Lubię tak jak i Ty "poniuchać" nim wybiorę się na jakaś wyprawę bo wtedy - już tam na miejscu - wszystko do mnie "gada"

Tak, bardzo lubię !

Gratuluję udanej wycieczki! Widzę, że oswajasz się ze skałą - trzymam więc kciuki za kolejne ambitne cele

Wyruszyliśmy rano z dużego parkingu pod ośrodkiem narciarskim Roháče Spálená (3 Euro/dzień). Dla skrócenia trasy zdecydowaliśmy się na kolejkę (7 Euro w górę). Kto ma paragon z parkingu to za okazaniem przy kasie biletowej dostaje 2 Euro zwrotu.

Wyjechaliśmy na 1500 metrów i tym samym skróciliśmy sobie sporo długi (wg mapy prawie 3 godz.) i mało ciekawy odcinek trasy, oszczędzając siły na dalszą wspinaczkę.

Na górnej stacji kolejki „podziwiamy” cel naszej dzisiejszej wycieczki. Szczyty momentami znikają całkowicie we mgle. Trudno powiedzieć, czy bezdeszczowa pogoda utrzyma się przez cały dzień… . Z prognozy nie wynika to jednoznacznie. Cóż silny halny poprzedniego dnia nie wróżył nic dobrego. Mimo to – ruszamy.

Przy górnej stacji bierze swój początek nowo wyznaczony zielony szlak, który trawersuje porośnięte kosówką i rudym sitem skuciną bardzo strome zbocze Przedniego Salatyna. Powstał dla turystów, którzy chcą skrócić sobie długi niebieski szlak wychodzący spod Chaty Zverovka. Na niektórych mapach nie jest jeszcze w ogóle naniesiony.

Idzie się ciężko, ponieważ ścieżka jest wąska i niemal do samego szczytu błotnista i rozdeptana przez turystów.

Na szczęście na trasie przewidziano punkty postojowe i widokowe w postaci drewnianych ławeczek i tablic informacyjnych. Bardzo chętnie i często z nich korzystamy, ponieważ im wyżej jesteśmy tym szersza i piękniejsza panorama.

Widoki na Dolinę Salatyńską i otaczające ją szczyty od samego początku mnie zachwyciły.

Po dosyć męczącym wspinaniu osiągamy w końcu Skrajnego Salatyna.

Na szczycie wiatr halny jest tak silny, że trzeba ubrać kurtki, czapki, a nawet rękawiczki. Pomimo, że jest ciepły jego siła i tak powoduje szybkie wyziębienie ciała.
Teraz czeka nas wędrówka granią na szczyt Brestowej. Nad Doliną Salatyńską wiszą chmury i lekka mgła, zaś po drugiej stronie grani niebo jest prawie błękitne i świeci słońce. Można wybierać .

Ogromne wrażenie robią na mnie od samego początku ciemne skalne ściany Salatyna, który z tej perspektywy wydaje się  szczytem bardzo niedostępnym. Spowijająca go mgła jeszcze bardziej potęguje to odczucie.

Rzut oka na to co zostaje za nami, pamiątkowa fotka i jesteśmy na Brestowej.

W dali wapienne skały Osobitej.

Na „rudym dywanie” robimy sobie mały rest przyglądając się turystom, którzy zmierzają w kierunku Małej Brestowej. Podziwiamy Osobitą.

Z Brestowej mamy jakieś 116 m dosyć stromego podejścia na Salatyński Wierch (Salatyn) i Mały Salatyn.

Niestety oba wierzchołki spowija w tym momencie mgła, miejscami bardzo gęsta. Liczymy się z tym, że widoków raczej nie będzie. Na tej wysokości w zagłębieniach i żlebach leżą jeszcze resztki pierwszego w tym roku śniegu.

Widok ze szlaku na Dolinę Bobrowiecką

i Salatyńską Dolinę.

Niewielu spotkanych wcześniej na Brestowej turystów zdecydowało się na dalszą wędrówkę widząc mocno zamglone Salatyny.

Na )( Salatyńskiej dla wzmocnienia sił wcinamy kabanosy

Mgła ...

W takich warunkach osiągamy Salatyński Wierch. Niestety widoków brak. Mgła rozlała się jak mleko.

Schodząc na niższy wierzchołek Staszek dostrzega jednak w tej mgle coś żywego .

Gdzieś przeczytałam, że rogacz powinien stać na wyższym wierzchołku, ale coś go „zwiało” na ten niższy. Pewnie ten halny … .

Przy schodzeniu z Małego Salatyna mglista ściana powoli zaczyna znikać, podmuchy wiatru momentami stają się słabsze i słońce coraz częściej wygląda zza chmur. Ucieszyłam się, że pogoda się poprawia i jest szansa, że uda się dojść przed zmrokiem do )( Banikovskiej.
Podchodząc na Grań Skrzyniarek robię kilka fotek Zadniemu Salatynowi, którego bardzo fajnie z tego miejsca widać. Zauważyłam też, że zostaliśmy sami.

Odcinek od Salatyna do Pachoła, głównie Skrzyniarki, a potem wyjście na szczyt Spalonej to kamienista, momentami eksponowana grań, której przejście wymaga w niektórych miejscach małej wspinaczki po skałach. Bardziej niebezpieczne miejsca ubezpieczone są łańcuchami. Trudności mogłyby się tu pojawić podczas deszczu lub oblodzenia, ale podczas bezdeszczowej pogody przejście nie sprawia problemów.

Są również miejsca gdzie można wspinanie po skałach i ew. ekspozycje ominąć i przejść ścieżką pod szczytem. W ten sposób przechodzimy pod samym szczytem Spalonej, oszczędzając tym samym trochę czasu.

Widok na Pachoła

i na )( Banikowską.

Na )( pod Spaloną kończymy naszą wycieczkę. Ja to miałam straszną chęć jeszcze na tego Pachoła, który z tego miejsca wyglądał jak dymiący wulkan , ale Staszek wybił mi go skutecznie z głowy, ponieważ było już późne popołudnie, a przed nami jeszcze spory odcinek do schodzenia Doliną Zieloną. Poza tym zmęczenie ciągłym podchodzeniem i schodzeniem trochę się już odczuwało.

Widoki z tego miejsca były tak piękne, że nie można się było od nich oderwać. Dlatego dałam sobie trochę czasu, żeby się nimi nacieszyć.

Siedząc na przełęczy zauważyłam, że od Spalonej zbliża się do nas w szybkim tempie turysta – biegacz, który bez problemów w krótkim czasie wbiegł sobie na Pachoła, potem na )( Banikowską i znikł nam z oczu. Pewnie pobiegł dalej … Ale mu zazdrościłam … !

Ponieważ nie udało się dojść do Przełęczy Banikowskiej schodzimy więc bezszlakowo, najpierw po piarżysku, potem wydeptaną wąską ścieżką, stromo w dół do Doliny Zielonej, albo jak kto woli Spalonej, mijając po drodze kolejny kierdel kozic.

Widok ze ścieżki na przełęcz. Po prawej Pachoł.

Widok na Rohacze i Wyżni Rohacki Staw.

Po zejściu na dół pichcimy na szybko jakiś ciepły obiadek, ponieważ trochę już zgłodnieliśmy. .

Przy rozstaju Pod Hrubą Kopą znowu góry zaczyna spowijać mgła i jest obawa, że może zacząć padać. My już wchodzimy prawie w las, więc za bardzo nas to nie martwi.

Na szczęście kończy się tylko na obawie. Schodząc towarzyszy nam cały czas głośny szum Spalonego Potoku. Ma bardzo duży spadek średnio 25,8%. Jest dopływem większego Rohackiego Potoku. Można sobie wyobrazić co tu się dzieje podczas roztopów czy większych opadów. Utworzyły się na nim malownicze wodospady. Najbardziej znane są dwa Rohackie Wodospady. Jeden z nich, Wyżni Rohacki Wodospad znajduje się jakieś 20 m od szlaku, więc nie mogliśmy go ominąć, chociaż podziwiać nam go przyszło praktycznie już po ciemku .

             
               
Po dojściu do polany Adamcula schodzimy już asfaltową drogą do parkingu pod ośrodkiem narciarskim, gdzie czeka na nas autko.

Podsumowując, trasa piękna, niezmiernie malownicza, ale dla komfortowego przejścia wymagająca nieco dłuższego dnia. Myślę, że we wrześniu udałoby nam się zrobić zaplanowaną całość. Zabrakło może z 2 godzinki , ale to nic, będzie powód, żeby kiedyś w te strony wrócić i zrobić część drugą .

Dziękuję bardzo Staszkowi za mile i ciekawie spędzony weekend, oraz że wytrzymał z niesfornym towarzyszem wędrówki.

Tuż po wojnie Słowacy nakręcili o tej akcji film.

Sporo informacji o wyprawie ratunkowej jest w książce "Błękitny krzyż" wydanej pod redakcją Stefana Maciejewskiego.

Był również bardzo krótki artykuł w Gazecie Krakowskiej z 19.03.2014 z którego dowiadujemy się, że ratownicy TOPR dostali od komendanta Zakopanego Władimira Macniewa propozycję nie do odrzucenia.
https://gazetakrakowska.pl/akcje-topr-n … ar/3370899

Nenuś, no pięknie to przedstawiłaś. Jak zawsze zresztą.   

Później był film „Błękitny krzyż” w reżyserii Andrzeja Munka. Fajnie się czyta i ogląda. Polecam.
                         

                                                                                                                                      c.d.n.

W filmie piękne zdjęcia gór w zimie

Później był film „Błękitny krzyż” w reżyserii Andrzeja Munka. Fajnie się czyta i ogląda. Polecam.
                         

Dolina Zuberska charakteryzuje się bogactwem krajobrazów – od alpejskich, polodowcowych okolic Doliny Smutnej i Spalonej przez „bieszczadzkie” krajobrazy Salatynów po wapienne formy Osobitej i Siwego Wierchu. Uzupełnieniem krajobrazu są Rohackie Stawy, ukryte w lesie Rohackie Wodospady, najniżej położone tatrzańskie jezioro – Stawek pod Zwierówką i skalna, eksponowana perć od Jamnickiej Przełęczy po Banikowską Przełęcz, zwana słowacką Orlą Percią.

Naszą wycieczkę zaczynamy od znalezienia noclegu jak najbliżej miejsca startu. Chcieliśmy nocować w Chacie Zverovka, jednak znaleźć wolne w niej miejsca podczas pogodnego weekendu nie jest łatwo. Postanowiliśmy więc zatrzymać się w prywatnej kwaterze u polsko – słowackiej rodziny w Habovce. Warunki luksusowe i bardzo miła atmosfera. Gospodarz sprzedaje bardzo dobre domowe nalewki . Od gospodyni otrzymałam w prezencie syrop z mniszka. Polecam ten adres !

Przed szpitalem partyzanckim postanawiamy odwiedzić jeszcze Muzeum Wsi Orawskiej (Oravský skanzen) w Zuberecu Brestovej. Wstęp 4 Euro. Powstał na Polanie Brestovej, około 3 km na wschód od Zuberca, przy drodze do Zwierówki, u wylotu Doliny Zuberskiej. Jest duży i ciekawy. Warto go zobaczyć, będąc przejazdem w tych rejonach. Znajdują się tu obiekty z całego regionu Orawy. Cały skansen jest podzielony na kilka części: Rynek Dolnoorawski, Ulica Zamagurska, Góralskie lazy, Cmentarz i kościół, Młynisko. Przez dolinę płynie górski Zimny Potok, z którego zrekonstruowano napęd wodny, który napędza młyn, tartak i urządzenie do ubijania sukna. Wcześniej w tym miejscu nie było żadnego budynku. Wszystkie domy odkupiono od ich pierwotnych właścicieli, rozebrano, przewieziono w to miejsce i ponownie złożono. Niektóre domy wybudowano jako kopie oryginalnych budowli.
               

Tak się w nim zatopiliśmy, że ani się obejrzeliśmy, jak było późne popołudnie. Pędzimy więc szybko na parking pod Chatą Zverovka (1020 m n.p.m.). Tu ma swój początek żółty szlak do szpitalika partyzanckiego.

Ze schroniska rozpościera się wspaniały widok od grzbietu Przedniego Salatyna aż po Rohacz Płaczliwy.

Najpierw idziemy lasem, potem przechodzimy przez strumień, aby znaleźć się na szosie. Mijamy most na Zimniej Wodzie Orawskiej i zatrzymujemy się przy symbolicznym pomniku ku czci partyzantów SNP.

Zaczyna się podejście pod górę. Wąska ścieżka trawersuje zbocze. Wije się pośród wyciętych pni drzew, młodych świerków i wysokiej borowaciny. Zachodzące słońce oświetla pięknie szczyty .

Po ok. 40 min. docieramy do drogi stokowej i przechodzimy przez Salatyński Potok.

Dalej szlak pnie się stromo do góry, las staje się rzadszy. Dużo wystających korzeni, trzeba uważać. Towarzyszy nam teraz cały czas oświetlona zachodzącym słońcem wapienna grań Osobitej (1687 m).

Pokonujemy stromy kamienisty żleb i po prawej w lesie dostrzegamy mały drewniany szałas. Stoi na północnym stoku Brestowej, na wysokości 1300 m n.p.m.

Cel osiągnięty . Jest już ciemno. Trzeba zapalić latarki. Można wejść do środka.

Jest piec, drewniane prycze, w gablotach pamiątki. Sporo dokumentów i informacji znajduje się w środku, a także na tablicach przed szałasem. Czytamy, weryfikujemy je z tym czego dowiedzieliśmy się z wyżej wspomnianego opowiadania i filmu. Okazuje się, że zarówno w opowiadaniu, jak i filmie niektóre fakty przedstawione są nieco inaczej, niż te na tablicach przed szałasem.

Tak wyglądał oryginalny szałas.

W refleksyjnym nastroju schodziliśmy do Doliny Zuberskiej już po ciemku. Otulało nas ciepło wiatru halnego.

Polecam, fajna wycieczka na jeden dzień.

                                                                                                                                       c.d.n.