Kiedy niespodziewanie rozpadał się deszcz niemały kawałek czasu spędziłam na wystawie karpackiej ikony.

A potem wróciłam do domu i teraz tylko czekam na sposobność by ruszyć znowu

Ech ... ! wcale się nie dziwię  ! Pięknie uwieczniłaś na swoich fotkach skansen, Jolu. Malwy mnie zauroczyły !

Fajnie, że jest możliwość pozwiedzać sobie wirtualnie skansen. Bardzo ładnie to zostało przygotowane, ale kurczę nic i nikt nie zastąpi nam, mimo wszystko, zwiedzania na żywo . Co za czasy ...

Bezwzględnie trzeba tam być osobiście!   
Fotki tylko na zachętę

Kiedy niespodziewanie rozpadał się deszcz niemały kawałek czasu spędziłam na wystawie karpackiej ikony.

A potem wróciłam do domu i teraz tylko czekam na sposobność by ruszyć znowu

Niesamowite, żeby nie móc nigdzie znaleźć miejsca na nocleg . W Sanoku zwiedziłam Muzeum Historyczne z m.in. Galerią Beksinskiego oraz jedną z najpiękniejszych kolekcji sztuki cerkiewnej w Polsce od XII do XX w. Polecam ! Zabrakło juz wtedy pamiętam czasu na Muzeum Budownictwa Ludowego, dlatego czekam Jolu na Twój kolejny odcinek relacji .

Takie to dziwne lato było w ubiegłym roku...

Ja miałam ze zwiedzaniem dokładnie odwrotnie. Z wiadomych powodów czynny był tylko skansen (teren na wolnym powietrzu) za to, pozostałych miejsc, o których wspominasz zwiedzać nie było można. Będzie "na zaś"

Sam skansen fantastycznie i bardzo dokładnie przedstawiony jest na stronie http://skansen.mblsanok.pl/indexokno.php
i tam można o wszystkim dokładnie poczytać czy odbyć wirtualny spacer nim wybierzecie się osobiście do Sanoka.

Wstawię na zachętę też troszkę zdjęć, bardzo mi się tam podobało. Największe wrażenie zrobił na mnie "małopolski rynek" 
Widywałam takie w Ciężkowicach czy Lanckoronie, ale ten był ogromny!

c.d.n.

Pierwszy raz spotkała mnie taka sytuacja... Noclegu w Ustrzykach Górnych nie było. Nigdzie!
Byłam przygotowana na spanie w wiacie czy innym tego typu miejscu, ale... wszystko było oblepione wędrującymi jak mszycami, w niektórych miejscach dochodziło nawet do nerwowych sprzeczek  

Nawet przystankowa wiata nie miała kawałka wolnego miejsca okupowana przez miejscowych. Nie pozostało nic tylko wracać... Nie było mi to w smak
Przede mną był najfajniejszy kawałek tego szlaku, a ja muszę wracać...

Żeby osłodzić sobie gorycz i niemoc postanowiłam wracać przez Sanok i obejrzeć Muzeum Budownictwa Ludowego, jakoś zawsze było nie po drodze, a tym razem było jak znalazł

Z pięknej, letniej łąki wchodzę prosto na przycerkiewny teren.

Miejsce po cerkwi...

… i taka tabliczka.

Korzystam z okazji, klik, klik – mam!

Wyobraźnia lepiej działa A więc tak wyglądała... 

Potem było długo, długo asfaltem do Ustrzyk Górnych w nadziei na jakiś nocleg

(...)   Piękny odcinek Jolu, podoba mi się bardzo . Powiem szczerze, że ja Beszczadów praktycznie nie znam, nad czym ubolewam. Byłam w nich może ze dwa razy, krótko, dlatego nie zdążyłam się nimi w ogóle nadziwić i nacieszyć. Muszę to koniecznie nadrobić, dlatego Wasze relacje są dla mnie bardzo cenne .

To co mnie w nich najbardziej urzeka to te ogromne, trawiaste przestrzenie...
Staram się tam wracać przynajmniej 2-3 razy w roku, ale poza sezonem 

Przysłowiowe trzy domy na krzyż, w tym jeden z noclegami.

Trzy, ale jest co potrzeba !

Piękny odcinek Jolu, podoba mi się bardzo . Powiem szczerze, że ja Beszczadów praktycznie nie znam, nad czym ubolewam. Byłam w nich może ze dwa razy, krótko, dlatego nie zdążyłam się nimi w ogóle nadziwić i nacieszyć. Muszę to koniecznie nadrobić, dlatego Wasze relacje są dla mnie bardzo cenne .

Przez San, szybko asfaltem przez śpiącą jeszcze wieś, prosto na szlak. Początkowo ostro w górę, ale potem grzbietem, stokami Kosowca na Magurę Stuposiańską. Mijam zagajniki, las świerkowy, a w końcu jestem w pasmie buków.

Łączki czy polanki są tu rzadkością.

Magura Stuposiańska ma kilka wierzchołków Już ci się wydaje, że ją masz... a tu kolejne wzniesienie przed tobą

W końcu jest to właściwe, ale drzewa zasłaniają widoki.

Niebieski szlak ostro sprowadza z tego miejsca do osady Widełki. Wieś to zbyt dużo powiedziane... Przysłowiowe trzy domy na krzyż, w tym jeden z noclegami. No i oczywiście punkt kasowy do parku narodowego.
Z bilecikiem w garści, szutrówką, przez potoczek rozpoczynam dalszą wędrówkę niebieskim szlakiem

Katalog rzeczy, których nie wolno robić w parku narodowym powiększył się o jeden element, nie wolno latać dronem

Podejście jest długie i monotonne, ale wiem, że najlepsze dopiero przede mną.

Odpoczynek w wiacie na stokach Borsuczego Berda.

No i zaczyna się!  Wychodzę na otwartą przestrzeń połoniny i bardziej stromo podchodzę na Bukowe Berdo. Potem idę grzbietem, ciesząc się widokami, głowa chodzi wokoło i nie wiadomo jak to wszystko ufocić Grzbiet urozmaicają liczne wychodnie, czasami sporych rozmiarów, porastają go jarzębiny.

Niebo pokrywa się chmurami, ale mam nadzieję, że nie będzie z tego deszczu...

Od żółtego szlaku, który wychodzi z Mucznego ciągną nieprzebrane tłumy ludzi. Trzeba się nakombinować by nie znalazły się w kadrze.

Poszarpany grzbiet Krzemienia

Wiata na )( Goprowskiej

Sznur ludzi drepcze na Tarnicę – odpuszczam i schodzę do Wołosatego i raz po raz oglądając się za siebie

Nim wrócę na szlak obchodzę jeszcze teren plebani i zaglądam do stającej obok cerkwi –  greckokatolickiej pw. św. Mikołaja w Polanie, obecnie jest to kościół rzymskokatolicki pw. Przemienienia Pańskiego. Na cmentarzu zachowała się kilka nagrobków i krzyży nagrobnych. 

Podmokły teren przy cerkwi i potoku Chmielnik.

Wezbrane po ostatnich opadach wody potoku Czarny, wpadające do Jeziora Solińskiego.

I znowu polami, miedzami przed siebie

Tutaj szlak na dość długim odcinku idzie razem z szlakiem rowerowym.

Są wiaty rowerowe i to nawet z widoczkami

Schron pracowników leśnych, ale i rowerzystom i wędrującym pieszo może się przydać

Do Przełęczy pod Hulskiem nie dotrę bo szlak jest zamknięty z powodu zrywki drewna, słychać zresztą pracujące maszyny i widać tony błota... Do Chaty Socjologa jednak dojść chcę! 

Nieczynny wypał węgla drzewnego – okolice Przełęczy pod Hulskiem.

Wkraczam w Pasmo Otrytu.

Grzbietem idzie się wygodnie, ale czas na odpoczynek

Chyba dochodzę do cywilizacji

Tematy epidemiczne traktuje się tutaj bardzo poważnie

Chata Socjologa jest położona na rozległej polanie z ładnymi widoczkami 

Odpoczywam pod wiatą i nieopacznie odwracam głowę...

… a schodząc w kierunku Dwernika znowu „to”

Ten odcinek szlaku był naprawdę dla ludzi o mocnych nerwach! 

Opuszczając rankiem przyjazne agro, na drzwiach u gospodarzy spostrzegłam taką wywieszkę

Na tyłach dworca kolejowego i kościoła w ogromnych kałużach odbija się ołowiane niebo. Ciekawe co będzie na szlaku?

Podejście pod pierwszą górkę i na stokach Gromadzynia odbijam w kierunku starego, nieczynnego już  kirkutu.

Dalej niebieskim szlakiem.

Po równym, po błotku, po kałużach, obok kolejnego w tej okolicy wyciągu narciarskiego.
To chyba zimowa stolica narciarstwa

Znowu troszkę postraszyło deszczem

Mokrymi polami, łąkami do Równi.

Po drodze mokre przeszkody – jakoś poszło

Temu wędrowcy chyba łatwo nie będzie...

... ale mnie chyba też

Ufff... za zakrętem był ratunek

Odpoczynek przy cerkiwi Opieki Matki Bożej w Równi – dawna greckokatolicka świątynia, od 1969 kościół rzymskokatolicki.

Kierunek Teleśnica Oszwarowa

Cykoria podróżnik – chcę takiego błękitnego nieba, a nie kolejnych kropli deszczu

Wkraczam w pasmo Żukowa, spodziewam się problemów bo Internety opisują kłopoty z przebiegiem szlaku. Jakieś płoty, zasieki nie do przejścia...
Wszystko się dla mnie jednak dobrze skończyło. Faktycznie ktoś kupił kawał lasu na stoku, mocno go przetrzebił (będzie okazały dom), ogrodził i „wstęp wzbroniony”.
Na szczęście zrobiono obejście i prowizoryczne oznaczenia.

Będą z tej hacjendy piękne widoki...

Jedno z oznaczeń

W Teleśnicy Oszwarowej na ładnie ukwieconym tarasie przy sklepie wygodne miejsce do odpoczynku, udało się nawet poprosić o zaparzenie kawy  

Do Polany zostały 3 godziny marszu i mam nadzieję, że znajdę tam jakiś nocleg.

Motyw przewodni dzisiejszej wędrówki na szlaku

Lubię wiedzieć, że mieszkańcy są w pobliżu

Gdzieś w tym błotku znalazłam taką skorupkę.

Za tymi łąkami powinno już być Jezioro Solińskie.

Zatoka Czarnego, który wpada do jeziora – komary rządzą

Nocleg się znalazł na plebani

Trasa: Jureczkowa - Ustrzyki Dolne - Równia - Polana - Otryt - Dwernik, około 62 km.

Letni, lipcowy sucharek w kilku postach

W marcu/kwietniu b.r. czas na kolejną wyprawę, więc uzupełniam co trzeba

Mój niebieski szlak na ten niespokojny czas okazał się jak znalazł. Idzie sobie poza górską cywilizacją, cisza i święty spokój! Wybrałam się na ten odcinek żeby znowu cosik „urobić” no i zobaczyć jak wygląda sytuacja noclegowa. Z noclegami było bardzo różnie, niektórzy postanowili w tym roku nie przyjmować turystów, inni mierzyli mi temperaturę i przeprowadzali szczegółowy wywiad, a jeszcze inni mieli wszystko w... głębokim poważaniu

Góry Sanocko – Turczańskie to niskie pasmo ciągnące się od Sanoka po ukraińską Turkę na wschodzie. W Polsce fragment niebieskiego szlaku dotyczy części od Jureczkowej do Dwernika. 

Poprzedni etap skończyłam w Jureczkowej i tam z wieloma perypetiami (nie kursował jeszcze transport publiczny) wróciłam by szlak kontynuować.

Pogoda upalna, duszno, wygląda na to, że bez burzy się nie obejdzie...
Póki co wędruję przez niewielkie wzniesienia, polanki, stare sady i zagajniki.

Znaleziska

Kamienna Laworta – długi płaski grzbiet ze Stacją Narciarską Laworta, ponoć również dobry teren do uprawiania paralotniarstwa.

Do Ustrzyk Dolnych schodzę w pierwszych kroplach deszczu i pomrukach burzy

Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski

Nieczynny od lat dworzec kolejowy.

Montuję się na noclegu, ustalam, gdzie jest najbliższy punkt wyborczy i mam nadzieję, że pogoda nie pokrzyżuje mi planów.

12 lipca – niedziela. Wyjeżdżając z domu zaopatrzyłam się w stosowny dokument, aby móc głosować tam, gdzie będę przebywała.

Poszło gładko, zrobiłam zdjęcie karty z oddanym głosem, a następnego dnia nawet pofatygowałam się, aby sprawdzić jak głosowano w tym konkretnym punkcie.

Udało mi się jeszcze przespacerować po Ustrzykach – nieładne są

… i przyszła ulewa!

Spałam, jadłam, znowu spałam i tak doczekałam poniedziałku który wcale nie był jakoś pogodowo lepszy, ale dawał nadzieję, a właściwie prognoza, że warto ruszać dalej