No popatrz, z ciekawości zaglądnąłem do starych, jeszcze z czasów kiedy na Ziemi panowały diplodoki, a węgiel dopiero się tworzył, albumów ze zdjęciami. I co się okazało. Podpis pod kilkoma - 15 sierpnia 1995 - zwiało nas z Mięguszowieckiej pod Chłopkiem. Naprawdę nas z kumplem zwiało, bo zejście w burzy z Chłopka odbyło się w czasie ok 1,20 min, czyli prawie biegiem. Ale była to jedna z moich najefektowniejszych burz w górach

a widzicie , coś chyba w tej dacie jest !

15 sierpnia 1995 - zwiało nas z Mięguszowieckiej pod Chłopkiem. Naprawdę nas z kumplem zwiało, bo zejście w burzy z Chłopka odbyło się w czasie ok 1,20 min, czyli prawie biegiem. Ale była to jedna z moich najefektowniejszych burz w górach

No popatrz. To chyba jest już reguła. Z mojego zejścia przypomina mi się złażenie po klamrach koło Kazalnicy, czyli w najtrudniejszym miejscu szlaku, z wlewającymi się potokami wody za kołnierz

nasłuchałam się tam trochę o wypadkach w górach podczas burz i jeszcze tego, że podawane tam przykłady wypadków jakoś dziwnie wydarzyły się 15 sierpnia

No popatrz, z ciekawości zaglądnąłem do starych, jeszcze z czasów kiedy na Ziemi panowały diplodoki, a węgiel dopiero się tworzył, albumów ze zdjęciami. I co się okazało. Podpis pod kilkoma - 15 sierpnia 1995 - zwiało nas z Mięguszowieckiej pod Chłopkiem. Naprawdę nas z kumplem zwiało, bo zejście w burzy z Chłopka odbyło się w czasie ok 1,20 min, czyli prawie biegiem. Ale była to jedna z moich najefektowniejszych burz w górach

Wyprawa się udała, mimo pogody jak pod "zdechłym Azorem" .....

Kilka(naście) minut opóźnienia naszego przyjazdu nie odstraszyło Piotra ani Darkheusha na andrychowskim BP, na szczęście Wspólnie chatkowym skrótem przez osiedle Potrójna dotarliśmy do Chatki, niestety przy lekkim deszczu. Plan odpoczynku na łonie natury i ewentualnych odwiedzin Staszka wziął w łeb, gdyż z tej przelotnej mżawki zrobiła się całkiem niezła ulewa, potem burza!! W chatce miło było znowu spotkać znajome jak i nowe całkiem twarze
Kilka chwil spędzonych nad piwkiem, niedopieczoną kiełbaską i chlebem z pasztetem zrekompensowały fatalną pogodę za oknem.
Niestety, plany wzięły w łeb, i zamiast dłuższej trasy zdecydowaliśmy się na powrót  Piotrem nowym żółtym szlakiem prosto do Praciaków. Niestety, przez ponad połowę trasy w dół, środkiem szlaku płynął dość wartki strumyk, co troszkę przeszkadzało w sprawnym zejściu.
Na parkingu na Praciakach byliśmy po 1h i 5 minutach, więc czas całkiem niezły, szczególnie w taką pogodę

Podziękowania dla Piotra za transport do auta a całej reszcie za spotkanie Oby częściej i w lepszych warunkach pogodowych !!

ps. zdjęcia później, wszystkie 3 (dosłownie TRZY zdjęcia)

Nie wiem, czy Piotr nas wystraszył specjalnie ?

Nie było to moim celem. Jestem zdziwiony skutkiem zamieszczenia tego filmu.

Ja też. Byle byśmy się zgrali przed 1 listopada

Z tymi „wystraszonymi dziewczętami” to nie tak do końca . Chociaż prawdę mówiąc , jak obejrzałam filmik GOPR- owców przesłany przez Piotra i nasłuchałam się tam trochę o wypadkach w górach podczas burz i jeszcze tego, że podawane tam przykłady wypadków jakoś dziwnie wydarzyły się 15 sierpnia , to sami rozumiecie ... . Nie wiem, czy Piotr nas wystraszył specjalnie ?
A tak poważnie , to mam nadzieję, że będzie jeszcze okazja zrealizować ten Koprowy i pogoda nam dopisze

Dołączam się z życzeniami urodzinowymi do spóźnialskich – Kaper - wszystkiego NAJ !

Będę mocno kciuki za Was trzymała coby Wam pogoda w szykach nie mieszała. Zawszeć to lepiej widzieć więcej niż mniej. 

I proszę mi tu znaki życia dawać

Będziem dawać, będziem. Nawet częściej niż byś chciała

(...) ale dziewczęta się wystraszyły(...)

Czegoś się trzeba bać Ja się boję burzy

Fajnie, że się Wam spotkanie udało

Pewnie była okazja obgadać z Kaperkiem co też to się będzie działo już niebawem

Będę mocno kciuki za Was trzymała coby Wam pogoda w szykach nie mieszała. Zawszeć to lepiej widzieć więcej niż mniej. 

I proszę mi tu znaki życia dawać

Jak widać kaprysy pogody nam nie straszne

No wiesz, w pewnym momencie bardzo się obawialiśmy o Dawida, bo się akurat w największą burzę wybrał z chatki na grzyby. A tu jak nie pierdyknie może ze 200 metrów od chatki Na szczęście wrócił cały, tylko trochę przemoczony