Zrobiła się tutaj całkiem fajna fotorelacja. Każdy włożył coś od siebie Jest co powspominać no i trza by było zaplanować coś następnego. Jestem za Jednak obecnie jestem mocno zajęty sfinalizowaniem chyba największego osiągnięcia w życiu

No to czekamy na finał

Raczej padła po wszystkich możliwych kątach 

A zapowiadało się tak fajnie….      Spotkamy się, pogadamy, nawodnimy, zjemy coś itd. Itp….. ale po ostatnim chatkowaniu na Potrójnej,  już nic nie będzie tak samo…., skończył się pewien okres w życiu i już nie wróci…… dobrze że Ziemia jeszcze obraca się we właściwym kierunku, choć nie dużo brakowało by zmieniła swój spin…. a to za sprawą wody w stanie gazowym, czyli „pary”, w różnych izotopach: izotop młodzieżowy – czyli „rapa para, rapa para….” oraz izotop ciężki czyli „ko-para”.
Te hasła i ta nuta którą przytoczył Staszek, towarzyszyły nam na spotkaniu cały czas, śmiechu było co nie miara, „rapapara rapapara” rządzi….  Ale od początku….

Jak to Jola napisała… „ino prowde godać…” no to „bydzie prowda…..”, a czy pierwsza, druga czy trzecia, to już oceńce sami   …. Bo to wiecie… są 3 prowdy….

Dojeżdzam na Przełęcz Kocierską, tam czeka już Jola, Ala, Staszek, Darek ….. miejsca na parkingu sporo, no to parkuję gdzie mi wygodnie…. ale,ale… właśnie dowiaduję się że jesteśmy Celebrytami a ci parkują pod kamerami. Całkiem mi to spasowało więc pospiesznie przeparkowuję auto. Droga na Potrójną przebiega na śmiechach i chichach i opowieściach z mchu i paproci, i zleciała bardzo szybko.

Troszkę pizga, chmury przykryły zachodnią stronę, ale i tak jest pięknie….

Po tym pięknym zachodzie, zachodzimy do chatki. Dwie silne grupy pod wezwaniem już okupują okoliczne ławki, ale co..., dla celebrytów miejsce się nie znajdzie? Zajmujemy przytulny kącik skąd mamy wszędzie blisko i zaczynamy chatkowanie i spożywanie dóbr wszelakich….. w tym spierniczonego piernika, który nie był tak spierniczony jak się nazywał, bo smakował WYBORNIE 

Część oficjalna chatkowania przebiegła wg ustalonego oddolno-odgórnie harmonogramu:
Pkt 1) toast za nieobecnych….

Pkt 2) drugi toast za tych co nie mogli….

… i na tym zakończyła się burzliwa część oficjalna obrad prostokątnego stołu 
Dodam, że toasty (z uwagi na powagę sytuacji i dochodzące dźwięki zza rogu) wznosiliśmy nie byle czym…. a przepyszną miętówką (PS. przepis poproszę )

Jak wiadomo wszystkim, celebryci nie jedzą kiełbasek z gara, czy innej patelni…. Prawdziwy celebryta, taki „pełną gębą” celebryta, je tylko smażone na wolnym ognisku w zimowej scenerii i po zmroku.…..
Tak też się stało….

Oczywiście celebryckie kiełbaski wymagały dokładnego sprawdzenia….

Ogień pełzał pięknie dopiekając kiełbaski. Pogasiwszy czołówki zrobiło się tak pięknie, nastrojowo…. 

Z tego wszystkiego, nawet pozwoliliśmy się podpiąć pod celebryckie ognisko silnej grupie pod wezwaniem, a co… niech se też upieką…. 

Czas udać się na konsumpcję…. Nie jest to prosta sprawa, gdyż na celebryckie kiełbasony popyt jest wielki. Obawiając się napadu, postanowiliśmy utworzyć orszak zabezpieczający, i gęsiego po wydeptanej ścieżce, krok po kroczku, sprawdzając tyły i przody udaliśmy się do chatki.

Broniliśmy kiełbasek dość zaciekle przed „silną grupą“ zza rogu, za co w odwecie „silna grupa“ raczyła nas nieustannie piosenką o „koparze“ i że było dużo pary….. „rapapary…”   
Niestety, „silna grupa” nie była tak silna, i około 01:00 poszła spać 

Jak się jest na Potrójnej, a szczególnie w chatce, nie sposób ominąć wschodu słońca. Ze wstawaniem nie było problemu, gdyż około 6:00 „grupa” (nie mylić z „silną grupą”) wstała i miała ambitny plan przejść przez Leskowiec bodajże do Wadowic…. Do łazienki znów kolejka, ale my jesteśmy Celebryci, i wybieramy zawsze dobre lokum… Łazienkę mieliśmy za ścianą i udaje się „wstrzelić” między „grupowiczów” 
Na Potrójnej jesteśmy przed wschodem. Zaczyna świtać…..

O zjawiskach na niebie pisał już Staszek, więc tylko parę fotek. Zachodzący od prawej wał fenowy miałby przysłonić wschodzik? Nie nie nie nie….

Czekamy, czekamy i …..

JEST !!!

-6 stopni mrozu robi robotę….

Wróciliśmy na śniadanko do chatki, nie utrwało dobrej chwili, a tu w drzwiach zjawia się Kisiel, przynosi „coś dobrego”…. i jak tu „się rozejść”       

Niestety na mnie już czas…  „silna grupa” dopiero się budzi i wita „rapaparą” ….. ta nuta będzie mnie długo prześladować….
Zbieram się do wyjścia, i podążam w kier. Przełęczy Kocierskiej. Rzut oka na szczyt Potrójnej…. Ktoś tam chodzi….. Dalszy bieg wypadków to już znamy…. Szkoda że nie zaczekałem …..

Podsumowując, super bardzo udane spotkanie, jednak to my celebryci rządziliśmy i tak trzymać !!!!
Myślę że nie tylko ja jestem takiego zdania.
Oczywiście „silną grupę” pozdrawiam    

Do następnego …. Namioty jak najbardziej…  

[...]W oczekiwaniu na fotorelację Markka500 zamieszczam jedną jego fotkę, pokazującą prawidłowe zabezpieczenie orszaku z pieczonymi kiełbodronami. 

Nic ująć, tylko dodać pozostaje do tego orszaku okrzyk - HEJ !

Ponieważ zostałem wywołany do tablicy przez Jolę więc przyznaję się, że mam parcie na szkło, nawet jeżeli jest to tylko kamera telewizji przemysłowej. 

Hehe... kamera to kamera wybór miejsca parkowania należał do Ciebie

... bo lepiej późno niż później

Pomijając żenujące zachowanie młodzieży z Wodzisławia Śląskiego, świetnie się bawiłem i mam nadzieję, że może uda się zrobić podobne spotkanie gdzieś w BM ale pod namiotami.
Ogniska, zachody i wschody słońca (wschody oglądam jak idę późno spać ), piękne krajobrazy oraz sympatyczne, zakręcone towarzystwo ... cóż chcieć więcej.
W oczekiwaniu na fotorelację Marka500 zamieszczam jedną jego fotkę, pokazującą prawidłowe zabezpieczenie orszaku z pieczonymi kiełbodronami. 

Dziękuję Wszystkim za miłe towarzystwo i smakołyki.

Marku, dzięki za fotkę i czekamy na więcej.

i są Ale

myślałem że dojdę do Was i uraczę wyśmienitym trunkiem dla kierowców  
niestety na szczycie jestem już sam

cud, miód, malina

zimno, trochę wieję i trochę smutno tak samemu, schodzę do chatki

a tam co się wydarzyło to zostało już wcześniej opisane mniam mniam

po wyjściu focimy a jest co, bo pogoda rewelacyjna

na koniec jeszcze moje groouuppeen fotto

a na zakończenie kilka zdjęć z zejścia, dzięki Wszystkim za miło spędzony czas

mirek napisał/a:

Serce pęka z żalu gdy oglądam takie foty, zrobicie kiedy jaki zlot w tygodniu tak co ja bym mógł się zjawić?

Tak Mirku, jest czego żałować. Taka pogoda i takie zimowe krajobrazy teraz rzadko się zdarzają.
Ze zlotem w tygodniu może być niestety problem ... 

No bo ja mam tak ustawiony żywot że wszystkie weekendy mam zajęte,chyba że po nowym roku coś się zmieni,