sprocket73 napisał/a:

W rakietach spoko się chodzi. W takich warunkach jak opisałeś byłyby idealne.

To jest bardzo zachęcające! Będę musiał spróbować... Może nadarzy się okazja, na razie śniegu niewiele

sprocket73 napisał/a:

Ogólnie super wycieczka zimowa Ci się trafiła. Gratuluję!

Życzę Wszystkim samych udanych wycieczek w Nowym Roku!

I vice versa Oby jeszcze zdrówko dopisało

W rakietach spoko się chodzi. W takich warunkach jak opisałeś byłyby idealne.

To jest bardzo zachęcające! Będę musiał spróbować... Może nadarzy się okazja, na razie śniegu niewiele

Życzę Wszystkim samych udanych wycieczek w Nowym Roku!

Uwielbiam tą "złotą godzinę" i dla niej gotowa jestem wracać ze szlaku po zmroku
Czytałam i oglądałam relację z przyjemnością! 

"Złota godzina" rozpoczęła się na przełęczy Brona. Musiałem się stamtąd wydostać. Zejście nie wyglądało na łatwe. Żałuję, że nie mogłem zostać dłużej

Ja nie mam żadnego doświadczenia. Serdecznie dziękuję za propozycję pożyczenia rakiet. Na razie czekamy na - chociaż skromne - opady śniegu

Zadaje sobie pytanie: czy gdybym zabrał z sobą rakiety śnieżne byłoby łatwiej?

W niektórych, tych najtrudniejszych miejscach (nieprzetarta droga na przełęcz) miałbyś o wiele łatwiej. W pozostałych trochę łatwiej. W rakietach spoko się chodzi. W takich warunkach jak opisałeś byłyby idealne.

Ogólnie super wycieczka zimowa Ci się trafiła. Gratuluję!

Zdecydowanie wolę kiedy wszelkie kamory są zimą przykryte śniegiem bo bardzo oszczędza to moje babcine kolana i ułatwia/przyspiesza - jak piszesz schodzenie. Ja to schodzenie nazywam "na piętkę" czyli krok do przodu rozpoczynam od pięty, a właściwie jej wbicia w podłoże... 

Co do rakiet. Moje doświadczenie (niezbyt duże) jest takie, że owszem rakiety pomagają, ale one... ważą!  więc po dłuższym marszu czuję mięśnie z przodu goleni, przodu stopy, których przy typowej wędrówce aż tak intensywnie nie używam
W rakietach wolę pod górę (nawet ostrą), niż w dół - no i zawsze asekuruję się kijami

Nie wiem czy masz już MF rakiety, w razie cuś chętnie wypożyczę po sąsiedzku do przetestowania. Rakiety

Ostatnie spojrzenie na Babią Górę. Jeszcze tylko kilka zdjęć i cały „sprzęt” można zapakować. Już się raczej nie przyda. Schodzi się łatwo. Zaczynam zastanawiać się, gdzie zastanie mnie zmrok. Na Markowych Szczawinach spotykam pierwszych turystów. Schodzą tak jak ja do Zawoi Markowej szlakiem zielonym.

Schodzę bez problemów - mimo że jest stromo - szybciej, bo na to pozwala śnieg. Kolana dużo mniej odczuwają zmęczenie niż w wypadku letniej wyprawy. W niektórych miejscach pod śniegiem można dostrzec drewniane stopnie. Pojawiają się zakosy, a obok ścieżki drewniane poręcze. Temperatura zaczęła wyraźnie spadać. Robi się ciemno, ale szlak staje się coraz bardziej wygodniejszy, szeroki.

Prawie na końcu trasy na polanie Pośredni Bór - wiata. Na parking 20 minut. Ostatni krótki postój – ciastko, herbata. SMS do domu – Już kończę … Dochodzę do samochodu, zrzucam plecak, przecieram zamarznięte szyby, chwila na ochłonięcie i czas wracać do domu.

VII
Zadaje sobie pytanie: czy gdybym zabrał z sobą rakiety śnieżne byłoby łatwiej? Przy stromej wspinaczce w górę? Czy miałoby to sens? Marzą mi się kolejne zimowe wypady w góry. Z taką prawdziwą zimową aurą - z dużą ilością śniegu (bez przesady) i oczywiście najlepiej z błękitem nieba i słońcem

Śladów niedźwiedzia nie widziałem. Pewnie to i lepiej. A o tym, że nie wszystkie zasnęły dowiedziałem się później …

I to by było na tyle

Po stosunkowo krótkim pobycie na szczycie wolnym krokiem schodzę w kierunku Przełęczy Brona. Wyznaczony szlak turystyczny był całkowicie zasypany, zawiany grubą warstwą śniegu. Tą drogą zejście na Przełęcz Brona zajęłaby mi lata. Ponownie skorzystałem ze śladów skuterów. Niestety omijały one przełęcz kierując się na południe. Zaryzykowałem.

Na końcu rozpoczął się najtrudniejszy odcinek. Musiałem przejść ok. 300 metrów przez połać nawianego śniegu. Trudno było wybrać najlepszy wariant. Zapadam się w śniegu po pas i głębiej. Żartuję w duchu, że z tej pozycji mogą wyjść ciekawe ujęcia Nie zaprzestaję robienia zdjęć. Jak daleko do przełęczy!

Nogi grzęzną między gałązkami kosodrzewiny. Każdy krok to duży wysiłek, to wydobywanie się na powierzchnię śniegu i … natychmiastowe zapadnięcie w nim. Idę bardzo wolno, przecież nie mogą utknąć w tym miejscu Przełęcz jest na wyciągnięcie ręki. Tam widzę ślady, z pewnością dalsza droga będzie łatwiejsza. Gdyby takie warunki były na początku drogi - niezbyt trudna trasa - stała by się nie do pokonania.

Na przełęczy wiatr się wzmagał, ale kto by się tym przejmował, gdy rozpoczynał się zachód słońca.

Dokładnie tak samo odbieram ten odcinek. Podchodziłem już nim kilka razy, ostatnio parę miesięcy temu, wiem już czego się spodziewać, mimo to jednak ciągle zaskakuje mnie kolejny "ostatni odcinek".

Ja już wiem, że wiosną tam wrócę i znów dam się "zaskoczyć"

Podejście zdaje się jednak nie mieć końca. Mozolna droga w górę. Idę wolno, metr po metrze. Co jakiś czas mam wrażenie, że już skończy się podejście, ze zobaczę „swój” szczyt. Nie tym razem.

Dokładnie tak samo odbieram ten odcinek. Podchodziłem już nim kilka razy, ostatnio parę miesięcy temu, wiem już czego się spodziewać, mimo to jednak ciągle zaskakuje mnie kolejny "ostatni odcinek".

Po dużych trudach wreszcie docieram na szlak wierzchołkowy (graniczny). Wychodzę tuż przy drewnianej wiacie. W zimowych warunkach takie miejsce to skarb. Mogę usiąść. Zasłużony postój i posiłek.

Na szlaku czeka mnie miła niespodzianka. Ktoś jechał skuterem śnieżnym. Dzięki temu nieco łatwiej i szybciej mogłem pokonywać drogę. W innym wypadku zapewne czekałoby mnie skrócenie trasy i powrót. Ale gdzie się ślady skończą? Przed szczytem, na szczycie? Czy wraz z nimi dotrę do przełęczy Brona? Wycof z zaplanowanej drogi? Tego bym nie chciał.

Na Żywieckich Rozstajach tabliczki informują mnie, że na szczyt mam jeszcze 1,5 godziny. Ciekawe, ile naprawdę mi to zajmie? Wcześniej planowałem z tego miejsca trochę zboczyć i dotrzeć do widokowej Hali Czarnego. Warunki na to nie pozwoliły. I tak byłem już spóźniony.

Szlak biegnie w górę piękną świerkową „aleją”. Zimowy las jest zachwycający. Zachwycające są również panoramy rozciągające się od zachodu. Nie przeszkadzają mi wzmagające się porywy wiatru. Nawet wówczas, gdy zrzuca on z drzew śnieg. Czasami dosłownie za kołnierz Podejście zdaje się jednak nie mieć końca. Mozolna droga w górę. Idę wolno, metr po metrze. Co jakiś czas mam wrażenie, że już skończy się podejście, ze zobaczę „swój” szczyt. Nie tym razem.

Szybko jednak droga wchodzi w las i tu zaczynają się pierwsze trudności. Nikt przede mną nie szedł tą drogą. Nie muszę mówić co to oznacza. Szlakiem żółtym docieram do skrzyżowania - szlak czarny w prawo wznosi się na Magurkę, a prosto prowadzi razem ze szlakiem żółtym w kierunku Przełęczy Jałowieckiej. Niedaleko kolejne skrzyżowanie. Tu szlak żółty odbija w lewo na Fickowe Rozstaje. Ja idę czarnym.

Z każdym krokiem śniegu jest coraz więcej. Sięga po kolana w miejscach gdzie nie ma drzew. Im więcej śniegu, tym trudniejsza staje się wędrówka. Im trudniej tym wolniej. Pocieszam się, że przecież im bardziej pod górę tym piękniejsze widoki

Gubię szlak. Znakowanie jest zdecydowanie nieodpowiednie, a ja jestem tu po raz pierwszy. Nie chcę wracać, musiałbym nadłożyć drogi. Idę w górę – właściwie brnę w głębokim śniegu – w stronę grani. Żadnych ludzi, żadnych zwierząt. Jedynie ślady tych ostatnich. Wynagrodzony zostaję jednak pięknymi widokami.

Biało-czarne czy czarno-białe? Ciekawie ujęte! 

Początek trasy to parking w Zawoi Markowej. Mnóstwo sprzętu budowlanego – praca wre przy budowie nowego, obszernego parkingu. Parking i wejście do Babiogórskiego Parku Narodowego – bezpłatnie. Tu już nie można narzekać na brak śniegu.

Trochę nietypowo z tego miejsca rozpoczynać wędrówkę na Małą Babią Górę, ale planowałem tu zakończyć wędrówkę. Zaczynam lekko pod górkę w kierunku skansenu. Tu szlak odbija w lewo. Muszę założyć stuptuty. Przecieram szlak. Na razie nie jest źle. Początkowo zachmurzenie jest duże, ale tego się spodziewałem. Wraz z upływem czasu pojawia się coraz więcej błękitnego nieba i docierając do Czatoży idę już w słońcu.

7 grudnia 2017 (czwartek)

I
Prognozy pogody były jednoznaczne. To miał być piękny grudniowy dzień. Jeden. I był.
Wybór był prosty - Mała Babia Góra w Beskidzie Żywieckim. To tu były typowo zimowe warunki, których brakowało w niższych górach. Nie spodziewałem się jednak obfitego śniegu, raczej lodu. Nie miałem rakiet śnieżnych – które by się przydały, miałem raki – które się nie przydały Warunki trochę mnie zaskoczyły. Ale wszystko po kolei...