sprocket73 napisał/a:

Też patrzyłem na tą pogodę i nijak mi nie pasowała... ostatnie dni były nieco inne (...)

No tak, w końcu jestem specjalistką od odgrzewanych kotletów - mam jeszcze coś nieświeżego w zanadrzu

Też patrzyłem na tą pogodę i nijak mi nie pasowała... ostatnie dni były nieco inne (...)

No tak, w końcu jestem specjalistką od odgrzewanych kotletów - mam jeszcze coś nieświeżego w zanadrzu

Po pierwszych fotach miałam wrażenie, że wycieczka nie odbyła się chyba tej jesieni … Kto Joli załatwił tyle błota, mżawki, mgły … ? , ale kolejne już pięknie słonko rozświetla i jesiennych barw dodaje . Super trasa w wesołym towarzystwie, To jest TO ! 

To była druga połowa września, TEGO września    słoneczko nas w tym roku rozpieszcza, więc trochę dżdżu nie wadzi, a grzybkom pomaga

Korzystając ze złotej jesieni wraz z PTTS BŚ w RC ruszyliśmy na szlaki Beskidu Żywieckiego. […]

Po pierwszych fotach miałam wrażenie, że wycieczka nie odbyła się chyba tej jesieni … Kto Joli załatwił tyle błota, mżawki, mgły … ? , ale kolejne już pięknie słonko rozświetla i jesiennych barw dodaje . Super trasa w wesołym towarzystwie, To jest TO ! 

Korzystając ze złotej jesieni wraz z PTTS BŚ w RC ruszyliśmy na szlaki Beskidu Żywieckiego. Moi znajomi Żywiecki mają już właściwie zdeptany, a zależało nam na czymś cichym, spokojnym, chcieliśmy też sprawdzić jak to jest z tą Zygmuntówką i stwierdzić co zostało z czarnego szlaku Hala Kamińskiego - Korbielów

Trasa:
Stryszawa Kotliki  – )( Przysłop - )( Kolędówki   - )( Opaczne – Jałowiec  – Czerniawa Sucha – Zygmuntówka (nocleg).
Zygmuntówka – Hala Kamińskiego – Mędralowa Zachodnia - )( Głuchaczki – Jaworzyna – Beskid Krzyżowski – Korbielów.
Ze Stryszawy ruszaliśmy w mżawce. W niczym nam to nie przeszkadzało bo kompanija była wesoła, sypała żartami i raz po raz wybuchaliśmy salwami śmiechu

Pierwszy przystanek na kawusię zrobiliśmy przy wiejskim sklepiku. Uwielbiam te wioskowe sklepiki, gdzie Pani Sklepowa z chęcią za parę grosików zrobi kawę

Część osób zbierała grzyby i niosła potem po szlaku to niebywałe w tym roku bogactwo lasu

Mimo dżdżystego przedpołudnia wędrowało się sympatycznie

Tak dotarliśmy do )( Opaczne i tamtejszego schroniska.
Po raz kolejny odniosłam wrażenie, że Pani Gospodyni jest tam za karę

Troszkę podjedliśmy, troszkę popiliśmy i hajda na Jałowiec. Pogoda zdecydowanie się poprawiła

Zdobyliśmy Jałowiec i przez Czerniawę Suchą dotarliśmy do Zygmuntówki. Na całej trasie nie spotkaliśmy żadnych turystów, a jedynie kilku grzybiarzy z pieskami.

Jeden z grzybiarzy podzielił się takim spostrzeżeniem

Pani, ja te pieski biorę bo nie tylko się wybiegają po lesie, ale też szybciej dziki w młodnikach wyczują, a ja z tymi prosiokami nie chcę mieć drugi raz do czynienia, raz mi już stracha napędziły. W tym roku jest ich szczególnie dużo…

Bardzo chciałam doświadczyć Zygmuntówki bo różne o niej czytałam opinie i dyskusje. Liczyłam na to, że w sytuacji noclegu poznam jakiś kawałek prawdy.

Jak było w Zygmuntówce?

Gospodarz czekał już na nas przed chałupą i troszkę nas rozśmieszył prośbą o zdjęcie butów i pozostawienie ich na trochę na zewnątrz. Po wejściu do środka okazało się to jednak uzasadnione bo tam nie ma żadnego przedsionka i wchodzi się prosto „na pokoje” czyli do kuchni i jadalni.

We wszystkich pomieszczeniach było przepalone i kiedy nasze buciory „odparowały” dosuszyliśmy je przy grzejnikach.

Zygmuntówka składa się z wspomnianej jadalni i wydzielonego miejsca do przyrządzania własnych posiłków przez nocujących.

My umówiliśmy się wcześniej i Pani Gospodyni przygotowała nam smaczną obiadokolację. Zaolziacy chcieli schabowe to mieli schabowe – mnie tam żurek i schabowy z kapustą nie jest dziwny

Śpi się w wydzielonych pomieszczeniach z piętrowymi łóżkami. W dolnej części chałupy są łazienki z toaletami i natryskami. Woda byłą gorąca!

Schronisko na Babiej Górze - obraz na ścianie Zygmuntówki

Oprócz nas nocowały w Zygmuntówce inne osoby, jedna z grup urządziła sobie posiadówkę z gitarą przy ognisku, dość długo śpiewali, bawili się, nie byli jednak uciążliwi bo wszystko działo się na zewnątrz.

Niestety wiele tzw. Prawdziwych Schronisk nie respektuje potrzeby snu nocujących, nastawieni na łatwy pieniądz nie dbają o tych, którzy wczesnym rankiem chcą ruszyć na szlak. Oni zarobią, ale ty  – nie wyśpisz się, to pewne!

Kolejnego dnia po śniadanku robimy pamiątkową fotkę i ruszamy w kierunku Hali Kamińskiego sprawdzić co z tym zlikwidowanym szlakiem do Korbielowa.

Widoki w kierunku Hali pod Mędralową - tej z szałasem.

Na Hali Kamińskiego - widoki prześliczne, ale pod słońce - nic aparat nie widzi...

Czarny szlak do Korbielowa z Hali Kamińskiego.

Ponieważ na mapach już go w zasadzie nie ma, częściowo jest na mapach.cz korzystaliśmy z starszych map na Garmina, gdzie udało nam się śledzić jego przebieg. W terenie nie ma już po nim śladu, nawet zamalowanych znaków.

Z całą pewnością częściowo jest jednak wykorzystywany jako szlak „koński” i „rowerowy”. W pewnym momencie, pod Mędralową musieliśmy odpuścić śledzenie bo chaszcze i powalone drzewa nie pozwoliły bezpiecznie wędrować z powierzoną mi grupą.

Został mi więc do „zbadania” niewielki odcinek i kiedy to zrobię to opiszę całość. Bardzo lubiłam ten szlak i wiem, że miał on swoich wielbicieli.

Odpuściwszy czarny dotarliśmy do szlaku czerwonego i granicą wędrowaliśmy do Korbielowa.
Po drodze jeszcze postój przy bazie na Głuchaczkach (cosik nowego, drewnianego tam stawiają) i w bazie „Jaworzyna”

Baza „Jaworzyna” to świetne miejsce. Mimo, ze jest po sezonie, drzwi zamknięte tylko na skobel i każdy może się zatrzymać, odpocząć, awaryjnie spędzić nocleg.

Wycieczkę kończymy w Korbielowie