało tylko krokodyli. Odwrotu nie było, bo szlak prowadził równolegle do niej, tyle że znacznie wyżej. Nikomu nie chciało się zawracać, ani tym bardziej przedzierać się o tej porze przez las i wspinać do góry. Na szczęście feralny odcinek szybko się skończył wychodząc idealnie na drogę asfaltową prowadzącą w kierunku parkingu. .

Uwieńczeniem dnia był ciepły posiłek i miłe rozmowy przy ognisku z nocującą na polu biwakowym młodzieżą.

Piękna ta Wielka Racza. Na pewno kiedyś tam wrócę .