W tym roku organizatorzy konwentu Darek Hajduk i Jacek Straszak docenili bardziej żeńską stronę survivalu, bushcraftu i outdooru zapraszając prelegentów i prowadzących warsztaty głównie płci pięknej. Hasło przewodnie tegorocznej imprezy brzmiało „Ścieżki Artemidy”, a grecka bogini została patronką wrześniowego spotkania w Siedlęcinie, niedużej miejscowości leżącej „rzut beretem” od Jeleniej Góry.

Miejsce imprezy było niecodzienne, ponieważ zgromadziliśmy się wokół w XIV - wiecznej gotyckiej wieży książęcej, częściowo otoczonej fosą, mocno nadszarpniętej przez ząb czasu, zwłaszcza części dworskiej.

Wokół wieży trwają intensywne prace remontowe. Jest szansa, że zdoła się tę perełkę architektoniczną i historyczną nieco podratować. A jest tego naprawdę warta.

Wieża w Siedlęcinie jest największą średniowieczną wieżą mieszkalną w Środkowej Europie.

Na jednej z kondygnacji znajdują się jedyne zachowane na świecie średniowieczne malowidła ścienne przedstawiające legendę o Sir Lancelocie z Jeziora – najsłynniejszym Rycerzu Okrągłego Stołu oraz najstarsze malowidła o tematyce świeckiej pochodzące z 1345-1346 roku.

Wielka Sala

W Wielkiej Sali słuchaliśmy wystąpień zaproszonych gości.

Wieża posiada również najstarsze w Polsce kompletne stropy drewniane. Solidność ich wykonania i trwałość materiałów wzbudza podziw.

Poddasze

Nieco o samych warsztatach i prelekcjach.

W piątek można było wraz z przewodnikiem zrobić mały rekonesans okolicy. Siedlęcin leży między Jeziorem Modrym na południowym wschodzie, a Jeziorem Wrzeszczyńskim na zachodzie. Oba jeziora to zbiorniki zaporowe na rzece Bóbr, największym lewobrzeżnym dopływie Odry. Kto chciał mógł popływać po Bobrze kajakiem.

Tradycyjnie wieczorem na powitanie zapłonęło ognisko, przy którym niektórzy uczestnicy grzali się aż do białego rana .

W sobotę można było wybierać spośród 6 stanowisk warsztatowych. Mnie zainteresowały m.in. warsztaty z naturalnego barwienia tkanin. Wykorzystuje się w tym procesie naturalne barwniki uzyskiwane z roślin barwierskich np. indygowca barwierskiego, nawłoci kanadyjskiej, marzanki barwierskiej, czerwca trwałego czy znanej większości aksamitki, popularnej rośliny ozdobnej w naszych ogrodach. Barwiliśmy oczywiście tkaniny naturalne, takie jak len, czy bawełnę.

Przy użyciu różnych „sztuczek” (korki, gumki, klipsy, czy klamerki do prania) można oryginalnie ozdobić swój wyrób np. u mnie była to torba, następnie poddać gotowaniu w barwnym roślinnym wywarze (odwarze), a na koniec płukaniu w wodzie.

Tkaniny barwione naturalnymi barwnikami uzyskanymi z roślin lub zwierząt (np. owadów)

Czerwiec polski – owad z rodziny pluskwiaków. Jego poczwarki barwią na piękny czerwony kolor. Od niego pochodzi m.in. nazwa miesiąca „czerwiec” oraz nazwa koloru „czerwony”. Kiedyś tego barwnika dodawano do różnych produktów spożywczych np. lizaków. Dziś wyparła go tańsza  koszenila, także barwnik naturalny, pochodzący od innego gatunku czerwca – czerwca kaktusowego, który żyje na opuncji. Ciekawostką jest to, że jest jednym z nielicznych rozpuszczalnych w wodzie naturalnych barwników, które nie ulegają degradacji z upływem czasu. Jest najbardziej odporny na działanie światła, podwyższonej temperatury i utlenianie spośród wszystkich naturalnych barwników. Jest również bardziej trwały niż niektóre barwniki syntetyczne.

Warsztaty barwiarskie cieszyły się dużym zainteresowaniem wśród dzieci i młodzieży. Ponosiła ich fantazja przy tworzeniu toreb czy koszulek.

Niektórym tak się spodobało, że pozwolili sobie zafarbować nawet pukiel włosów

             
             fot. Joanna Jaga Wojtko

Staszek obok tradycyjnych technik przyciągnął publiczność ciekawymi, rzadko stosowanymi, ale skutecznymi (w razie czego … ), metodami rozpalania ognia przy użyciu samochodu i jego wyposażenia.

Aleksandra Cebo – podróżniczka prowadziła warsztaty „Podróże 4x4”, podczas których zaprezentowała swojego honkera, auto, którym zwiedza świat, a także różne techniki przydatne podczas wypraw samochodami terenowymi.

Jeśli kogoś zainteresowało odsyłam tu Honker

Instruktorzy Polskiego Stowarzyszenia Nordic Walking zorganizowali dla rodzin marsz po okolicy z instruktarzem prawidłowego używania kijów do nordic walking’u.

fot. Paulina Ruta

Wieczorem wszyscy zgromadzili się na Wielkiej Sali w wieży posłuchać wystąpień zaproszonych gości:

Agnieszka Dziadek - znana podróżniczka, która głównie w pojedynkę pokonała wiele długodystansowych szlaków m.in. 2500 km szlak Te Araroa na Nowej Zelandii, czy 3500 km Appalachian Trail – najbardziej znany długodystansowy szlak świata, ciekawie opowiadała m.in.  o odchudzaniu swojego ekwipunku na potrzeby długodystansowych wypraw.

Polecam blog Agnieszki Across the Wilderness

Z kolei Małgorzata Kalemba-Drożdż, na co dzień doktor biochemii, wykładowca akademicki, autorka m.in. takich książek: „Pyszne chwasty”, „Jadalne kwiaty”, „Smakowite drzewa”, „Różane przepisy” i „Słodki sposób na alergię”, promotorka włączania dzikich roślin do codziennej diety, opowiedziała o swoim hobby i zaprezentowała nam własnoręcznie przyrządzone smakołyki z ziół i chwastów rosnących wokół nas. Można było spróbować np. konfitur ze szczawiu, dżemu z zielonych pomidorów, szyszek sosny czy owoców rzodkiewki w occie.

Blog Małgosi  pt.: „Trochę Inna Cukiernia” - prezentuje nim m.in. potrawy z kwiatów i dzikich roślin, a także wypieki i desery wykonane bez użycia jajek i nabiału.

Razem z Bartkiem Jemiołą – prowadzącym blog „Wkręcony w Zielone” prowadzili na konwencie również warsztaty w terenie z dzikich roślin jadalnych i leczniczych.

Jola Siedlecka, której pasją są podróże i fotografia opowiadała o swojej podróży na Spitsbergen.

Z wykładu dr Agnieszki Skorupy, która zawodowo pasjonuje się zachowaniem człowieka w sytuacjach skrajnych i ekstremalnych, poznaliśmy rodzaje charakterów, typy osobowości oraz dowiedzieliśmy się o ludzkich reakcjach w sytuacjach trudnych, które sprawiają, że ktoś potrafi sobie w nich poradzić… a inny nie.

Tak się złożyło, że sobota to w Siedlęcinie dzień targowy. Miejscem handlu jest plac przy wieży. Sprzedaje się na nim zdrowe produkty regionalne. Była więc okazja skosztowania oraz zakupu tradycyjnych, naturalnych i ekologicznych wyrobów z Gór i Pogórza Kaczawskiego.

Chociaż pogoda i w tym roku nie do końca dopisała, w sobotę trochę popadało, nic nie zdołało zakłócić wspaniałej, już prawie rodzinnej atmosfery i bardzo dobrej zabawy .

Impreza ta jest naprawdę fajną odskocznią od rutyny dnia codziennego. Co roku zaskakuje innością. Polecam wpisać ją do kalendarza na przyszły rok !

fot. Sebastian Janas