. Dziękuję Dareczku za spotkanie, szkoda, że tym razem takie krótkie - bo w zasadzie był to tylko wieczór i część nocy. Pozdrawiam również towarzyszy mojego powrotu drugiego dnia częściowo dla mnie nowym szlakiem do Lubomierza - Beskidusa i Kasię, gdzie - o dziwo - nawet dość szybko złapaliśmy autobus do KRK. Być może to śmieszne pytanie, ale czy pod ps. vidraru kryje się Basia?]]>jolanta napisał/a:Na filmiku rozpoznałam takiego jednego gościa
kraciasta koszula i jasna czapeczka z daszkiem
Sokoli wzrok
... raczej dobrze dobrane szkła korekcyjne i przyzwoita pamięć
Na filmiku rozpoznałam takiego jednego gościa
Sokoli wzrok
ciągnie mnie, oj ciągnie w "porządne" górki, ale póki co to tylko te dla czterokołowca z ręcznym napędem wchodzą w grę 
Na filmiku rozpoznałam takiego jednego gościa kraciasta koszula i jasna czapeczka z daszkiem
Pięknie tam! I zielono!
No właśnie, zielono. Już to stwierdziliśmy tydzień temu na Wielkiej Raczy (relacji chyba pisał nie będę, bo ile razy można pisać o tej samej pętelce), że zazieleniło się w górach na maksa. Cudna, soczysta zieleń, a jeszcze w połączeniu z lazurem nieba jaki nam ostatnio towarzyszy to jest po prostu bajka
chociaż Wyspowy, właśnie ze względu na te „górskie” wyspy, przy których zdobywaniu, jak piszesz, można „zdechnąć” naprawdę
, trochę mnie zawsze odrzucał na inne pasmo …
Generalnie nie jest tak źle, byłoby całkiem przyjemnie gdyby nie ten muł na plecach wypakowany na dwa dni. Na lekko to są fajne górki z tym, że wymagające No i moja znajomość Beskidu Wyspowego ograniczała się w zasadzie do Lubonia Wielkiego i Jasienia właśnie (jeden raz we mgle). Nie miałem pojęcia, że są tam takie śliczne widokowe polany. Ale co to za widoki, skoro wszystko jakieś góry zasłaniają
No cóż… Misie tak mają …(...) vidraru rozumiem, że miałaś na myśli Gałgana …
Gałgana w to nie mieszaj. Był bardzo grzeczny. A ten miś, o którym mowa tak ma... regularnie ponoć zaczyna traktorka o piątej rano
Włoskie konotacje dostrzegam we wszystkich postach Darka. " Maryjka " bez głowy, to Pieta, wzorowana na słynnej Piecie watykańskiej Michała Anioła, z wieloma szczegółami, m.inn. draperie sukni. Jest to figurka zapewne porcelanowa, przyłożona do kawałka drewna.
Popatrz, nawet na to nie zwróciłem uwagi. To faktycznie miniatura Piety. Potwierdzam - porcelanowa, przytwierdzona do kawałka kory.
]]>Kogo tam interesują Tatry... albo jakieś polany...
Taaaa … no pewnie !
[…]a kto nie był niech żałuje […]
No zazdroszczę Wam tych widoczków strasznie, chociaż Wyspowy, właśnie ze względu na te „górskie” wyspy, przy których zdobywaniu, jak piszesz, można „zdechnąć” naprawdę , trochę mnie zawsze odrzucał na inne pasmo … 
.
"O poranku mój miś chyba mnie nie lubił, bo strasznie chrapał […]
No cóż… Misie tak mają … , nie tylko o poranku, bywa też, że w środku nocy
PS. vidraru rozumiem, że miałaś na myśli Gałgana …
Pięknie tam! I zielono! Jeszcze miesiąc temu wyglądało to zupełnie inaczej
MF Twoja fotka jest śliczna . Ech te nasze góry i górki, o każdej porze niezwykle urokliwe .
Polana Stumorgowa
Wyruszyło kilka odrębnych ekip - cel mieli ten sam, Polana Skalne pod Jasieniem. Już w Krakowie spotykamy jedną z nich, czyli B&B. W Mszanie do busa dosiadają się Beskidus i Kaśka. Z tymi ostatnimi wysiadamy w Dobrej Skrzyżowanie, a ci pierwsi jadą do centrum. Upał nie do zniesienia, a my drałujemy 3 km asfaltem do Jurkowa.
Tam godzinny postój w karczmie na pierogach i piwku. I to okazuje się być bardzo rozsądną decyzją, gdyż największy skwar przejdziemy lasem. Już na pierwszym podejściu wiemy gdzie jesteśmy. To Wyspowy z tymi swoimi podejściami od których puchną kolana. Muł na plecach nie wykazuje chęci współpracy i nie chce się wynieść sam
Pierwsze widoki na Krzystonów i Kutrzycę, piwko w krzokach, leniwy papierosek, mozolne zdobywanie wysokości i nagle się wypłaszcza. Jak to mówią - cisza przed burzą. Czyli finalnym podejściem na szczyt Królowej Wysp. Nie, to nie jest podejście... to jakaś zemsta górskich duchów.
Ale wszystko co dobre się kiedyś kończy. W sumie nie jesteśmy tu dla przyjemności. Szczytujemy. To moja pierwsza wspólna z vidraru perełka w Koronie.
Kogo tam interesują Tatry... albo jakieś polany...
Rozdzwaniają się telefony, bo już pierwsze ekipy dotarły do szałasu i trzeba ich "zeswatać" telefonicznie. Tymczasem z lasu wyłaniają się B&B i po krótkim odpoczynku ciśniemy dalej już wspólnie. Żegna nas Maryjka, której pomimo upływu lat głowa nie chce odrosnąć
Stumorgowa... I ten widok... I ta cisza... A w zasadzie zero widoków, bo wszystko zasłaniają jakieś góry
foto: vidraru
Ostatnie spojrzenie wstecz, na Królową Wysp. Majestatyczna Mogielica-Piekielnica.
foto: vidraru
Pogaduchy, ciepłe, przedwieczorne słońce, szlak wijący się po polanach i lesie i znów się zaczyno. Mały Krzystonów. Nie jestem pewien, czy chcę wiedzieć jak wygląda ten właściwy szczyt. A ten jest jeszcze przed nami. Z pełną odpowiedzialnością użytych słów stwierdzam, że jeśli jeszcze kiedykolwiek wymyślę Wyspowy na ciężko, to ktoś ma mnie soczyście kopnąć w dupę Nie żartuję!!! Co 50 metrów zwisam ciężko na kijkach z trudem próbując uregulować oddech, a idąca z nami pani doktor (autentyczny lekarz) z troską pyta czy aby na pewno wszystko ze mną w porządku. W porządku tylko zaraz zdechnę
Przed Kutrzycą dopada nas piękny zachód słońca z Babią Górą i Luboniem Wielkim w tle.
foto: vidraru
Ostatnie metry w górę i spod kapliczki widzimy naszą noclegownię. Ogień się już pali, gięta się smaży i jesteśmy w komplecie.
Wieczór przeciąga się do późnej nocy przy dźwiękach Fasolek wytych do księżyca, obserwacji mknącej po niebie ISS, opowieściach partyzanckich... i cóż... Skoro ma być w klimacie... "Pora na dobranoc, bo już księżyc świeci. Dzieci lubią misie. Misie lubią dzieci."
Oddajmy na chwilę głos vidraru:
"O poranku mój miś chyba mnie nie lubił, bo strasznie chrapał, a słońce już o 7 rano smażyło przez ścianki namiotu. Część ekipy już aktywna, parzymy kawę, smażymy ostatnie kiełbaski, i się smażymy. A zaduch okrutny. Leniwe pakowanie, piosenka wykonana przy akompaniamencie kluczyka od puszki, sprzątanie, grupowa fotka i każdy zmyka w swoją stronę."
foto: vidraru
Schodzimy do Półrzeczek w okropnym zaduchu i dzięki Andrychowiokowi docieramy samochodem aż do Bielska. Tuż przed burzą. I to by w sumie było na tyle. Dzięki wszystkim za świetną zabawę, i towarzystwo, pozytywne szajby, a kto nie był niech żałuje. Do zobaczenia Dzieciaczki
P.S. Dzięki uprzejmości naszego przyjaciela została nam taka pamiątka.
]]>