Staszek napisał/a:Ależ mam czerwoną twarz na tej fotce na podejściu. Niestety nie pamiętam czy się zalałem, czy też krew mnie zalała.
Oj tam, oj tam, wykluczając od razu "zalanie"
, myślę, że to od tego przyjemnego mrozu na podejściu
Być może, nie pamiętam. 
Ależ mam czerwoną twarz na tej fotce na podejściu. Niestety nie pamiętam czy się zalałem, czy też krew mnie zalała.
Oj tam, oj tam, wykluczając od razu "zalanie" , myślę, że to od tego przyjemnego mrozu na podejściu 
]]> Na wszystko jest jakiś sposób
Iść wcześnie rano, iść późnym popołudniem, chodzić poza szlakiem, zapalić ognisko... każdy ma swoje pomysły - i dobrze!
To zdjęcie ogniska nr. 1 świetne. Ja jak na razie zamiast wędrówki po górach to mam wędrówkę po telewizjach. Wkrótce kolejny wywiad 
]]>]]>
Postanowiłam więc, że w Nowym Roku odwiedzimy jako pierwsze, te właśnie miejsca.Niedziela pomimo niezbyt ciekawej prognozy pogody, wg której niebo miało być zasnute chmurami, wręcz przeciwnie, okazała się bardzo pięknym, słonecznym dniem z lekkim mrozem, wymarzonym wręcz na górską wycieczkę. Na szlaki ruszyły w tym dniu tłumy turystów. Od samego rana sznury samochodów kierowały się w stronę Rzyk Mydlarzy. Na pętli w Rzykach Jagódkach za namową Staszka zmieniamy trasę tzn. zamiast tradycyjnie od Kuźni, wychodzimy z Doliny Zielińskiego. Chcieliśmy w ten sposób uniknąć „obijania się” o turystów. Jak się okazało, pomysł był bardzo trafiony, ponieważ tę trasę wybrało jedynie kilka osób i to głównie do schodzenia ze szczytu.
Trasa z Doliny Zielińskiego była bardzo dobrze i szeroko rozjeżdżona, mocno ubita, miejscami śliska.
Wychodziło się przyjemnie, lekko zmrożony śnieg skrzypiał pod butami.
Idąc nieco na skróty wyszliśmy na czerwony szlak, a stąd kierowaliśmy się w stronę Leskowca.
Tu już bez przerwy mijali nas wychodzący albo schodzący ze szczytu turyści.
Na niebie w tym czasie pojawiało się nieco więcej chmur. Na szczycie tłumy. Śnieg na polanie od butów był tak ubity, że utworzyła się na niej twarda jak beton powierzchnia.
Zerkamy na Babią. W tym momencie wisiała nad nią spora chmura. Nie czekaliśmy aż zniknie.
Nasz wzrok zatrzymał się jeszcze na polskiej fladze …. Jaki kraj, taka flaga ? 
…Wiejemy stąd .
Na )( Midowicza z daleka widzimy co się dzieje przy schronisku. Polanę Bargłową opanowały dzieciaki i psy. Wokół schroniska wre. Omijamy zatoczoną drogę i wychodzimy aleją buków na szczyt Groń JP II.
Tu za to spokój, cisza, piękna szadź i szerokie widoki na północ i północny wschód.
Schronisko pracuje, wydaje posiłki na wynos, gospodarze nie mają tego dnia ani chwili odpoczynku. Taras na zewnątrz i ławeczki wokół są pełne ludzi. Słychać nawet obce języki . Wypiliśmy na szybko gorącą czekoladę i udaliśmy się w stronę )( pod Gancarzem.
Turystów spotykaliśmy na szlaku praktycznie aż do Gancarza, dlatego ominęliśmy szczyt odbijając w lewo, do lasu, kierując się w stronę Doliny Rzyczańskiej. Między drzewami mieniły się przez całą drogę ogniste promienie zachodzącego słońca. Wreszcie byliśmy sami. Co krok natrafialiśmy na świeże ślady dzikich zwierząt, głównie dzików, saren i zajęcy.
Naszą wycieczkę zakończyliśmy tradycyjnie po zapadnięciu zmroku w blasku i cieple płonącego ogniska z pieczoną na patyku kiełbaską.
