Pomimo, że lebiodka pospolita zbierana u nas świetnie nadaję się na przyprawę, to jednak nie dorównuje w aromacie jej południowoeuropejskiemu podgatunkowi Origanum vulgare ssp. hirtum, zapach tej odmiany lebiodki jest tak silny, że nawet jedna gałązka rośliny potrafi odurzyć. 

Jadalne części: wierzchołki pędów z kwiatami (najbardziej aromatyczna część rośliny) i liście.

    We Włoszech i innych krajach śródziemnomorskich oregano wykorzystuje się najczęściej do przyprawiania pizzy, ale także sosów i innych potraw. W Szwecji lebiodką przyprawiano piwo. W naszym kraju lebiodka nie była wykorzystywana do celów kulinarnych, jednak od wieków wykorzystywano ją w celach leczniczych.

Jak pisze Ł. Łuczaj na swoim blogu:

W niektórych częściach Beskidów i wśród Polaków na rumuńskiej Bukowinie nazywana jest „dobra myśl” lub „dobra myśla”, gdyż podobno picie herbatki z lebiodki przynosi dobre myśli i sny.

Inne piękne określenie tej rośliny używane dawniej w Polsce, to macierzyduszka i nawiązuje do starosłowiańskiej legendy, która głosi, że roślina powstała z łez sieroty, aby pocieszyć ją po śmierci matki.

Na zdjęciach powyżej lebiodka przed kwitnieniem.

Uwaga! Lebiodkę pospolitą można pomylić z klinopodium pospolitym Clinopodium vulgare, które często rośnie w jej pobliżu. Układ liści i kolor kwiatów jest bardzo podobny, roślina ta również jest jadalna, jednak nie ma tego specyficznego aromatu, który ma lebiodka (zdjęcia i opis klinopodium tutaj: https://atlas.roslin.pl/plant/6729 )

Źródła:
* Fleischhauer Steffen Guido, Guthmann Jurgen,  Spiegelberger  Roland,  Jadalne rośliny dziko rosnące. Lecznicze właściwości i składniki odżywcze 200 gatunków polskich roślin, Vital, Wydanie pierwsze, Białystok 2014.
* Łuczaj Łukasz, Dzikie rośliny jadalne Polski. Przewodnik survivalowy, Chemigrafia, Wydanie drugie, poszerzone, Krosno 2004.
* Szymanderska Hanna, Z łąki na talerz, Świat Książki, Warszawa 2014.
* Łuczaj Łukasz, Ile oregano jest w oregano?, http://lukaszluczaj.pl/ile-oregano-jest-w-oregano/ ,19.07.2017 r.
* Atlas flory Beskidu Żywieckiego, lebiodka pospolita, http://atlasflory.type.pl/origanum_vulgare.html, 19.07.2017 r.

dzięki za podbudowanie , co prawda, w pierwszej chwili pomyślałem, że może te moje posty takie nachalne (wyskoczył, jak Filip z konopi z tym zielskiem) 
Mam nadzieję, że za bardzo nie śmiecę na forum

Mirek,

spróbuj wpisać lebiodka pospolita (potocznie nazywana oregano) Sklepowe oregano jest wersją uprawną, takim kultywarem, ale to ta sama roślina  w Polsce pospolita (w Bieszczadach na wczasach znalazłem i napatrzyłem się) , u nas w Beskidzie miałem problemy ze znalezieniem, ale znalazłem. Postaram się o niej napisać w następnym poście dodam zdjęcia.

Oddalamy się od natury i dlatego nie korzystamy w pełni z tego co nam ofiarowuje... Ja sama zbieram szczaw na zupkę, młode pokrzywy na wiosnę i z ciekawością czekam na dalsze wpisy - będziem zbierać! No może nie wszystko, ale cosik z pewnością

Po części stykam się z informacjami dotyczącymi leczniczych właściwości roślin, ale głównie skupiam się na ich wykorzystaniu w kuchni - na pewno, te dwie rzeczy łącza się ze sobą, bo jak głosił Hipokrates „Niechaj pożywienie będzie lekarstwem, a lekarstwo pożywieniem” 

[...] a przecież w sytuacjach kryzysowych mogą pomóc w przetrwaniu...

Wiedza o jadalnych roślinach na pewno jest przydatna w survivalu, może przydać się w szlifowaniu tej sztuki. W trudnych czasach może uratować życie. Mi jednak chodzi o coś innego.

Uwielbiam kuchnie i fascynuje mnie to, że możemy korzystać z tego, co jest dostępne u nas. Nie tylko rośliny (warzywa i przyprawy) ale grzyby, dzikie zwierzęta, małże, ślimaki. Staropolskie (dworskie) książki kucharskie pokazują, że to wszystko jadało się w Polsce, jeszcze przed zaborami i wojnami. To zapomniany potencjał Polskiej kuchni. Myślę, że warto o tym przypominać. Nie trzeba jeść, ale dobrze jest wiedzieć Pojawia się na ten temat coraz więcej informacji.

Dużo roślin, które u nas rośnie, w innych krajach ma, lub miało dawniej, duże znaczenie kulinarne - dlaczego tego nie wykorzystać, spróbować, poeksperymentować (nowe smaki, kolory itp).

Do niedawna nie wiedziałem, że "pod nosem" rośnie mi dzikie oregano...

Pokazywałam te posty jako ciekawostkę znajomym i uznali je za nieszkodliwą fanaberię

Zgadzam się, jest to pewne dziwactwo, coś nietypowego, nieszablonowego. Ludzie mają różne pasje - jedni "haratają w gałę", ja zbieram jadalne zielsko   Bardzo lobię, to co robię, odkrycie jednej zwykłej rośliny potrafi pozytywnie nastawić człowieka na cały tydzień.

Czy ta fanaberia jest nieszkodliwa... powiem tak "można się poślizgnąć" , ale staram się informować o niebezpieczeństwie pomyłki, dozwolonej ilości itp.

Zastosowanie i właściwości lecznicze
Jako surowiec zielarski wykorzystuje się głównie korzeń, świeży sok oraz nasiona dzikiej marchwi. Sok, jak i korzeń rośliny wykazują działanie moczopędne, wzmacniające, poprawiające przemianę materii, rozwalniające, odtruwające i przeciwrobacze. Właściwości te znajdują zastosowanie w leczeniu dolegliwości układu moczowego związanych z utrudnionym wydalaniem moczu oraz puchlinie wodnej. Sok z korzenia dzikiej marchwi, wykorzystywany jest także w przypadku niskiej odporności organizmu, oraz w przypadku przeziębienia, osłabienia lub awitaminozy. Dodatkowo poprawia trawienie i wspomaga czynności żołądka, a także pomaga w nerwicy żołądka czy niestrawności. Po za tym, dzika marchew zalecana jest na zatrucia lekowe i pokarmowe oraz na robaczyce układu pokarmowego.

Marchew jest rośliną dwuletnią, zazwyczaj kwitnie w drugim roku. Staje się wtedy łatwiejsza do identyfikacji z racji charakterystycznych kwiatostanów. Ma bogate właściwości odżywcze. Zbieram ją na łące przy swoim domu. Zazwyczaj w maju i czerwcu dodaje ją w całości do rosołu jako składnik włoszczyzny.

Jadalne części: korzeń, liście, łodygi, kwiatostany i nasiona (cała roślina jest jadalna).

Jej korzeń należy zbierać w pierwszym roku życia, od września do maja, jest wówczas miękki i nadaje się do jedzenia na surowo. Można go również gotować, smażyć i zapiekać. Informacja dla poszukiwaczy:

O ile łatwo można wytropić dziką marchewkę, to tę z dorodnym korzeniem niestety trudniej. Czasem idzie się długo poboczem drogi i napotyka tysiące młodych roślinek o korzeniu grubości 1/4 ołówka. Szkoda sobie nimi zawracać głowę. Lepiej wyszukiwać rośliny o dorodnych rozetkach liściowych - takie, które np. rosły w małym zwarciu. Ta banalna na pozór informacja może oszczędzić nam frustracji (Magazyn Kuchnia, Biała marchew… 07.07.2017r.).

Łodygi i liście marchwi można gotować w zupie, kwiatostany smażyć na oleju, a nasion używać jako przyprawy na wzór kminku.

Uwaga! Marchew zwyczajna należy do rodziny selerowatych, rodziny, której wiele gatunków ma zastosowanie kulinarne (pietruszka, seler, koper, kminek, kmin, lubczyk, kolendra, trybula i wiele innych). Niestety należą do niej także gatunki silnie trujące (np. szczwół i szalej), dlatego należy zachować wszelkie środki ostrożności. Przed konsumpcją należy dobrze upewnić się czy mamy do czynienia z właściwą rośliną.           

Źródła:
* Fleischhauer Steffen Guido, Guthmann Jurgen,  Spiegelberger  Roland,  Jadalne rośliny dziko rosnące. Lecznicze właściwości i składniki odżywcze 200 gatunków polskich roślin, Vital, Wydanie pierwsze, Białystok 2014.
* Łuczaj Łukasz, Dzikie rośliny jadalne Polski. Przewodnik survivalowy, Chemigrafia, Wydanie drugie, poszerzone, Krosno 2004.
* Łuczaj Łukasz, Biała marchew..., w: Magazyn Kuchnia, http://magazyn-kuchnia.pl/magazyn-kuchn … rchew.html, 07.07.2017 r.

Dawniej w czasach głodu w niektórych krajach (np. Japonia, Francja) stanowiła cenne źródło skrobi, z kłączy robiono mąkę głównie na chleb. Młode liście po gotowaniu jedzono jak warzywo.

Tak jak wspomniałem, jadalność paprotek traktuję jako ciekawostkę 

Dariusz Tlałka

Sam nie bardzo wnikałem w zastosowania spożywcze roślin. Wiem tylko że kłącze paprotki zwyczajnej (Polypodium vulgare) jest jadalne i posiada właściwości lecznicze

Darku,

poniżej trzy artykuły, które odnoszą się do jadalności trzech paprotek:

paprotki zwyczajnej, orlicy i pióropusznika strusiego 

* pióropusznik strusi i orlica:
http://www.wrozka.com.pl/magiczna-kuchn … li-warzywa

http://1000roslin.pl/paproc-orlica/

* paprotka zwyczajna:
http://lukaszluczaj.pl/dziwozona-i-slodyczka/

Jednak ja sam mam dystans do kulinarnego eksperymentowania z paprotkami.
Dwa powody: przeważnie są pod ochroną oraz są wzmianki, nawet w tym jednym artykule (nie wiem na ile prawdziwe, ale...), że w większych ilościach orlica może być rakotwórcza.

Rdest ostrogorzki - Polygonum hydropiper – potocznie nazywany pieprzem wodnym w związku z charakterystycznym ostrym, pieprznym i cierpkim smakiem. W niewielkich ilościach stanowi cenną przyprawę.

Rdest ostrogorzki z widokiem na Roczyny i Andrychów

Jadalne części rośliny: liście, pędy, kwiaty i nasiona.

Rdest ostrogorzki był wykorzystywany jako przyprawa już w starożytnej Grecji. Używali go Irokezi w Ameryce. W Japonii jest jednym z podstawowych dzikich warzyw, zwanym tade. Stanowi tradycyjną przyprawę, którą możemy tam kupić na targach. Listki czerwonej odmiany (benitade) podaje się obok wasabi do mieszania z sosem sojowym.
Adam Fischer - wybitny przedwojenny polski etnolog i folklorysta – tak opisywał w swoich badaniach zastosowanie tej rośliny:

(...) nazywany był polskim pieprzem, gdyż przed rozpowszechnieniem się pieprzu używano go do zaprawiania potraw. O tym gatunku pieprzu wspomina już Syreński (1613), że służy do konserwacji mięsa wieprzowego i wszelkiego innego, które tym liściem obłożone nie psuje się i nie bywa naruszone przez robactwo (Rośliny w wierzeniach i zwyczajach…, s. 282).

Lubi wilgotne i podmokłe stanowiska, często zacienione, rośnie nad rowami i brzegami. U nas
w Beskidzie rośnie pospolicie wzdłuż pieszych szlaków, najczęściej wokół kałuż (w ostatnim czasie zbierałem go na drodze na Nowy Świat, Bukowski Groń i nad brzegiem Soły)

Uwaga! Nie należy spożywać rdestu ostrogorzkiego w dużych ilościach, ponieważ niektóre źródła podają, że może powodować zatrucie. Zazwyczaj podczas moich spacerów zjadam kilkanaście świeżo zerwanych wierzchołków pędów i nigdy nie odczułem żadnych negatywnych skutków.

Pieprz wodny można pomylić z innymi rdestami, jednak te nie mają piekącego smaku i po skosztowaniu odrobiny możemy rozwiać wątpliwości. Jak podaje Ł. Łuczaj - młode pędy przypuszczalnie wszystkich kilkunastu rdestów występujących na terenie naszego kraju są jadalne na surowo lub po ugotowaniu.   

Źródła:

* Fleischhauer Steffen Guido, Guthmann Jurgen,  Spiegelberger  Roland,  Jadalne rośliny dziko rosnące. Lecznicze właściwości i składniki odżywcze 200 gatunków polskich roślin, Vital, Wydanie pierwsze, Białystok 2014.
* Kujawska Monika, Łuczaj Łukasz, Sosnowska Joanna, Klepacki Piotr, Rośliny w wierzeniach i zwyczajach ludowych, Słownik Adama Fischera, Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Wrocław 2016.
* Łuczaj Łukasz, Dzikie rośliny jadalne Polski. Przewodnik survivalowy, Chemigrafia, Wydanie drugie, poszerzone, Krosno 2004.
* Łuczaj Łukasz, Rdest jak pieprz, w: Magazyn Kuchnia, http://magazyn-kuchnia.pl/magazyn-kuchn … ieprz.html, 30.06.2017 r.

rycina z: http://parda.w.interiowo.pl/rys83.jpg