Wyżej w starym lesie robi się mroczno.

Czyrniec kiedyś był trochę widokowy w stronę Policy, ale teraz już nic a nic, jednak ma swój dziki klimat. Prawie nikt tu nie chodzi.

Na podejściu pod Policę robi się kolorowo.

Im wyżej tym bardziej.

Podoba mi się, więc dajemy z Nukim nura w te kolorowe chaszcze.

Bardzo przyjemne chaszczowanie.

Nukiemu też się podoba

Potem idziemy szukać chatki, którą czasem odwiedza nasz kolega Marek. Nawet jakbym nie znalazł, to samo szukanie już jest super.

Bardzo przyjemna podszczytowa droga.

Jest chatka!

Taki widok z pod chatki. Super lokalizacja.

Widać też Chocza i Tatry.

W środku bardzo porządnie i czysto.

Ale bałbym się tu spać. W środku nocy ktoś mógłby zajrzeć do chatki, jakiś zwierz... i byłby to bardzo przerażający widok.
p.s. Wydaje mi się, że Nuki ma jedno oko jakby w innym kolorze.

Wracamy na Policę. Przejść się tą samą drogą to sama przyjemność.

Apogeum kolorków.

Następnie idziemy szlakiem grzbietowym w stronę Krowiarek. Wyżej wciąż są fajne kolorki.

Potem odcinek leśny.

Niżej las trochę przerzedzony.

Nuki ciężko pracuje. To już pieniek wymaga współpracy przy wychodzeniu. Na razie ta współpraca jest ciężka.

Udało się zdobyć pierwszą ambonkę. Sam wyszedł na górę, pod koniec prawie spadł, ale go uratowałem. Zejść się jakoś udało. Potem powtórzyliśmy całość dla utrwalenia. Jest jeszcze dużo braków w technice.

Przed Schylcem porzuciłem szlak, zszedłem na południe. Góry nagle się skończyły i pojawiły się płaskie przestrzenie Orawy.

Faje łączki z kaniami.

Fajne mroczne leśne dróżki.

Udało się przebić do Zubrzycy. Widok na Czyrniec.

Tatry.

Zachód za Babią.

Dotarliśmy do auta o zmroku. Nuki chciał zamieszkać w Kaplicy, ale było zamknięte.

Super fajna ta Polica jest, wcale nie nudna

Wychodzimy na pierwszy pagórek i jest królowa w pełnej okazałości. Pięknie się prezentuje, jak to Babia. Ukochana trochę marudzi, że jakoś daleko, ale uspokajam ją, że wszystko jest pod kontrolą.

Siedzimy na łączce i napawamy się widokami jedząc śniadanie, a w mojej głowie kotłują się pomysły, bo widzę przecinkę w kosówce. W domu zastanawiałem się, że można iść po prostu granicą, ale z satelity nie było widać przecinki, a jak wiadomo z kosówką nie ma żartów. Tu jednak widać, że powinno się udać więc oznajmiam Ukochanej, że będzie dzień pełen atrakcji.

Nuki był oczywiście gotowy na podjęcie wyzwania

Idziemy w stronę Babiej wykoszonymi łąkami. Jest ciekawie i całkowicie pusto.

Dochodzimy do granicy. Początkowo nie ma ścieżki wzdłuż słupków, ale jest jakaś stara droga, pozostałość wycinki.

Szybko pojawiają się kolorki w odrastającym lesie.

Jest też bardzo wygodna ścieżka z widokami.

Nieco wyżej robi się stromo, pojawia się stary las, ale cały czas idzie się wygodnie.

Ścieżka jakby coraz mniejsza, ale wciąż jest.

Wchodzimy w kosówki.

Jest szeroka przecinka, ale ścieżka coraz bardziej zanikająca.

Pojawiają się pokolorowane jagodowe polanki.

Jesteśmy już bardzo wysoko.

Kolorki obłędne.

Kosówki coraz niższe, ale przecinka coraz węższa. Przejdziemy, czy utkniemy?

Osiągamy wypłaszczenie i w oddali widzimy trójkątny dach chatki przy szlaku, tej ostatniej pod szczytem. Wygląda, że da się do niej dojść bez problemu.

Ukochana jest zachwycona moim pomysłem zdobycia Babiej w ten sposób. Ja również jestem zachwycony.

Jesteśmy już praktycznie na szlaku.

Kolorki powalające.

A to już szlak.

Kolorki zdumiewające.

Szczyt już blisko.

Jesteśmy na grzbiecie.

Nagle wchodzimy w tłum i gwar... to jest straszne.

Szybka fotka.

Rzut oka na Małą Babią.

I uciekamy w dół, bo ilość ludzi na szczycie i na grzbiecie to jakieś kuriozum. A wiecie, że po naszej stronie porobili ograniczenia z taśm, żeby ludzie nie rozłazili się na boki. Obrzydliwe to jest.

Ostatnie spojrzenia na kolorki szczytowe.

Schodzimy szlakiem żółtym.

Apogeum kolorków!!!

Nuki zadowolony z wycieczki.

Zejście szlakiem to w zasadzie nic ciekawego, jesteśmy już na dole.

W Pasiekach porzucamy szlak i rozpoczynamy bezszlakowy powrót do Rabczycy.

Bardzo przyjemny odcinek na koniec.

Z widokami na Tatry.

Oraz na Pilsko.

Wycieczka super! Nuki nie miał żadnych wpadek. A pomysł pójścia na Babią granicą był strzałem w dziesiątkę. Dzięki temu nie powtarzaliśmy ani kawałka trasy. Kto by pomyślał, że na starość można odkryć najfajniejszą drogę na Babią

Śliczna fotka

fot. sprocket73

To fajny pomysł. Idzie się ciekawym terenem, przez polanę Jańcikówkę, potem przy wyciagach, których w masywie Pilska sporo.

Potem odcinek leśny. Zauważam tu z lekkim zdziwieniem, że żaden szlak nie idzie grzbietem, a ja sobie idę.

Docieramy w okolice schroniska. W tle dostojna Babia Góra.

Nuki na jagodach. To pierwszy z moich psów, który je jagody i ostrężyny. Może racje żywieniowe jak dla Tobiego są dla niego jednak za małe?

Ruszamy powyżej schroniska.

Pojawiają się kolorki.

Coraz bardziej kolorowo.

Nabieramy wysokości.

Rysianka.

Nuki całkiem sprawnie już wskakuje

Na Pilsko idziemy lekkim pozaszlakiem.

Pustki na szczycie.

No to tradycyjnie Mechy.

Uwielbiam ten odcinek.

Szczytujemy.

Nuki bardzo zadowolony z wycieczki.

Na Mechy nie wolno chodzić, chyba że w celu kultu religijnego.

Fotka z Pilskiem.

Wracamy tą samą ścieżką.

Przejrzystość umiarkowana, więc nie podniecam się dalekimi widokami.

Z Pilska schodzimy nieco inaczej, znowu bezszlakowo

A potem zielonym szlakiem.

Na Malorkę.

Też tu ładnie. Widok na Pilsko.

Nuki wciąż zadowolony. Buszuje w trawach.

Z Malorki schodzimy bezszlakowo lasem. Mało ciekawie, ale najszybciej. Nuki zdobył większy pagórek i poszło mu bardzo dobrze. Ludzi w tygodniu było mało, więc nie zapinałem go na smycz nawet na chwilę. Ogólnie super wycieczka. Przepięknie jest na Pilsku z tymi kolorkami.

Nuki jeszcze nigdy nie spacerował w takich tłumach. Jak się idzie to jest OK, ale jak się chce zrobić postój, to trzeba go brać na smycz.

Będę go bronić, bo naprawdę jestem pod wrażeniem jak ta psina szybko się uczy. Nie ma się co dziwić, że przy postoju trzeba go było barć na smycz. Jak dużo ludzi to i dużo bodźców. Poza tym, widzę, że tam były też inne psy. Jedzonko na kocyku, to jakby nie było - jedzonko! , więc chciał się chłopak poczęstować . Myślę, że to kwestia niedługiego czasu jak oswoi się i z tłumami. Ale teraz, wiadomo, dla bezpieczeństwa i własnego spokoju, lepiej go mieć pod kontrolą.

Potem pozaszlakiem.

Nuki na Magurze. Zdałem sobie sprawę, że bidak dopiero teraz przekroczył 1000 metrów.

Przy schronisku tłumy. Ukochana poszła po ciacho.

Teraz Klimczok. Ludzi dużo, Nuki luzem, jakiś pobudzony po postoju.

Na szczycie już go trzeba było wciąć na smycz. Z Tobim takich problemów nie było.

Ale ma swój kolejny rekord wysokości, bez tlenu.

Następnie idziemy na Trzy Kopce.

Gdzie odnajdujemy ślad po ognisku Zdobywców.

Potem idziemy na Szyndzielnię.

Gdzie znowu robimy postój.

A Nuki znowu musi być ubezwłasnowolniony, bo wymyślił sobie, że jak ktoś ma jedzenie na kocyku, to jest to jedzenie dla niego.

Bielskie blokowisko, a z nim dwie jaworznickie elektrownie. Całkiem dobra przejrzystość.

Na koniec idziemy na Kozia Górę skąd oglądamy sobie gdzie dzisiaj chodziliśmy. Od lewej Magura, Klimczok, Szyndzielnia.

Nuki się popisuje.

Schodzimy do Bystrej.

Nuki jeszcze nigdy nie spacerował w takich tłumach. Jak się idzie to jest OK, ale jak się chce zrobić postój, to trzeba go brać na smycz.
Ukochana zauważyła, że w tym roku nie byliśmy w ogóle w wyższych górach. Faktycznie, tak jakoś wyszło.

Nuki znormalniał.

To myślę dobrze

A tu, to już prawie jak Tobi.

Z tymi wysychającymi rzekami i zbiornikami wodnymi to poważny problem. Ostatnio czytałam o wysychającym Jeziorze Żywieckim..

Teren zakładu został zrewitalizowany. Przekonaliśmy się co to oznacza w praktyce.

Dotrzeć nad akwen nie było łatwo, ale nie ma lepszej ekpiy na taki teren niż my

W końcu jesteśmy. A więc to prawda, susza.

Przerażający widok.

Nuki na środku jeziora.
Co ciekawe rzeczka Łużnik, która owo jeziorko zasila, wyschła całkowicie. Jak żyję jeszcze czegoś takiego nie widziałem.

W drodze powrotnej zahaczyliśmy o Gródek, żeby zobaczyć czy też wysechł.

Woda jest, ale mniej. Głębokość zbiornika to 18 metrów.

Tu gdzie stoi Nuki zwykle jest głęboka woda.

Czasami podtapiało nurkom te wiatki. Woda powinna być po poziomu trawy, a jest poniżej poziomu schodków, aż musieli prowizorkę do wchodzenia zrobić.

Część turystyczna. Kiedyś największa atrakcją były kładki zalane wodą, chodziło się w wodzie do połowy łydki i taki poziom utrzymywał się stale. Teraz są tu pustki, kiedyś były kolejki do kładek.

Nawet nasza ścieżka dojściowa zarasta - dramat.

Nuki znormalniał.

Chyba można uznać, że okres wstępnego przystosowania do normalnego trybu życia mamy za sobą.

Super ! I to bardzo szybko się zadziało. A teraz już będzie tylko dobrze i grzecznie.

Niektóre domki rzeczywiście wypasione i ładne.

Potem na bezszlakowy grzbiet skąd widać niski stan wody w Jeziorze Mucharskim.

Zarębki, fajnie tu sobie ludzie żyją, w ładnych domkach.

Z widokami.

Jeszcze raz Jezioro Mucharskie.

Nawet Jaworzno widać - to te 2 największe elektrownie na ostatnim planie.

Bardzo brzydki pies.

Odcinek leśny na Chełm.

Onufry na szczycie. Bardzo stara figura, datowana na rok 1681, choć można spotkać też informację, że 1564.

Groby partyzantów.

Wracamy innymi drogami. Kapliczka w Marcówce.

Widoczki z Marcówki.

Zaskakujący dowód, że start Kidawy w wyborach był potrzebny dla społeczeństwa.

Tutaj też budują na potęgę. Spotykamy dziadka, który narzeka, że jeszcze parę lat temu był tu tylko jego dom... a teraz wszędzie domy.

Jedne są ładne. Podobno to prywatny dom jakiegoś księdza.

Inne są paskudne i kompletnie nie pasują do tego miejsca. Dziadek powiedział nazwisko osoby, która to pobudowała i powiedział komu dał w łapę, żeby dostać pozwolenie.

Wracamy do auta.

Jeżeli chodzi o Nukiego, to przyłapałem się na tym, że nie trzeba już cały czas patrzeć gdzie jest i co robi. Po prostu idzie z nami jak inne psy chodziły w przeszłości. Sam się pilnuje. Wody już dla niego nawet nie brałem. Obok krów na łączce przeszedł obojętnie. Czyżby ich nie zauważył? Jak byłem zdziwiony jego pierwszą reakcją na krowy, tak teraz też byłem zdziwiony brakiem reakcji. W lesie jeszcze coś tam tropi, ale wraca szybko. Ludzi ignoruje. Inne psy ignoruje. Jazda autem całkowicie normalna. Nie zapinałem go na smycz ani razu. Chyba można uznać, że okres wstępnego przystosowania do normalnego trybu życia mamy za sobą.

A może nie do końca sielanka.

Wiele wysiłku, efekt mało spektakularny. Zarośnięte, zachaszczowane skałki. Nuki walczy dzielnie, ale widać ogromny brak doświadczenia i wyczucia. Ciągle ma nieudane akcje. Próbuje gdzieś wskoczyć, spada jak puchata kulka, a potem ponawia próbę.

Zobaczymy jak mu pójdzie w okolicach Grodziska.

Jedno mu trzeba przyznać. Podchodzi do tematu bez kompleksów i próbuje wszystkiego.

Ważny moment. Pierwsze miejsce, gdzie zawahał się czy da radę. Jesteśmy już na pewnej wysokości i na szczęście jakiś lęk wysokości u niego wustępuje. Słucha poleceń.

Szczytujemy na fajnej skałce. Ja przechodzę na skałkę obok, a Nuki nie potrafi. Kolejny ważny moment, nasza pierwsza współpraca, pomagam mu zejść na wprost tam gdzie teraz stoi. Musi mi zaufać, że nie pozwolę mu spaść. Po kilku próbach udaje się pokonać przeszkodę. Ukochana nie protestuje, los pieska jej nie obchodzi.

Idziemy trudnym grzebykiem skalnym.

Dochodzimy na koniec.

Fajne miejsce. Pozostała jeszcze główna najwyższa skała - ta na wprost z obeliskiem.

Powrót. Trudne miejsce którego obawiałem się najbardziej. Przed nami stroma skała, gdzie wcześniej były problemy z zejściem. Kiedy zastanawiałem się jak wyjść, Nuki przyszarżował i wyskoczył o własnych siłach. Prawie miałem zawał, bo jakby odpadł, to byłoby po psie.

Idziemy na główną skałę Grodziska. Wyjście tutaj jest proste, ścieżką od tyłu.

Ukochana zostaje na szczycie, a my ruszamy eksplorować. Tu wysokość jest już bardzo duża, a my sobie schodzimy w dół grzebykiem.

Pojawiają się miejsca trudne technicznie. Nuki musi nauczyć się kombinować.

Oswaja się w wysokością i ze skałami.

Na koniec idziemy na jeszcze jedną skałę - Gołębnik. Nie udaje się zdobyć głównego szczytu, ale trochę powalczyliśmy.

Pora wracać do auta. Coraz więcej tu zabudowań, coraz więcej terenów prywatnych.

Ogólnie Nuki sporo się nauczył. Ma sporo chęci do wspinania, pora na nabywanie doświadczenia, naukę oceny trudności, bo na razie jest w nim za dużo fantazji. Kilka razy spadł z małej wysokości. Mam nadzieję, że wyciągnął wnioski.

Na tej wycieczce postanowiłem nauczyć go jeszcze jednej rzeczy. Prawidłowo gospodarować wodą. Miałem dla niego butelkę, ale uznałem, że ma sobie poradzić bez dodatkowego pojenia. Poranek był chłodny, ale potem w skałach słońce mocno grzało, było tez sporo wysiłku i emocji. Ogólnie eksperyment się udał, więc na następne wycieczki nie będzie już potrzeby zabierania wody dla psa

To nie Jaworzno, to Chełmek. W Jaworznie nie mamy wieży na razie wink

Jak ja to przeczytałam!   Teraz to zmienia postać rzeczy .

No i bez psa jakoś nie byłbyś sobą.

Nuki oczywiście został, choć wciąż nie daje się głaskać Ukochanej. Tzn. jak ma ochotę to można, a jak nie ma to warczy.
W stosunku do mnie nie ma problemów z głaskaniem, ale jak mu robię rzeczy, których nie chce to jeszcze się zapomina. Każdy pies jest inny, on jest taki. Pierwotniak
Z psami zawsze się umiałem dogadać. Może dlatego, że prosty chłopak ze mnie