Nena, Jola cieszę się że nie zgubiliście się podczas chaszczingu i że częściowo wyjaśniliście sprawę nowych szlaków, raczej nowych pseudo szlaków

Oj Darku, „chaszczingu” to my się z Jolą w tym dniu wręcz nałykałyśmy , ale warto było

Piotr zarabiasz sobie u mnie na smreka ...

to były modły wznoszone do ducha Dusicy, żeby się w końcu nam pokazał

darkheush przecież my wlaśnie na to liczyłyśmy

MK myślałyśmy o Przełęczy Carchel jak najbardziej , ale tak jak pisała Jola, miałyśmy jeszcze w tym dniu coś do załatwienia , więc zostawiłyśmy sobie krzyż z Żurawnicy i Carchel na zaś . Ale przynajmniej teraz wiem, że chodziłyśmy z Jolą po Kozich Skałkach , które zresztą są na mapie zaznaczone. Widzę też , że krzyż na Żurawnicy rzeczywiście znajduje się nieco w innym miejscu.

No wiesz MK kobieta zmienną jest

 
darkheush a Tobie jeden smrek za mało  ... ?

MK napisał/a:

nena napisał/a:

(…) 9:40 ruszyłyśmy w stronę Krzeszowa na spotkanie z Żurawnicą  .”

Ale z Was chytruski, przy jednym ogniu dwie pieczenie, ale zawaliłyście coś pięknego
)( Carchel o 20 minut drogi od miejsca gdzie dotarłyście i wtedy byłyby trzy pieczenie

Zawaliły, ale to tak zawsze się kończy Marku, jak się je same w las puści Nagana dziewczyny od wice-wice-admina

Dość chwilę zastanawiałyśmy się nad taką opcją, ale grafik był napięty, więc )( Carchel zostawiłyśmy sobie świadomie na zaś To była dobra decyzja bo z chaszczingu schodziłyśmy już dosyć późno, a przecież były sprawy priorytetowe

I myślę, że nic straconego bo przecież jeszcze krzyż czeka. więc będzie okazja. Nie wspomnę już o tym, że w samochodzie czekały kanapki Neny Kto z nami chodził to wie, że drugich takich nie ma na całym świecie

W czasie MSB ze skałek widziałam niewiele bo szlak na to nie pozwalał. Zielony jest poprowadzony tak, że można wszystkie po kolei oglądnąć (zeszło nam na tym, oj zeszło), a na niektóre nawet się wdrapać.

Podejrzewa, że schodzi do Polany Suwory i przez Smrekawicę do Czarnych Działów ale to się sprawdzi

nena napisał/a:

(…) 9:40 ruszyłyśmy w stronę Krzeszowa na spotkanie z Żurawnicą  .”

Ale z Was chytruski, przy jednym ogniu dwie pieczenie, ale zawaliłyście coś pięknego
)( Carchel o 20 minut drogi od miejsca gdzie dotarłyście i wtedy byłyby trzy pieczenie

Zawaliły, ale to tak zawsze się kończy Marku, jak się je same w las puści Nagana dziewczyny od wice-wice-admina

(…) 9:40 ruszyłyśmy w stronę Krzeszowa na spotkanie z Żurawnicą  .”

Ale z Was chytruski, przy jednym ogniu dwie pieczenie, ale zawaliłyście coś pięknego
)( Carchel o 20 minut drogi od miejsca gdzie dotarłyście i wtedy byłyby trzy pieczenie

Tak, oczywiście i nie tylko przed Wami ale i z Wami i za Wami 

W tym miejscu nie ma szczytu, strzałka pokazuje tylko w którym kierunku. Muszę zmienić tablice i tutaj dać nazwę skrzyżowania „Kozie Skałki”, a tablicę szczytową umieścić na szlaku (zielonym) na wlocie za łąkami kiedy wejdzie się w las. Jakieś 5 lat temu to oznaczyłem, niestety zniknęła

Przeszłyście go na samym początku. Mała ścieżka, mało widoczna przy łąkach przed lasem i skałkami. Szlak zielony skręca w prawo a tu trzeba pójść poza szlakiem w lewo. Jest on na wzgórzu przed Żurawnicą, a jej paśmie górskim.

Jak zaczynałem się w to bawić to pierwsze znaki też wyglądały jakby to dzikus robił, nie mogłem na to patrzeć i szybko podjąłem studia dedukcyjne na ten temat postarałem się, myślę że udanie z pozytywnym skutkiem

Dałyście mi hasło do kontynuacji dzieła!
A może dla zmyły poszedł w dół by za chwilę pójść w górę?
Trzeba to sprawdzić

Rodzyneczki moje, jestem cały w rumieńcach
Wnioski, subiektywne
„Odwaliłyście kawał dobrej roboty, zawstydziły nas męższczyzn   i dlatego musimy podjąć próbę całkowitego wyjaśnienia tematu! Może nam się to uda?

Dzień był piękny. Wypatrywałem Was z Jawornicy na Anuli a Wy mnie zrobiłyście „w konia” ! Wpadka

Ehm ... gdzie ten krzyż ? Kto nam powie ?

Tego, to nawet teraz ci spod Pałacu Namiestnikowskiego nie wiedzą

Moje wnioski:
- czarny kończy się pewnie przy nomen omen Czarnych Działach,
- żółty może iść koło Groty ponieważ prawdopodobnie zaczyna/kończy się ok 50 m od Anuli idąc w stronę Gibasów

Fajny wypad dziewczyny. Gratulacje!!! I na drugi raz nie straszcie mnie sms-ami o zagubieniu w lesie, bo ja już kombinowałem jak tu ściągnąć zmiennika i zacząć organizować akcję ratunkową

Ja dobrze się prowadzę a Nena wypatruje czarnego diablęcia.
Wkrótce złoczyńca zostaje wytropiony.

Na jego ślad natrafiamy tuż przy drodze, obok schroniska młodzieżowego w miejscowości Las (drugi mostek). Co dziwne, schronisko nie jest ujęte w bazie PTSM-u.

Od razu widać, że to „dzikus” czyli bezpański szlak.
Marek by takiej fuszerki nie odstawił. Niewymiarowy, z zaciekami, widać gołym okiem, że malował go byle kto, a najgorsze, że nie wiadomo po co!

Wyruszamy w ślad za czarnym diablęciem, droga szeroka, wygodna, w dalszej części z pewnością wykorzystywana do zwózki drewna. Przeprawiamy się przez strumyk i trafiamy na tajemnicze ranczo, o którym pisała Nena Może z tego powodu wyznaczono ten szlak?

Mijamy prywatną posesję i skrajem brzeziny tropimy dalej.

Jesień szaleje w kolorach.

czarne diablę prowadzi nas dalej przed siebie, coraz bardziej stromo w górę.
Czyżby jednak do Groty?

Z mapy wynika, że wspinamy się po stokach Pośredniego Gronia

Po dotarciu do najwyższego punktu, szlak niespodziewanie zaczyna schodzić w dół, w przeciwnym kierunku niż ten gdzie powinna być Grota

Porzucamy czarne diablę.
Skoro jednak (na całe szczęście) nie idzie do Groty to w takim razie gdzie?
Może to ten złoczyńca, którego spotykali forumowicze przy Czarnych Działach. 

Wątek ten do wytropienia pozostawiamy następnym osobom.

Godzina jeszcze młoda więc próbujemy dojść do Groty bez szlaku.

Rzucamy okiem na Potrójną i gestem dłoni pozdrawiamy Anię i Rafała.

Po drodze jakiś potok, który nam się nie przedstawił, a podpisany też nie był.

Chaszczing, chaszczing sprawił nam wiele radości, Grota pozostała jednak w ukryciu. Raz po raz wspominamy: a to Bacę, a to MK, a to Darkeusha. Z nimi Grota by się z pewnością znalazła.
Ale może chociaż Darek T. pochwali nas za to, że na śmierć i życie nie zgubiłyśmy się w czasie chaszczingu. Oglądałyśmy mnóstwo paproci i takich tam... cóż kiedy nie było komu je nazwać.

Całkiem niespodziewanie trafiamy na jeszcze jednego złoczyńcę.
Tym razem to żółte diablę

I znowu od razu widać, że to „dzikus”.   Marek by takiej fuszerki nie odstawił.

Czy tutaj dzisiaj będziemy spały?

Porzucamy żółte diablę i ufne w potęgę chaszczingu dajemy się odnaleźć mikrusowi.

Pewnie byłby to koniec przygód detektywów w spódnico-spodniach, ale mknąc w kierunku Ślemienia zauważamy cuś takiego, przy dzwonnicy loretańskiej.

Wnioski, subiektywne

-    szlak czarny nie idzie do Groty,
-    szlak żółty idzie nie wiadomo gdzie,
-    oznaczenie przy dzwonnicy loretańskiej pokazuje kierunek, ale nie jest powiązane z żadnym szlakiem, szlaku tam nie ma, 
-    dzikie szlaki robią straszne zamieszanie, turysta nieświadomy „dzikusów” natknąwszy się na takiego w trasie źle określi miejsce pobytu,
-    to co robi MK ma sens i logikę,      „dzikusom” śmierć.

A tak w ogóle to był bardzo fajny, ciepły, jesienny dzień jakiego już raczej się nie spodziewałam.

Więcej fotek po kliknięciu w obrazek.

foto: Jolanta

foto: Jolanta

Przydrożne murowane kapliczki zatopione w jesiennej scenerii robią naprawdę niesamowite wrażenie .

W Krzeszowie Górnym skręcamy przy kościele w lewo pod górkę. Chcąc zaoszczędzić nieco czasu  podjeżdżamy ku samych podnóżom Żurawnicy. Spacerowym krokiem podchodzimy pod górkę podziwiając skąpaną w jesiennych barwach i słońcu okolicę .  Po drodze napotykamy, o dziwo jakby „świeżo malowane” (przyklejały się do rąk), oznaczenia zielonego szlaku na niektórych drzewach oraz świeżo pościnane gałęzie na krzewach tuż przy szlaku ... MK czy Ciebie przypadkiem tam gdzieś przed nami nie było ???. Gaworząc sobie o tym i owym podchodzimy pod szczyt Żurawnicy . Wchodzimy do lasu i tu naszym oczom ukazuje się długa ściana pięknych skalnych wychodni piaskowca magurskiego. Urządzamy tu sobie dłuższą sesję zdjęciową . Będzie jak znalazł do konkursu Darka T. . Jola - miłośniczka skalnych nisz , półek i dziur nie omieszkała i tych tutaj zaliczyć. Skałki pod Żurawnicą mają bardzo ciekawe formy, z licznymi szczelinami i niszami. Niestety do wielu z nich jest utrudniony dostęp, ponieważ schowane są w gęstwinie drzew i krzewów.

I tak „skałkowym szlakiem” dochodzimy do szczytu Żurawnicy .

Ku naszemu zdziwieniu ukazuje się szczyt bez krzyża, którego tak dobrze było widać z Krzeszowa Górnego . Ponieważ na szlakowskazie jest mała czarna strzałka w lewo, próbujemy więc udać się w tym kierunku w nadziei na odnalezienie ów „szczytowego krzyża”. I nie udało się . Ehm ... gdzie ten krzyż ? Kto nam powie ? Czy on stoi może dużo dalej od szczytu ?

Po zejściu czas na kanapki, serek wędzony Joli (mniam!), kawusię i sms-ki (jeszcze wtedy optymistyczne ). W trakcie wzmacniania organizmu obmyślamy dalszy plan wycieczki.

No nic ... trzeba dotrzymać słowa danego na forum i sprawdzić „czarny szlak” prowadzący do Groty z miejscowości Las . Więc zbieramy się i ruszamy na Las.  Na trasie, przy drugim mostku, za kapliczką zauważyłyśmy na słupku wymalowany czarny szlak odbijający w prawą stronę do lasu. Postanawiamy w tym miejscu zaparkować i udać się jego śladem. Nigdzie jednak nie pisze dokąd on prowadzi.

Mijając kilka domów dochodzimy do skraju lasu , gdzie ukazuje się nam po prawej coś co wprawia mnie w osłupienie i przyznam , że mam w tym momencie mieszane odczucia –„Ranczo Beaty” ... ehm ... A na tym ranczu zamknięte, odgrodzone drutem od lasu , ich naturalnego środowiska życia, śliczne jelonki i sarenki. Ech ... . Próbowałam znaleźć stronę internetową ranczobeaty.pl ale nic się nie chce otworzyć. Przeczytałam tylko, że to nowopowstały Ośrodek Rekreacyjno Wypoczynkowo - Edukacyjny położony pośród malowniczego krajobrazu Beskidu Małego. Co do tego ostatniego zgadzam się w pełni , zaś ranczo kojarzy mi się bardziej z końmi, niż sarnami czy jeleniami ... .

Zwierzątka nawet przyzwyczajone do gapiów, zresztą nie ma się co dziwić ... .  Zatrzymujemy się tutaj na chwilę, bo to naprawdę miłe przeżycie takie bliskie spotkanie z jelonkiem czy sarenką i podążamy dalej za „dziwnym czarnym”. 

I w tym miejscu  oddaję pałeczkę mojej przyjaciółce Jolancie, która Wam na pewno z niezłym dreszczykiem opowie dalszą historię „wędrówki do Groty” .

Po kliku na zdjęcie poniżej zostawiam swój albumik z naszej wycieczki .