Tak, niektórzy ją sadzą w ogrodzie ... mam nadzieję, że nie w tych niecnych celach ...

Nie bardzo wiem, o którą chodzi, może Darek ?, a może podasz Eugeniuszu jakieś jej cechy charakterystyczne, które by mnie/nas na nią naprowadziły ?

Wiele zdjęć roślin zamieściłem dla neny.

Miło mi , dziękuję !

Roślinki oczywiście typowo górskie, a nawet wysokogórskie.

Ta z fioletowymi kwiatami na zdjęciu powyżej to oczywiście tojad mocny. Trująca jest cała roślina, a najbardziej korzenie i nasiona. Za śmiertelną dawkę uważa się już 2-5 mg (przy doustnym spożyciu) akonityny – bardzo trującej substancji zawartej w tej roślinie. Bydło i owce instynktownie ją pomijają. Swoją drogą, jakże zwierzęta są mądre . Objęta jest w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Lubi stanowiska podmokłe, ale nasłonecznione, dlatego można ja znaleźć np. nad górskimi potokami, w ziołoroślach, albo na brzegach lasów. Zapylają ją wyłącznie trzmiele, gdyż tylko te owady są w stanie dotrzeć do dna ich ciekawie zbudowanych kwiatów, przypominających kształtem hełm.

Przytoczę tu za Wikipedią ciekawostki o tej roślinie:

„•  W starożytności wykorzystywana była jako zabójcza trucizna, w Europie w okresie renesansu była najczęściej stosowaną trucizną. W średniowieczu używano jej do zatruwania strzał i mieczy.
•  Ludowa nazwa tojadu nawiązująca do jego trujących właściwości to "mordownik", zaś Pliniusz Starszy, również nawiązując do jego trujących własności nazywa go "arszenikiem roślinnym".
•  Inna nazwa ludowa tojadu to Pantofelki Matki Boskiej. Według porzekadła roślina ta użyczyła swoich intensywnie szafirowych płatków na pantofle dla Maryi, gdy zdarła trzewiki uciekając z Dzieciątkiem Jezus i ze św. Józefem do Egiptu.
•  Tojadem otruto podobno Arystotelesa, zaś według Dioskurydesa jad tojadu jest tak silny, że zabija skorpiony” 
                                                                                                                                 Źródło: Wikipedia

Drugą roślinką, ta wysoka z różowymi baldachami poniżej, jest miłosna górska. To roślina z rodziny astrowatych. Występuje najczęściej, podobnie jak tojad w górskich ziołoroślach, nad brzegami potoków. Swoją ładną nazwę wzięła od sercowatego kształtu swoich dużych liści oraz faktowi, że rośnie w górach. Liście przypominają trochę liście lepiężnika. Jest to jedna z najwyższych roślin karpackich ziołorośli wysokogórskich i jedna z bardziej charakterystycznych roślin tatrzańskich. Rośnie nad potokami górskimi, w kosówce, na halach górskich, w świetlistych miejscach w lesie, zarówno na podłożu wapiennym, jak i granitowym. Miłosnę zapylają tylko motyle, dlatego w pełni kwitnienia roi się na niej od kolorowych motyli. 

Kolejna roślinka, której kwiaty mają jasno fioletowy kolor to – modrzyk górski zwany również alpejskim. Bardzo często spotykana roślina w wysokogórskich ziołoroślach. To te jasnofioletowe kwiaty między różową miłosną.

Z kolei u dołu, na pierwszym planie, to pospolity w Karpatach dzwonek wąskolistny. W tle modrzyk górski i liście ciemiężycy zielonej.

Na poniższym zdjęciu – dzwonek alpejski

Błękitne drobne kwiatuszki to oczywiście niezapominajka.

Roślina na poniższym zdjęciu to rojnik górski. Należy do rodziny gruboszowatych. W swoich grubych, mięsistych liściach gromadzi wodę.

A roślina poniżej to goryczka kropkowana. Chyba jedyna wśród goryczek, z powodu tak mało wyrazistego koloru kwiatów. Większość goryczek ma piękny fioletowy lub szafirowy kolor kwiatów.

Poniżej to najprawdopodobniej macierzanka górska

Zaś ta na żółto kwitnąca roślina, którą też widać na innych zdjęciach to prawdopodobnie brodawnik tatrzański

jolanta napisał/a:

Każdy ma taki Koprowy na jaki zasłużył

Ja bym na to spojrzał inaczej - nie każdy ma to, na co zasłużył

Ok - czegoś się trzeba trzymać  

... i nena nam je z pewnością nazwie, a ja wtedy utwierdzę się w tym, że rzeczywiście niektóre z nich potrafię już rozpoznać

Droga z Popradzkiego Stawu na Koprowy Szczyt, zejście przez Dolinę Hlińską, jedną z najdzikszych w Tatrach do Doliny Koprowej i Podbańskiej.
Po drodze Szatan

i piękna Grań Hrubego ze środkowej części Doliny Hlinskiej

Na szczycie Koprowego Wierchu, rzeczywiście trudno tam ustać, ale można. Ja bym tę filozofię możliwości i zasług ujął jak za starożytnymi Prusacy, ze swoim mottem    suum cuique   , każdemu co mu się należy.

Każdy ma taki Koprowy na jaki zasłużył

Ja bym na to spojrzał inaczej - nie każdy ma to, na co zasłużył

Gratuluję pięknej wyprawy, znakomitej pogody i jak zawsze cudnych zdjęć!

Każdy ma taki Koprowy na jaki zasłużył

Moja połowa września 2011r.

I następny dzień nad Szczyrbskim Jeziorem - to się nazywa mieć kulawe szczęście 

Teraz otworzyłem mapę, zdjęcie, wydaje się, jest zrobione poniżej szczytu i to dość mocno, na jakiś 2000 do 2100 m. npm i to już w zejściu. Mrok już Cię łapie, to pewnie zszedłeś prosto do Smokowca, nie do kolejki. Gratulacje!

Oczywiście masz rację! To był Sławkowski Szczyt - klasycznie ze Starego Smokowca. Samo zdjęcie zrobiłem nieco niżej

I jeszcze Wysoka (i nie tylko). Ze szczytu.

Ale ta wycieczka to już zupełnie inna historia ...